Ίδρυση της ΕΠΟΝ: «..στις 23 Φλεβάρη…»

23 Φλεβάρη του 1943: Στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελοκήπους, στο εικονιζόμενο σπίτι του δάσκαλου Δημητράτου, ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, η χιλιοτραγουδισμένη ΕΠΟΝ.

Είχε προηγηθεί απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Νέων (ΕΑΜΝ). Πρόκειται για το τμήμα νεολαίας του ΕΑΜ που είχε ιδρυθεί στις 5 Φλεβάρη 1942 στην Αθήνα με πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ.

Με την ίδρυση της ΕΠΟΝ οι δέκα οργανώσεις που την συνίδρυσαν αυτοδιαλύθηκαν και συγχωνεύτηκαν στις γραμμές της.

Πέρα από το γεγονός ότι αναδείχθηκε στη σημαντικότερη και μεγαλύτερη οργάνωση νεολαίας που έδρασε στη διάρκεια της κατοχής, η ΕΠΟΝ αποτελεί ιστορικά και τη μαζικότερη οργάνωση νεολαίας στην Ελλάδα, με το μεγαλύτερο δίκτυο οργανώσεων στις μεγάλες πόλεις και την ύπαιθρο και με σημαντική συμμετοχή στην ένοπλη αντίσταση του λαού μας μέσα από τις γραμμές του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, του ΕΛΑΣ.

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης ΑΡΑΓΕ-ΕΑΑΚ Παρασκευή 27/2

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης ΑΡΑΓΕ-ΕΑΑΚ Παρασκευή 27/2

Κάποια σύντομα λόγια – ίσως αυτονόητα για κάποιους – απαραίτητα παρ’ όλ’ αυτά να διευκρινιστούν. Υπερασπιζόμαστε και διοργανώνουμε κάθε χρόνο τουλάχιστον ένα πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης του σχήματός μας. Αυτή η, σταθερή εδώ και χρόνια, αντίληψή μας βασίζεται κυρίαρχα σε δύο άξονες.

Κατ’ αρχήν, στην οικονομική ανεξαρτησία που διέπει το σχήμα μας από καταβολής του. Ως ΑΡ.ΑΓ.Ε.-ΕΑΑΚ, ένα σχήμα της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, δεν έχουμε, ούτε είχαμε όλα αυτά τα χρόνια, κανενός είδους οικονομική ή εμπορική σχέση με ιδιώτες, επιχειρήσεις, κρατικούς θεσμούς, κομματικούς φορείς. Θεωρούμε θεμέλιο λίθο της αυτοτέλειας στον πολιτικό λόγο που εκφράζουμε και στις κινηματικές δράσεις που προβαίνουμε, την οικονομική ανεξαρτησία απ’ όλα τα παραπάνω. Αυτή η επιλογή μας έχει πολύ άμεσες συνέπειες στην ποιότητα και την ποσότητα της καθημερινής μας παρέμβασης. Πολύ θα θέλαμε, για παράδειγμα, να εκδίδουμε τακτικά ένα περιοδικό του σχήματος, το οποίο και να διανέμουμε δωρεάν, ώστε να φτάνουν συνολικά οι αντιλήψεις μας στ’ αυτιά κάθε συμφοιτητή μας. Κάτι τέτοιο όμως είναι οικονομικά αδύνατο. Η τακτική διοργάνωση πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης είναι ένα μέσο που, αν και δεν επιλύει απόλυτα, καταφέρνει ν' αμβλύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την παραπάνω δυσκολία. Μας δίνει την δυνατότητα να χρησιμοποιούμε περισσότερα και ποιοτικότερα μέσα για την πολιτική μας παρέμβαση, διατηρώντας στο ακέραιο την πολιτική μας αυτοτέλεια.

Η νίκη της εργαζόμενης τεχνικού στη Migato ειναι νίκη της αλληλεγγύης, του συλλογικού αγώνα κι όλων των εργαζομένων

Αναδημοσίευση από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών

Την Τετάρτη 11/02, η εργοδοσία της MIGATO, υπό την πίεση του συλλογικού αγώνα που έδωσε η εργαζόμενη τεχνικός μέσω του Σωματείου και από το κίνημα αλληλεγγύης των τελευταίων εβδομάδων, αποδέχτηκε τα αιτήματα της. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι οι συλλογικοί αγώνες, η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη των εργαζομένων είναι ο μόνος δρόμος για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους.

Η συνάδελφος είχε απολυθεί από την εταιρία αμέσως μόλις ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της, ενώ εργαζόταν υπό το άθλιο καθεστώς του δελτίου παροχής υπηρεσιών. Η εργοδοσία παρέμενε αδιάλλακτη παρά τις συνεχείς και επίμονες κινητοποιήσεις του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών και δεκάδων σωματείων, συνελεύσεων και εργατικών λεσχών που συμπαραστάθηκαν στον αγώνα για δικαίωση της εργαζόμενης.

Μετά και από την ανακοίνωση παρέμβασης στα καταστήματα της MIGATO με τη στήριξη

Νεκρός Αριστερός δημοσιογράφος στο Ντονμπάς απ” τον ουκρανικό στρατό!

Τη νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου, σε έναν απ’ τους τυφλούς βομβαρδισμούς που πραγματοποιεί ο ουκρανικός στρατός εναντίον κατοικημένων περιοχών στο Ντονμπάς,τραυματίστηκε θανάσιμα και απεβίωσε λίγο αργότερα, ο μαρξιστής ιστορικός και αριστερός δημοσιογράφος, Βσιέβαλοντ Πετρόβσκι.

Ο Βσιέβαλοντ, που ζούσε στο Κίεβο αλλά καταγόταν απ’ την πόλη Αρτεμόβσκ του Ντονμπάς, ακολούθησε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσωπική πολιτική πορεία.Από οπαδός της «πορτοκαλί επανάστασης» στην Ουκρανία το 2004 κατέληξε μαρξιστής, πολέμιος του κινήματος «Μαϊντάν» και τελικά εθελοντής στις τάξεις των αντιφασιστών μαχητών του Ντονμπάς. Τα τελευταία του κείμενα κι οι συνεντεύξεις του έχουν στόχο την αφύπνιση του ουκρανικού λαού και την αποκάλυψη της απάτης του «Μαϊντάν». Το τελευταίο εξάμηνο, ο Βσιέβαλοντ, υπηρετούσε στην ταξιαρχία «Φάντασμα» που δρα στην περιοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, ως στέλεχος στο πολιτικό τμήμα της ταξιαρχίας.
Δολοφονήθηκε, σε ηλικία 28 ετών, από πυραύλους του ουκρανικού στρατού, κοντά στην κωμόπολη Κομισαρόβκα που είναι έδρα της κομμουνιστικής μονάδας «Κόκκινη Αντίσταση», η οποία δρα αυτόνομα στα πλαίσια της ταξιαρχίας «Φάντασμα».

Όλοι στο παλλαϊκό συλλαλητήριο, Τετάρτη 11/2!Προσυγκέντρωση ΕΛΜΕ, σωματείων, φορέων Άγαλμα Βενιζέλου, 6.μμ

Oι Γ' και Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης καλούν σε προσυγκέντρωση σωματείων στο άγαλμα Βενιζέλου, την Τετάρτη 11/2, 6μμ για οργανωμένη συμμετοχή στην κινητοποίηση του Λευκού Πύργου.

Δεν πουλάμε, δεν χρωστάμε , δεν αναγνωρίζουμε το ληστρικό χρέος

- Όχι στους εκβιασμούς ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ

- Οι εργαζόμενοι δεν πληρώνουμε την κρίση

- Λέφτα για την παιδεία και την υγεία και όχι για το χρέος

Γ' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης, Ε' ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης, σωματεία, φορείς

Ανάκληση απόλυσης σε κάτεργο των call center, μετά από κινητοποίηση

Την Παρασκευή πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση στην εταιρία QCS IKE (Quality Call Sales) με στόχο την ανάκληση της απόλυσης εργαζόμενου. Ο εργαζόμενος, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, απολύθηκε την προηγουμένη μέρα απροειδοποίητα, με την αιτιολογία ότι δεν ήταν παραγωγικός γιατί δεν έκανε πολλές πωλήσεις. Στα σύγχρονα κάτεργα των call centers και της επινοικιάσης των εργαζομένων η ασυδοσία της εργοδοσίας ξεπερνά κάθε όριο εκμετάλλευσης.

Έπειτα από μαζική κινητοποίηση που κάλεσε το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών που συμμετείχαν μέλη του σωματείου και αλληλέγγυοι, ο εργαζόμενος από την Δευτέρα επιστρέφει στη δουλειά. Το αφεντικό δήλωσε ότι θα του δώσει άλλη μια «ευκαιρία»!

Στις κάλπες μια μέρα, στους δρόμους μια ζωή!

[Δύο λόγια του ΑΡΑΓΕ ΕΑΑΚ για το ζήτημα των εκλογών και της ερχόμενης κυβέρνησης της «αριστεράς»]

Εν’ αναμονή εκλογών, κρίνουμε αναγκαίο ν’ αναδείξουμε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικάτης συγκεκριμένης διαδικασίας που εμφανίζονται για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη ένταση.  Ίσως λοιπόν, είναι η πρώτη φορά μετά το 81’ που ο λαός με πολύ μαζικό τρόπο αναθέτει όλες μα όλες του τις ελπίδες σε μια αλλαγή μέσω εκλογών και μιας «αριστερής διακυβέρνησης».¹Η παραπάνω κατάσταση ερμηνεύεται σε μεγάλο βαθμό από την έντονη κάμψη του κινήματος την τελευταία διετία. Μια κάμψη που αποτελεί και τον λόγο που για πρώτη φορά στα χρόνια της κρίσης έχουμε μια εκλογική διαδικασία που δεν προέκυψε μέσα από κινηματική πίεση. Φυσικά αυτό δεν αναιρεί την έντονη δυσαρέσκεια έως αγανάκτηση του κόσμου για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθειτα τελευταία χρόνια. Παρ’ όλ’ αυτά, αυτή η αγανάκτηση δεν εξωτερικεύτηκε σε μια αγωνιστική κατεύθυνση, αλλά στρατεύεται σήμερα στην κυβερνητική αλλαγή και στην προοπτική μιας διαφορετικής διαχείρισης. Έτσι, κατά την άποψή μας σχηματίζεται η εξής σχέση. Η κινηματική οπισθοχώρηση οδήγησε σε «εκλογές χωρίς κινηματική πίεση», τα δύο αυτά μαζί οδηγούν σε γιγάντωση των «εκλογικών αυταπατών», οι οποίες αυταπάτες με την σειρά τους ανατροφοδοτούν την κινηματική οπισθοχώρηση.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΓΕΝΑΡΗ!

Ν. Τεμπονέρας: O καθηγητής που συνεχίζει να διδάσκει

Στις 8 Ιανουαρίου 1991, Δεκάδες χιλιάδες μαθητές φοιτητές και εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε κινητοποιήσεις εναντίον της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας

Τα μέλη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας με αρχηγό τον Δημοτικό Σύμβουλο της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Καλαμπόκα, υπερασπιζόμενα την κυβέρνηση Μητσοτάκη θα επιτεθούν σε καταλήψεις και θα δολοφονήσουν τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα.

Στην επιμέλεια του αφιερώματος, της Ελεύθερης ΕΡΤ, είναι ο Χρήστος Αβραμίδης

Charlie Hebdο: Το πριν, το γιατί, το μετά

Η δολοφονική επίθεση στο Charlie Hebdo είναι η πλέον πολύνεκρη του είδους που έζησε η Γαλλία από τον 19ο αιώνα. Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του και τα όσα ακολούθησαν τα δύο επόμενα 24ωρα, (ομηρίες, ένοπλες συμπλοκές, αιματηρές αστυνομικές επιχειρήσεις) και με δεδομένο το χαρακτήρα του στόχου, ο παραλληλισμός, και σε σκίτσο, με την επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης στις ΗΠΑ, δεν είναι εντελώς στον αέρα παρά την υπερβολή που ορισμένοι ίσως επισημαίνουν.  Είναι μια επίθεση που σε αντίθεση με αυτήν της 11ης Σεπτεμβρίου, γίνεται αντιληπτή ως «επίθεση από τα μέσα» καθώς οι δύο δράστες, όπως και ο τρίτος έμμεσος συνεργός, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής τουλάχιστον,  που κράτησε και την ομηρία στο εβραϊκό παντοπωλείο, δηλαδή τα αδέλφια Σαϊντ και Σερίφ Κουασί και ο Αμεντί Κουλιμπελί, είναι γάλλοι υπήκοοι.

Πολεμικά παιχνίδια!

[Κείμενο του ΑΡΑΓΕ ΕΑΑΚ για το ζήτημα των πρυτανικών εκλογών του ΑΠΘ]

Όλοι ακούσαμε για τις εξελίξεις στο ΑΠΘ σχετικά με τις πρυτανικές εκλογές και τον Πρύτανη Μήτκα. Πάνω που όλες οι τελευταίες πινελιές του νόμου είχαν αρχίσει να δρομολογούνται στο πανεπιστήμιο και ο «κύριος» Μήτκας μαζί με την υπόλοιπη Πρυτανεία έπιασαν για τα καλά δουλεία, έσκασε η βόμβα της «ακύρωσης των πρυτανικών εκλογών  του ΑΠΘ για τυπικούς λόγους» και σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε το υπουργείο Παιδείας να βγάλει ανακοίνωση και να… θεσπίσει νέο πρύτανη τον Λαόπουλο, που ήταν μέχρι πρότινος αντιπρύτανης και είχε αναλάβει το πόστο έπειτα από την ίδια… νοθευμένη διαδικασία!! Τελικά, οι πρυτανικές εκλογές θα επαναληφθούν, ο Μήτκας ξανά είναι υποψήφιος και εμείς φαίνεται να είμαστε θεατές στο ίδιο έργο. Μπροστά σε αυτές τις κωμικοτραγικές εξελίξεις, ας ρίξουμε μια βαθύτερη ματιά.

Οι στατιστικές της φρίκης

Η ύφεση και τα μνημόνια εξανέμισαν κάπου 65 δισεκατομμύρια ευρώ το 2013 σε σύγκριση με το 2008 από το ΑΕΠ της χώρας. Το ίδιο διάστημα ο πέλεκυς των μνημονιακών κυβερνήσεων έκοψε από τους μισθούς πάνω από 23 δις ευρώ, ενώ οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά τα 2/3 και οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών περίπου κατά 36 δις ευρώ.

Οι αριθμοί μπορούν να καταγράφουν με σαφήνεια τα ‘’θαύματα’’ που επιτελέστηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία 5-6 χρόνια από τις κυβερνήσεις των δύο κομμάτων, που διεκδικούν και πάλι την ψήφο μας για να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο, σε συνεργασία- κατά περιόδους- σε συνεργασία και με άλλες (εξαφανισμένες σήμερα ή υπό εξαφάνιση αν δεν λάβουν έξωθεν βοήθεια) δυνάμεις, όπως ο ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ, αλλά σίγουρα αδυνατούν να περιγράψουν το μέγεθος της ανθρωπιστικής καταστροφής, που συντελέστηκε στο όνομα της δήθεν εξυγίανσης και της δήθεν ανάπτυξης.

Τα στοιχεία που δημοσιοποιεί όλα αυτά τα χρόνια η ΕΛΣΤΑΤ θα μπορούσαν να ονομαστούν με δύο λέξεις: ‘’Στατιστικές της φρίκης’’, μιας και φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν συνεχώς και σε τακτά διαστήματα ότι καμιά τραγωδία, κανένα νέο φρικώδες επίτευγμα των συγκυβερνητών, δεν πρόκειται να φρενάρει την ολέθρια για εκατομμύρια ανθρώπους πολιτική τους. Μια πολιτική που ακολουθούν με τρομακτική συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια, υπερκεράζοντας σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και τις προσταγές των επικυρίαρχών τους, προς τέρψιν βέβαια των μεγάλων κερδισμένων της ανθρωπιστικής καταστροφής, των τραπεζών, των μεγαλοεργολάβων, των εφοπλιστών, των μεγάλων φοροφυγάδων, των ‘’επενδυτών’’ που σπεύδουν να μοιράσουν τα ιμάτια της σταυρωμένης πατρίδας μας.

Όλοι αυτοί δεκάρα δεν δίνουν για τους ανέργους, που μαζί με τους ‘’σχεδόν ανέργους’’ φτάνουν το ενάμισι εκατομμύριο, για το ένα εκατομμύριο χαμένες θέσεις απασχόλησης, για τον στραγγαλισμό του κοινωνικού κράτους, για την καταβαράθρωση του παραγωγικού τομέα της οικονομίας και τον θάνατο δια πνιγμού εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Σήμερα, ημέρες προεκλογικού πυρετού που ζούμε, ημέρες καταστροφολογίας και τρομοκράτησης των ψηφοφόρων, αλλά και πρωτοφανούς επίδειξης οσφυοκαμψίας προς τους προστάτες τους (νταβατζήδες του λέει ο λαός μας), νομίζω θα άξιζε να παραθέσουμε συνοπτικά ορισμένα από τα ‘’μεγαλειώδη επιτεύγματα’’ των μνημονιακών κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων στους τομείς της εθνικής οικονομίας, της εργασίας, της παραγωγής, της κοινωνικής μέριμνας, αλλά και της καθημερινότητας των νοικοκυριών, όπως αυτά προκύπτουν από τις έρευνες της ΕΛΣΤΑΤ.

Αλβέρτου Αϊνστάιν: Γιατί Σοσιαλισμός;

Τα 60 χρόνια από το θάνατο του Αλβέρτου Αϊνστάιν (1879-1955), που θα γιορταστούν φέτος, είναι μια καλή ευκαιρία για να θυμηθούμε ή να ανακαλύψουμε τον πολιτικό Αϊνστάιν που επιμελώς μας κρύβουν. Και σίγουρα, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσουμε  αυτόν τον «άλλο» Αϊνστάιν παρά ακούγοντάς τον να μας μιλάει με τα δικά του λόγια για το περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρο ζήτημα… «γιατί σοσιαλισμός;». Και όπως γράφαμε πριν από ακριβώς 10 χρόνια, όταν μεταφράζαμε και δημοσιεύαμε μεγάλα αποσπάσματα αυτού του ιστορικού κειμένου του μεγάλου Αλβέρτου:

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ;

του Αλβέρτου Αϊνστάιν*

(…) Αναρίθμητες φωνές έχουν ισχυριστεί εδώ και καιρό ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι ότι τα άτομα νοιώθουν αδιάφορα ή ακόμα και εχθρικά απέναντι στην ομάδα, μικρή ή μεγάλη, στην οποία ανήκουν. Και για να κάνω σαφέστερο αυτό που εννοώ, ας μου επιτραπεί να θυμίσω μια προσωπική εμπειρία. Συζητούσα πρόσφατα με έναν έξυπνο και καλοπροαίρετο άνθρωπο την απειλή ενός ακόμα πολέμου, που κατά τη γνώμη μου, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, και έκανα την παρατήρηση ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση θα προσέφερε προστασία από αυτό τον κίνδυνο. Τότε ο επισκέπτης μου, πολύ ήρεμα και ψυχρά, μου είπε: «Γιατί είστε τόσο βαθιά αντίθετος στην εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;»

Είμαι βέβαιος ότι μόλις πριν από έναν αιώνα κανείς δεν θα έλεγε κάτι τέτοιο με τόση ανεμελιά. Πρόκειται για μια δήλωση ενός ανθρώπου που προσπάθησε μάταια να βρει την εσωτερική του ισορροπία και έχασε λίγο ή πολύ κάθε ελπίδα να το πετύχει. Πρόκειται για την έκφραση της επώδυνης μοναξιάς και απομόνωσης από την οποία υποφέρουν τόσοι άνθρωποι στις μέρες μας.  Ποια είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;

Είναι μεν εύκολο να μπαίνουν τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να απαντηθούν με μια κάποια σιγουριά. Θα το προσπαθήσω, όσο καλύτερα μπορώ, παρόλο που έχω πλήρη συνείδηση του γεγονότος ότι τα αισθήματα και οι προσπάθειές μας είναι συχνά αντιφατικές και ομιχλώδεις και ότι δεν μπορούν να εκφραστούν με απλές και εύκολες διατυπώσεις.

Ο άνθρωπος είναι  ταυτόχρονα ον  μοναχικό και  κοινωνικό. Ως μοναχικό ον, προσπαθεί να προστατεύσει τη δικιά του ύπαρξή καθώς και την ύπαρξη εκείνων που του είναι πιο κοντά, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες, και να αναπτύξει τις έμφυτες δεξιότητές του. Ως κοινωνικό ον, επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των άλλων ανθρώπινων όντων, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τα παρηγορήσει στις λύπες τους, και να βελτιώσει τις συνθήκες  ζωής τους.  Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφορετικών, συχνά αλληλοσυγκρουόμενων, επιδιώξεων αναδεικνύει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου, και ο συγκεκριμένος συνδυασμός τους ορίζει πόσο ένα άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική του ισορροπία και πόσο μπορεί να συμβάλει στην ευτυχία της κοινωνίας. Δεν αποκλείεται η δύναμη αυτών των δυο ροπών να ορίζεται από την κληρονομικότητα. Όμως, η προσωπικότητα που τελικά αναδύεται διαμορφώνεται κατά πολύ από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ένας άνθρωπος τυχαίνει να βρεθεί  κατά την ανάπτυξή του, από τις δομές της κοινωνίας  στην οποία μεγαλώνει, από την παράδοση αυτής της κοινωνίας, και από την αποτίμηση ιδιαίτερων ειδών συμπεριφοράς. Για το κάθε ανθρώπινο ον, η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει το συνολικό άθροισμα των άμεσων και έμμεσων σχέσεών του τόσο με τους ανθρώπους της εποχής του όσο και με εκείνους των προηγούμενων γενεών. Το άτομο είναι ικανό να σκέφτεται, να αισθάνεται, να προσπαθεί, και να εργάζεται από μόνο του. Αλλά εξαρτάται  τόσο πολύ από την κοινωνία –στην φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη-  ώστε να είναι αδύνατο να το σκεφτούμε ή να το κατανοήσουμε έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας. Είναι η «κοινωνία» που εφοδιάζει τον άνθρωπο με τρόφιμα, ρούχα, με ένα σπίτι, με τα εργαλεία της δουλειάς, με γλώσσα, με τις μορφές σκέψης, και με το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου της. Η ζωή του γίνεται δυνατή μέσω της εργασίας και των επιτευγμάτων των πολλών εκατομμυρίων παρόντων και προηγουμένων συνανθρώπων του που όλοι τους κρύβονται πίσω από τη λεξούλα «κοινωνία».

Πόλεμος στο δουλεμπόριο και στους εργολάβους της υπερεκμετάλλευσης

ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη»

Κοζάνη: 29/12/2014

Δελτίο τύπου

Το Συνδικάτο μας μετά από συζητήσεις που έκανε με τα μέλη του που εργάζονται στους υπεργολάβους και έχοντας την πείρα μιας δεκαετίας αγώνων, υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων στο δουλεμπόριο και στους εργολάβους που δραστηριοποιούνται στους εργασιακούς χώρους της ΔΕΗ, στην περιοχής μας, αποφάσισε να αναδείξει αυτό το θέμα σε όλες του τις διαστάσεις.

Στόχος μας είναι να ενημερωθούν όλοι οι αρμόδιοι φορείς και να πάρει ο καθένας τις ευθύνες του αλλά κυρίως να αναπτυχθεί μια ενωτική μαζική κινηματική δράση με σκοπό την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων των εργαζομένων αυτής της κατηγορίας

ΜΑΤ χτυπάνε φοιτητή μέσα στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ

Τα ΜΑΤ επιστράτευσαν για μια ακόμη φορά οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αθηνών για να εμποδίσουν φοιτητές και διοικητικούς υπαλλήλους του ιδρύματος να παρέμβουν στη συνεδρίαση της Συγκλήτου.

Χτύπησαν μάλιστα φοιτητή που κατάφερε να περάσει στον προαύλιο χώρο της πρυτανείας του ΕΚΠΑ. Ο φοιτητής, σύμφωνα με πληροφορίες, χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Κατά τα άλλα, πριν λίγες μέρες και πάντα μπροστά στις κάμερες, ο πρύτανης Φορτσάκης έστηνε «ανθρώπινη αλυσίδα» γύρω από το κτήριο της Πρυτανείας, σε μια μάταιη προσπάθεια να αναμορφώσει το προφίλ του, που έχει ταυτιστεί πια οριστικά με τη χούντα μέσα στο πανεπιστήμιο.

Στους γερανούς που «χορεύουν» πονάνε εργάτες

Κρίσιμη παραμένει η κατάσταση του μετανάστη εργάτη Μουτσάι Τζεβαΐρ, που τραυματίστηκε σοβαρότατα στο κεφάλι στο εργοτάξιο του Κέντρου Πολιτισμού «Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο την περασμένη Πέμπτη. Ο 41χρονος εργάτης μεταφέρθηκε σε κώμα στον «Ευαγγελισμό», υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, όπου του αφαιρέθηκε επισκληρίδιο αιμάτωμα και παραμένει σε καταστολή στη ΜΕΘ, δίνοντας μάχη για τη ζωή του.

Ακέφαλο το ΑΠΘ!

Δήλωση Νίκου Ρωμανού

Η τροπολογία που ψηφίστηκε στην Βουλή με μοναδικό αποδέκτη εμένα, είχε μεγάλες διαφορές από τις αρχικές εξαγγελίες του Υπουργού Δικαιοσύνης, κάνοντας εν τέλει αποδεκτή την απαίτησή μου ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται το να «φοράω βραχιολάκι».

Δικαίωση του αγώνα! Σταμάτησε την απεργία πείνας ο Νίκος Ρωμανός

Ένα βήμα πριν από το τέλος, μετά την ομόφωνη απόφαση της Βουλής που έκανε δεκτή την τροπολογία για το βραχιολάκι με προϋπόθεση την παρακολούθηση του 1/3 των μαθημάτων εξ αποστάσεως, σταμάτησε την απεργία πείνας και δίψας ο Νίκος Ρωμανός.

Ανάσα ζωής, μπροστά στους αγώνες που έρχονται.