Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

O Ρεαλισμός τους δεν μας χωρά!


Ο Ρεαλισμός τους δεν μας χωρά

τα θέλουμε και θα τα πάρουμε όλα πίσω

απρίλης 2019

Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων προκλήσεων, αλλά καιι τρομερών δυνατοτήτων. Γίνεται όλο και πιο φανερό μετά από 11 χρόνια κρίσης, ότι όσες συνταγές έχουν δοκιμαστεί παγκοσμίως (ένταση ελαστικής εργασίας, επιβάρυνσης της εργατικής τάξης εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, λιτότητα, πολεμικές συρράξεις όπως στη Συρία) δε δίνουν την πολυπόθητη ανάπτυξη και σταθερότητα. Ίσα ίσα, το πρόβλημα προέκυψε από την ίδια την λειτουργία του συστήματος και όχι τις ατέλειές του. Και σε αυτό το πλαίσιο προς το παρόν ακόμα προσπαθούν να το μπαλώσουν: πόλεμος, φτώχεια, μετανάστευση,εργοδοτική τρομοκρατία, ανεργία και  εργασιακή επισφάλεια είναι το μέλλον, για το οποίο μας προετοιμάζουν. Ένα μέλλον δυσοίωνο, στο οποίο είτε θα δουλεύουμε με μισθούς πείνας, είτε θα μεταναστέψουμε, είτε θα πολεμήσουμε για τα συμφέροντα τους. Σε αυτήν την κατάσταση που διαμορφώνεται, εμείς θα είμαστε η γενιά που δε θα δεχτεί να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, θα παίξουμε και εμείς το ρόλο μας στο να διαμορφώσουμε το μέλλον όπως μας αξίζει, σύμφωνα με τις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για να μην ανέβει η ακροδεξιά, πρέπει να δώσουμε λευκή επιταγή σε «προοδευτικά» μέτωπα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν τις πολιτικές της λιτότητας, των μνημονίων για 60 χρόνια, της συνολικής εξαθλίωσης του λαού. Στο πανεπιστήμιο αυτό εκφράζεται με την κατεύθυνση της κυβέρνησης της διάλυσης κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας και της περεταίρω επιχειρηματικοποίησής της, της υποταγής της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες των εταιριών και όχι για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις που αναδιατάσσουν όλο το χάρτη της εκπαίδευσης και όχι μόνο. Την ίδια ώρα, μας λένε ότι το πρόβλημα είναι καθαρά οικονομικό και δεν είμαστε αρκετά παραγωγικοί. Ξεχνάνε βέβαια να πούνε ότι ο λαός και ειδικά η νεολαία, έχουμε καταδικαστεί στο να δουλεύουμε και να παράγουμε μια ζωή μέσα στην επισφάλεια, με την ανεργία να παραμονεύει ως κίνδυνος και όλα αυτά για να πληρώνουμε ένα χρέος που δεν είναι δικό μας, για να δίνονται φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές κ.ο.κ. Η ουσία λοιπόν είναι ότι όσο και να ανέβει η παραγωγικότητα, δε θα βελτιωθεί η ζωή μας αν δεν καταφέρουμε να κερδίσουμε κρατική χρηματοδότηση για τις ανάγκες μας, σε μια εποχή τρομερών δυνατοτήτων στην επιστήμη και την τεχνολογία. Και αυτό γίνεται μόνο με επιθετικούς αγώνες, μέσω της μαζικοποίησης των γενικών συνελεύσεων και όχι απλά να τρέχουμε πίσω από κάθε αρνητική εξέλιξη προσπαθώντας να συμμαζέψουμε τα συνήθως ασυμμάζευτα.

Πανεπιστήμιο

Ποιος ανέχεται: (α) να μη λειτουργούν εργαστήρια ,(β) να είναι στον αέρα κομμάτια της διδακτικής διαδικασίας (πχ εκδρομές), να μην έχουμε καθηγητές και να μη διδάσκονται μαθήματα λόγω αυτής της έλλειψης, (γ) Τα προγράμματα σπουδών να είναι σε γενικές γραμμές απαρχαιωμένα επιστημονικά και υποταγμένα στις ανάγκες της αγοράς, με αποτέλεσμα να σου επιβάλλεται έμμεσα να πληρώσεις σεμινάρια ή μεταπτυχιακά για να καλύψεις το κενό; 
Ποιος μπορεί να σπουδάσει με αξιοπρεπείς όρους όταν τον πετάνε έξω από τις εστίες και πρέπει κάθε μήνα να σκέφτεται πώς θα πληρώσει το νοίκι και τους λογαριασμούς; Όταν η πάνω λέσχη είναι κλειστή 5 από τις 7 μέρες της εβδομάδας και δημιουργούνται ακραίες ουρές στην κάτω λέσχη ή όταν προσπαθούν να μας αποκλείσουν με ελέγχους και τραμπουκισμούς; Όταν πληρώνουμε λεφτά σε λεωφορεία ή πλοία και αεροπλάνα για να γυρνάμε σπίτια μας, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι δωρεάν;  Ή όταν πρέπει να αγοράζουμε σχεδιαστικά και άλλα αναλώσιμα με λεφτά από την τσέπη μας; 
Μας λένε ότι φταίει που το ΑΠΘ έχει πιο πολλούς φοιτητές απ’ όσους μπορεί να αντέξει. Άραγε γι αυτό προσπαθούν (και όχι μόνο στο ΑΠΘ αλλά παντού) να διώξουν κόσμο από το πανεπιστήμιο;

Η υποβάθμιση των σπουδών μας δε γίνεται εξαιτίας αυτού, αλλά επειδή το κράτος δε δίνει λεφτά για την παιδεία! Ακόμα όμως και τα πετσοκομμένα λεφτά που δίνει για την παιδεία «φιλτράρονται» ξανά και ξανά μεταξύ εργολάβων όπως αυτόν στη λέσχη αλλά και εταιριών που εισχωρούν στο πανεπιστήμιο για να βγάλουν κέρδος, οπότε αυτό που καταλήγει στις σχολές μας είναι ένα ισχνό ποσοστό που δε φτάνει οριακά ούτε για τη συντήρηση των εργαστηρίων. Αυτή είναι η πολιτική του «εκσυγχρονισμού» και «επιχειρηματικοποίησης» των ιδρυμάτων που προκρίνει και η ΔΑΠ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Να μας λένε από τη μία ότι δεν έχουν λεφτά για τις ανάγκες, αλλά να «σκάνε» εκατομμύρια για το ΝΑΤΟ, το χρέος, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, την εκκλησία και τις μίζες.

Και ποιος είναι ο αποδιιοπομπαίος τράγος τους; Τα παιδιά των ΤΕΙ που απειλούν, υποτίθεται, την πολύτιμη συντεχνία των μηχανικών. Λες και τα «ανωτατοποιημένα» ΤΕΙ θα αποκτήσουν «μαγικά» ανθρώπινες συνθήκες σπουδών. Λες και τα επαγγελματικά δικαιώματα, που υπάρχουν στο δικό μας πτυχίο, εφαρμόζονται στην αγορά εργασίας (νοτ). Ιδιαίτερα όταν στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής υπάρχουν 3 σχολές με επαγγελματικά δικαιώματα ηλεκτρολόγου. Αυτό που χρειάζεται πραγματικά, είναι ο κοινός αγώνας σε ΑΕΙ-ΤΕΙ ενάντια στις συγχωνεύσεις-διασπάσεις-καταργήσεις σχολών. Κοινό αίτημα μας, να υπάρχει ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο και όχι μια ολόκληρη σούπα από 2ετή, 4ετή, 5ετή πτυχία, πιιστοποιήσεις και skills πάνω στο ίδιο αντικείμενο. Κανένας κατακερματισμός του γνωστικού αντικειμένου μας. Θέλουμε και τη θεωρία και την πράξη, με εναρμονισμένο τρόπο, μέσα στα προγράμματα σπουδών. Θέλουμε δουλειά, χωρίς να πρέπει να ξηλωνόμαστε για να αποκτήσουμε προσόντα που κόβονται από τις σχολές, χωρίς να ανταγωνιζόμαστε για το ποιος θα έχει το μικρότερο μεροκάμματο για τη μεγαλύτερη εξειδίκευση.

Αν κάποιος μπορεί να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση, αυτοί είμαστε εμείς. Λεφτά για την παιδεία δε θα δώσει καμία κυβέρνηση. Εμείς είμαστε αυτοί που με όπλο τις συλλογικές μας διαδικασίες πρέπει να επιβάλουμε το να δωθούν λεφτά από το κράτος για τις σχολές μας και τις δικές μας ανάγκες. Παράδειγμά μας οι 5 καταλήψεις του υπουργείου παιδείας από τουυς φοιτητικούς συλλόγους της Αθήνας, το μαζικό κίνημα των φοιτητών-μαθητών-αναπληρωτών και μονίμων στα σχολεία, οι καταλήψεις ερευνητικών κέντρων ή του ΙΝΕΔΙΒΙΜ και το «πάγωμα» της επιχειρηματικής δραστηριότητας, τα 100.000 ευρώ που κέρδισαν οι συμφοιτητές μας στο Ρέθυμνο για τη λέσχη τους το 2015 κ.ο.κ. Όλοι αυτοί οι αγώνες, αλλά και πολλοί άλλοι που δώθηκαν, δείχνουν τον τρόπο για να σπουδάζουμε όλοι και όλες με αξιοπρέπεια, με αγώνα ενάντια στους ταξικούς φραγμούς. Κόντρα στην κατεύθυνση των κυβερνήσεων-ΕΕ-κεφαλαίου για ένα πανεπιστήμιο μικρό, ευέλικτο, αυτοχρηματοδοτούμενο, που θα λειτουργεί με επιχειρηματικά κριτήρια, θα χωράει μόνο τους λίγους που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα και θα προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και του κεφαλαίου.

Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να έχουμε πραγματικό έλεγχο επί των σπουδών μας και των όρων φοίτησης: γενική συνέλευση-απόφαση-επιβολή της συλλογικής μας απόφασης. Για να μη μείνει ούτε ένας άνθρωπος εκτός σχολής, για να μην σπαταλάμε 5 ή παραπάνω χρόνια σε ένα μείγμα τεχνοκρατισμού και απαρχαιωμένης, σκόρπιας γνώσης και να χρειάζεται να τρέχουμε αλλού για να καλύψουμε τα κενά. Το επιβάλλουμε στο τώρα! Αποφασίζουμε-υλοποιούμε-επιβάλλουμε τις ανάγκες μας συλλογικά! Ο σύλλογός μας φέτος πρωτοστάτησε σε κινητοποιήσεις για τη λέσχη, απαντώντας στους τσαμπουκάδες στην είσοδο, ενώ πλέον είναι κατοχυρωμένο το ότι είμαστε η μοναδική λέσχη πανελλαδικά που δεν πληρώνει κανείς! Έδειξε αλληλεγγύη στους εστιακούς με τελευταία περίπτωση την πορεία στις 27 Μάρτη και πιο πριν στην κατάληψη της πρυτανείας. Οι Ηλεκτρολόγοι είναι από τις λίγες σχολές πανελλαδικά που έχει πτυχιακή εξεταστική από το 9ο εξάμηνο, ενώ φέτος ο σύλλογος κέρδισε και πτυχιακή εξεταστική στο 8ο εξάμηνο για τους φοιτητές ΠΠΣ. Έδωσε τη μάχη για τις συγχωνεύσεις, ενώ διεκδίκησε με καταλήψεις και κινητοποιήσεις την αύξηση των μελών ΔΕΠ και τη μη κατάργηση μαθημάτων, όπως αυτό της ασφάλειας στο 9ο εξάμηνο. Συνεχίζουμε δυναμικά για νέες κατακτήσεις! Σε συντονισμό από τα κάτω με άλλους συλλόγους, με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, διεκδικούμε την παιδεία των αναγκών και των ονείρων μας!

Διεκδικούμε:
//Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία στο ύψος των αναγκών μας.
//Δημόσια-δωρεάν, ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ εκπαίδευση για όλους-ες με ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, αγώνας ενάντια στους ταξικούς φραγμούς. 
//Όλη η γνώση στο πτυχίο-καμία μεταφορά μαθήματος του πτυχίου σε μεταπτυχιακό. 
//Έξω οι εταιρίες και οι εργολάβοι από τις σχολές. 
//Δημόσια-δωρεάν φοιτητική μέριμνα για όσους-ες το χρειάζονται. 
//Φοιτητικός και εργατικός έλεγχος στη γνώση, την έρευνα και κάθε λειτουργία του πανεπιστημίου με βάση τις συλλογικές μας αποφάσεις και τις κοινωνικές ανάγκες.

Εργασία

Όσοι και όταν τελειώσουμε τη σχολή, θα πρέπει μετά να ψάξουμε για δουλειά. Σε συνθήκες εργασίας όπου θα υπάρχουν απόφοιτοι πολλών ταχυτήτων (από 2ετείς, 4ετείς ή 5ετείς σχολές), όπου ο καθένας θα αναγκάζεται να εξειδικεύεται πάνω σε skills που θα είναι κάθε φορά κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Για να είναι λοιπόν ο μέσος μηχανικός «ανταγωνιστικός» θα πρέπει να παρακολουθεί σεμινάρια επι πληρωμή για να είναι συνεχώς “up-to-date”, ενώ την ίδια ώρα θα έχει να ανταγωνιστεί κάποιον που είναι πιο ευέλικτος και λιγότερο overqualified, οπότε ο εργοδότης δεν θα χρειάζεται να του πληρώσει και το πτυχίο. Στην πραγματικότητα, λοιπόν αν έχεις λεφτά, θα παίρνεις και προσόντα, αν δεν έχεις…;

Βέβαια, ακόμα και τα επαγγελματικά δικαιώματα που υποτίθεται ότι έχουμε κατοχυρωμένα βάσει του αντίστοιχου ΦΕΚ, είναι στον αέρα και δεν υπάρχουν ακριβώς με πραγματικούς όρους στην αγορά εργασίας. Από τη μία, ο εκάστοτε εργοδότης έχει ένα ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο στη διάθεσή του για να παρακάμψει και νομικά κάθε επαγγελματικό και εργασιακό δικαίωμα του μηχανικού: με το να σε δηλώνει ως ιδιωτικό υπάλληλο, υπάλληλλο γραφείου κλπ, ώστε να ανήκεις στην εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας με κατώτατο μισθό τα 550 ευρώ περίπου (μετά τον φόρο). Μπορεί να σε βάλει να δουλέψεις με μπλοκάκι, ώστε να σε απολύει πιο εύκολα, διότι υποτίθεται θα είσαι «συνεργάτης» ή να σε απολύει και επαναπροσλαμβάνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να γλιτώνει τον ενδιάμεσο μισθό. Από την άλλη, το ΤΕΕ ήδη έχει λανσάρει μια σειρά από σεμινάρια (πχ ενεργειακοί επιθεωρητές, κτηματολόγοι και άλλα), τα οποία είναι επί πληρωμή και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για να σκεφτείς έστω να μπεις σε ένα interview για δουλειά! Μιλάμε για κατάσταση που πρόκειται να γενικευτεί το επόμενο διάστημα με όλο και περισσότερα αντικείμενα να μπαίνουν στα σεμινάρια κατά παραγγελία του ΤΕΕ. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί το τρομερό κόστος της ασφάλισης και η δημιουργία των βαθμίδων μηχανικών.

Όπως λοιπόν σήμερα διεκδικούμε τα δικαιώματά μας μέσα στη σχολή, έτσι αύριο πρέπει να κάνουμε το ίδιο με το σωματείο του κλάδου μας, το ΣΜΤ (Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών), το οποίο μέσα από αγώνες και απεργίες έχει κατοχυρώσει σημαντικά δικαιώματα, ενώ είναι εκεί σε κάθε αυθαίρετη απόλυση ή συμπεριφορά του εργοδότη, περικοπή μισθού και άλλα. Όντως, υπάρχουν οι «συνδικαλιστές που τα φάγανε», αλλά το συγκεκριμένο σωματείο, όπως και πολλά άλλα είναι ταξικό και δημοκρατικό, έξω και ενάντια στη λογική των διεφθαρμένων εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Μαζί με άλλα σωματεία, συγκροτούν ένα ανεξάρτητο, ταξικό κέντρο αγώνα, για αγώνες από τα κάτω που θα ξεπερνάνε τα όρια του απλού οικονομισμού και θα συγκρούονται με τις πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου.

Διεκδικούμε: 
//Αυξήσεις στους μισθούς, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες, με πλήρη εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. 
//Συλλογική σύμβαση εργασίας με πραγματικές αυξήσεις στον κλάδο μας ΤΩΡΑ! 
//Ανατροπή της σχέσης μισθών-κερδών για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. 
//Κανονικές προσλήψεις ΤΩΡΑ! 
//Όχι στη μαύρη, ανασφάλιστη, ελαστική εργασία! 
//Κατάργηση της δουλειάς με μπλοκάκι. 
//Κατάργηση των άθλιων εργασιακών σχέσεων, των 8μηνων και των voucher. 
//Κατάργηση όλων των αντεργατικών νομοσχεδίων.

Παλεύουμε για την αποτροπή του πολέμου, κόντρα σε ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΗΠΑ-Ελληνική Ολιγαρχία!

Μετά από μία χρονιά με Μακεδονικά συλλαλητήρια, φασιστικές επιθέσεις, τη συμφωνία των Πρεσπών που κάθε άλλο παρά λύνει οποιοδήποτε πρόβλημα στην περιοχή, μυρίζει γενικά ένα πολεμικό κλίμα. Το Ελληνικό κράτος τσακώνεται με το Τούρκικο σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι πόκερ, με επίδικο το ποια πολυεθνική θα κάνει τις καλύτερες εξορύξεις και ποιο κράτος θα πάρει τα περισσότερα ψίχουλα. Σε αυτό το πλαίσιο, ενώνεται με τη Χούντα της Αιγύπτου και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, για να αναγορευτεί σε καλύτερο τοποτηρητή του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Ενώ λοιπόν έχουμε σαν νεολαία να αντιμετωπίσουμε τόσα ζητήματα που αφορούν τη ζωή μας, έρχεται να προστεθεί και η απειλή του πολέμου. Ήδη από πέρσι συζητιέται στην Ελλάδα η θέσπιση υποχρεωτικής θητείας στα 18.  Το Ελληνικό κράτος τις τελευταίες δεκαετίες και η κυβέρνησή του τα τελευταία χρόνια, έχουν επιλέξει τη συμμαχία με τους Αμερικανούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως μεγάλη βάση του ΝΑΤΟ, αλλά και τοποτηρητή τους στην περιοχή. Ως εκ τούτου, είμαστε μπλεγμένοι σε ένα παιχνίδι που δεν είναι δικό μας και αφορά καθαρά το πώς θα πλουτίσουν ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Μπόμπολας, ο Μελισσανίδης, ο Μαρινάκης, ο Κόκκαλης και άλλοι (άραγε θα στείλουν τα παιδιά τους να πολεμήσουν;), σε αντάλλαγμα με τη βοήθεια που θα δώσουν στους Αμερικανούς για τις δουλειές τους σε Βαλκάνια και Μέση Ανατολή.

Και ποιες είναι αυτές οι δουλειές;

-Είσοδος της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για να μην περάσουν από εκεί οι αγωγοί των Ρώσων και σαν βήμα για την Αμερικάνικη ηγεμονία στα Βαλκάνια. Γι αυτό υπογράφηκε η συμφωνία των Πρεσπών και όχι για να «μας κατακτήσουν οι Σκοπιανοί». Και φυσικά σαν αντάλλαγμα, το ελληνικό κεφάλαιο πήρε ακόμα και τα λίγα κομμάτια της πίτας που του έλειπαν από τη γείτονα χώρα, όπως τη μεγαλύτερη εταιρία διανομής ρεύματος, τη μεγαλύτερη τράπεζα και άλλα. Είναι και πιο ανταγωνιστικοί από εμάς εκεί, παίρνουν 200 ευρώ το μήνα. Αν το κάνουμε κι εμείς, μπορεί να γυρίσουν οι έλληνες καπιταλιστές που άνοιξαν εταιρίες εκεί. Βέβαια, μάλλον τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τους γείτονες διότι σκεφτείτε ότι υπέφεραν τόσο πριν καν ακόμα μπουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Κι ενώ γίνονται όλα αυτά, ανεβαίνει και η ακροδεξιά στην Ελλάδα συσκοτίζοντας το τι συμβαίνει πραγματικά, βγάζοντας εθνικιστικές κορώνες και βάζοντας σαν κύριο ζήτημα την ιστορία της περιοχής.

-Να πάρουν ορισμένες πολυεθνικές μεγαλύτερο μερίδιο από τα πετρέλαια σε Ανατολικό Αιγαίο-Μεσόγειο, σε σχέση με ορισμένες άλλες. Γι αυτό το Ελληνικό κράτος συμμαχεί στρατιωτικά με τη Χούντα της Αιγύπτου και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, ώστε να περάσουν από διεθνή δικαστήρια ή να επιβάλλουν με τις πλάτες των ΗΠΑ την ερμηνεία των ΑΟΖ που τους συμφέρει ώστε όλα τα πετρέλαια να είναι μέσα σε αυτές. Από την άλλη, η Τουρκία που είναι μεν στο ΝΑΤΟ αλλά τα τελευταία χρόνια έκλεινε πολύ το μάτι και στους Ρώσους, ανταγωνίζεται την Ελλάδα γιατί θέλει να αντιπροσωπεύσει τα «άλλα» συμφέροντα. Σε αυτό το αρκετά περίπλοκο νομικό, γεωπολιτικό και στρατιωτικό παιχνίδι που περιλαμβάνει τόνους χρημάτων σε πολεμικούς εξοπλισμούς, πολεμική προετοιμασία, παραβιάσεις και από τις 2 πλευρές, έρχεται και η επιπλέον αναζωπύρωση του εθνικισμού, με ευθύνη και της ακροδεξιάς αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ που δικαιολογεί την πολιτική πολεμικού κλίματος και προετοιμασίας, την ένταση της καταστολής, τις πολεμικές πολιτικές απέναντι στους μετανάστες και τα όλο και πιο βάρβαρα μέτρα στην εργασία και την κοινωνία με το σύνθημα της εθνικής ενότητας.

Διεκδικούμε:
-Έξω το ΝΑΤΟ και ο στρατός από το πανεπιστήμιο! Καμία έδρα στο στρατό και το ΝΑΤΟ! Να σταματήσει κάθε πολεμική έρευνα, να καταργηθούν τα 16 μνημόνια του ΑΠΘ με τον στρατό! Απαγόρευση των πρακτικών στο ΝΑΤΟ!
-Δεν πολεμάμε-δεν ερευνάμε-δε δουλεύουμε για ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ-Ελληνική Ολιγαρχία! Παλεύουμε για την αποτροπή του πολέμου μέσα κι έξω απ’ το στρατό! Δε θα γίνουμε το κρέας στα κανόνια τους! Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, διάλυσή τους.
-Τίποτα δεν έχουμε να χωρίσουμε με άλλους λαούς! Τα ίδια προβλήματα έχουμε και από τις 2 άκρες των συνόρων. Παλεύουμε ενάντια στον εθνικισμό, με τη διεθνιστική φιλία των λαών στην πράξη, με κοινούς αγώνες και από τις 2 πλευρές των συνόρων.
-Είμαστε όλοι-ες μετανάστες-τριες! Οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών γεννούν τους μετανάστες που έρχονται να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους καπιταλιστές, αλλά και δούρειος ίππος για την μείωση των δικαιωμάτων των ντόπιων. Γι αυτό μόνο ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε!
-Παλεύουμε για τη συντριβή όλων των φασιστικών-νεοναζιστικών συμμοριών: Ιερός Λόχος, ΕΝΕΘ, Κύκλος Ιδεάπολις, Χρυσή Αυγή, ΑΜΕ και άλλες. Οι φασίστες θέλουν εμφύλιο ανάμεσα στους φτωχούς για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών! Είναι αυτοί που σπέρνουν το δηλητήριο του μίσους και οδηγούν το λαό μας πίσω από τα επικίνδυνα παιχνίδια των ελλήνων καπιταλιστών, που άλλωστε τους χρηματοδοτούν.

Θέλουμε ελευθερία να διεκδικούμε και να ζούμε!

Τα τελευταία 10 χρόνια, το ΔΝΤ ζητάει συνεχώς από το ελληνικό κράτος την κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων. Δε θέλουν (ανατρεπτική) πολιτική μέσα στο πανεπιστήμιο, διότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Το πανεπιστήμιο όπως το ονειρεύεται το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΑΠ είναι ένα εύφορο πεδίο επενδύσεων, το οποίο παράγει το ανταγωνιστικό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό των επόμενων χρόνων, αλλά έχει και αυτοτελή ρόλο στην ανάπτυξη μέσω της έρευνας-καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας και της εμπορευματοποίησης πτυχών του. Είναι φανερό ότι για τη δημιουργία ενός τέτοιου κλίματος επενδυτικής ασφάλειας, οι φοιτητικοί σύλλογοι, η ανατρεπτική πολιτική και ο πολιτισμός, οι αγώνες μας δε χωράνε μέσα σε αυτό πανεπιστήμιο! Αντίθετα, χωράνε οι ΜΚΟ, οι επιχειρηματικές ομάδες, οι εταιρίες, οι διεφθαρμένοι εργολάβοι, η αστυνομία.

Σημαντικό κομμάτι της παραπάνω επίθεσης είναι τα απανωτά χτυπήματα στο άσυλο. Για εμάς, το άσυλο δεν είναι χωροταξικό ζήτημα. Είναι το ζωντανό πανεπιστήμιο που αποτελεί χώρο συνάντησης και πολιτικής-πολιτιστικής ζύμωσης διάφορων κομματιών της κοινωνίας. Σε αυτό το άσυλο, δε χωράει η αστυνομία, οι εταιρίες, ο στρατός, οι εργολάβοι. Το δικό μας άσυλο είναι πιο ασφαλές από το δικό τους, αλλά δεν είναι και σταθερό: εξαρτάται από όλους και όλες μας. Σε περιόδους μεγάλων καταλήψεων δεν υπήρχε εγκληματικότητα για δύο λόγους: από τη μία, καθημερινά όλες τις ώρες βρισκόντουσαν στο ΑΠΘ χιλιάδες άτομα σε κάθε γωνιά του, από την άλλη το κλίμα των συνελεύσεων-εκδηλώσεων-καταλήψεων δε σηκώνει οποιαδήποτε αντικοινωνική συμπεριφορά.

Η εγκληματικότητα που υπάρχει στο ΑΠΘ, είναι ξεκάθαρα υποκινούμενη από την αστυνομία. Όσοι-ες είναι από Θεσσαλονίκη, ξέρουν πολύ καλά ότι η αστυνομία μετακινεί τις ναρκοπιάτσες με κριτήρια: τα παράπονα των μαγαζατόρων και των κατοίκων της κάθε περιοχής, αλλά και την εικόνα της πόλης στους μη ντόπιους. Οι εικόνες των μπάτσων να ελέγχουν ταυτότητες 15χρονων στη Ροτόντα ενώ οι έμποροι πουλάνε λίγο πιο δίπλα συναγωνίζονται σε εξευτελισμό μόνο εκείνες του καλοκαιριού, όπου το εμπόριο είναι ανεξέλεγκτο. Είναι εξοργιστικό να υπάρχουν άνθρωποι που πουλάνε θάνατο μέσα στο ΑΠΘ και η Πρυτανεία με την κυβέρνηση να μιλάνε για το άσυλο. Λες και το άσυλο εμποδίζει την αστυνομία να περιμένει έξω τους εμπόρους και να τους πιάσει, όπως έχει κάνει επιτυχημένα με τόσους φοιτητές μετά από πορείες.

Λες και δεν υπάρχουν παρόμοιες εικόνες στα πρωτοκλασάτα πανεπιστήμια του εξωτερικού, με θανάτους από υπερβολική δόση ή βιασμούς στις εστίες που συγκαλύπτονται από τα ίδια τα πανεπιστήμια. Και δεν είναι μόνο στα πανεπιστήμια. Καθημερινά γίνονται βιασμοί και κυρίαρχη τάση είναι να κατηγορείται ή να στιγματίζεται το θύμα. Ζούμε στη χώρα όπου δολοφονήθηκε ο Ζακ δύο και τρεις φορές, μία επειδή ήταν ανώμαλος και τις υπόλοιπες από τα κανάλια. Είμαστε στην Ελλάδα του «πήδα, πήδα» σε άνθρωπο που ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει, της δολοφονίας του Πετρίτ από φασίστα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια τολμάμε να διεκδικούμε το δικό μας πανεπιστήμιο και τη δική μας πόλη, εκείνη στην οποία θα είμαστε ελεύθεροι/ες να ζούμε, να πολιτικοποιούμαστε, να διεκδικούμε.

Περί εκλογών…

Είναι σαφές ότι οι εκλογές ανέκαθεν αποτελούσαν μια πολιτική διαδικασία από την οποία δινόταν το στίγμα της πολιτικοποίησης της νεολαίας. Και είναι γεγονός ότι όπως συμβαίνει και με όλες τις διαδικασίες των Φοιτητικών Συλλόγων, η ΔΑΠ είναι η πρώτη που θέλει την απονέκρωση σε κάθε αμφιθέατρο και σε κάθε κάλπη, ώστε να γίνουν οι συνελεύσεις των Συλλόγων πάρτυ και εκδρομές, οι εκλογές ακομμάτιστα 15μελή και οι σχολές νεκροταφεία ανοιχτές μόνο για την επιχειρηματικότητα. Ενάντια και διαχωριζόμενοι και από την λογική της ΠΚΣ που θεωρεί ότι όσο πιο γραφειοκρατικοποιημένος θα είναι ο σύλλογος, τόσο πιο οργανωμένος θα είναι, να στηρίξουμε και να ψηφίσουμε μια άλλη λογική, που λέει πως η τελική απάντηση και η επιβολή των αναγκών μας μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις. Εκεί οπού παράγεται η πολιτική του συλλόγου και αποφασίζονται οι δράσεις του , το όπλο και την ασπίδα του κάθε φοιτητή που πλήττεται. Αυτό είναι η στήριξη στο ΑΡΑΓΕ ΕΑΑΚ. Για αυτό και παλεύουμε για την απονέκρωση των ΔΣ και την αντικατάσταση τους μόνο από τα αμεσοδημοκρατικά όργανα (γενική συνέλευση, συντονιστική επιτροπή υλοποίησης πλαισίου) του συλλόγου που θα έχουν όλη την εξουσία και τον αποφασιστικό χαρακτήρα.

Οι εκλογές από μόνες τους δεν αλλάζουν κάτι. Παρόλα αυτά η αποχή από αυτές δεν στέλνει κάποιο σαφές μήνυμα, πόσο μάλλον όταν οι τάσεις σε όλη τη νεολαία είναι τόσο διαφορετικές σχετικά και με το ζήτημα των εκλογών. Πρέπει όμως και να αντιλαμβανόμαστε ότι δίνει τη δυνατότητα σε διάφορους σήμερα καλοθελητές, αύριο εργατοπατέρες, να χρησιμοποιούν τη σιωπή μας ως συναίνεση στις πολιτικές διάλυσης των ζωών μας, εντός και εκτός πανεπιστημίου. Σε μια εποχή που το κεφάλαιο δείχνει να έχει το πάνω χέρι στο πεδίο της μάχης για τη δημιουργία ενός νέου πανεπιστημίου, ξένο και επιθετικό προς κάθε φοιτητή και κάθε εργαζόμενο μέσα σε αυτό, η επιλογή μας δεν πρέπει και δε μπορεί να είναι η σιωπή! Ας έχουμε κατά νου ότι πλέον διακυβεύεται η ύπαρξη των Φοιτητικών Συλλόγων και η αγωνιστική πνοή που αυτοί έδιναν σε όλη την κοινωνία! Ας έχουμε κατά νου ότι πλέον διακυβεύεται το δικαίωμα να σπουδάζουμε στο πανεπιστήμιο, να δραστηριοποιούμαστε και να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από αυτό! Τέλος, ας έχουμε κατά νου, ότι κάποιοι διαμορφώνουν τις ζωές μας και κάθε μέρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι φυσιολογικό να είμαστε άνεργοι, να μεταναστεύουμε για να βρούμε δουλειά, να δεχόμαστε την εργοδοτική τρομοκρατία, να δουλεύουμε για να σπουδάζουμε ή να πληρώνουμε δίδακτρα, να δεχόμαστε επίθεση των ΜΑΤ στη σχολή μας, να μην έχουμε πρόσβαση στους χώρους της και να μη μπορούμε να δραστηριοποιηθούμε σε αυτή. Και τελικά να κοιτάμε αποκλειστικά τον εαυτό μας, να ιδιωτεύουμε, να ακολουθούμε τον ατομικό δρόμο και να είμαστε πιο ευάλωτοι στις ορέξεις των αφεντικών μας. Το μέγεθος, η οξύτητα της επίθεσης και οι αναβαθμισμένες διαστάσεις που αναμένεται να λάβει επιβάλλουν να ξεκουνηθούμε όλοι-ες από τη θέση μας! Πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για μικροπολιτική εκλογολαγνία, αλλά ούτε και αντι-εκλογικούς αγώνες. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα των φετινών εκλογών δεν είναι το ποια πολιτική δύναμη θα πλειοψηφήσει, ακόμα και σε μια μειοψηφία φοιτητών, αλλά το αν θα καταγραφεί ένα στιβαρό ρεύμα αμφισβήτησης του ατομικού δρόμου, πολιτικοποίησης, συλλογικότητας και αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας.. Εμείς, ως ΑΡ.ΑΓ.Ε. ΕΑΑΚ, ξέρουμε ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες», παρ’ όλα αυτά αποτελούν ακόμη μια μάχη που πρέπει να δοθεί και να κερδηθεί…

Στις 10 Απρίλη στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΑΡ.ΑΓ.Ε. - ΕΑΑΚ


Pίξε Χ στην αποχή!


Ρίξε Χ στην αποχή !


Είσαι ευχαριστημένος με την καθημερινότητά σου;
Καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ελλειμματικό προϋπολογισμό για την παιδεία και όλα τα προβλήματα που απορρέουν από αυτόν. Η έλλειψη καθηγητών στις σχολές μας, που οδηγεί στο να μην διδάσκονται μαθήματα, στα υποστελεχωμένα εργαστήρια και τα υποβαθμισμένα νέα προγράμματα σπουδών. Η υποχρηματοδότηση αυτή αφήνει το στίγμα της και στην φοιτητική μέριμνα, με την κατάσταση στη λέσχη να έχει φτάσει στο απροχώρητο και στις εστίες συμφοιτητές μας να πετιούνται έξω. Με το μέλλον μας να φαντάζει δύσκολο, σε εργασιακές συνθήκες γαλέρας, με μισθούς πείνας και ανεργία και την τάση της μετανάστευσης για εύρεση δουλείας συνεχώς να επιδεινώνεται. Λογικά η απάντηση θα είναι ΟΧΙ και μάλλον κανένας μας δεν είναι με τις συνθήκες συνεχώς να χειροτερεύουν χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αλλαγής … ή μήπως υπάρχει;
Με τις σπουδές μας ολοένα και να υποβαθμίζονται δημιουργείται μία δυσαρέσκεια στους φοιτητές και αυτή εκφράζεται μέσα από διάφορα ερωτήματα που τον απομακρύνουν από τις συλλογικές διαδικασίες μας. Π.χ. «Ποιος ο λόγος να συμμετέχω στις συλλογικές διαδικασίες; Γιατί να πάω στην γενική συνέλευση; Ποιος ο λόγος να ψηφίσω; Έτσι έχουν τα πράγματα και δεν γίνεται να αλλάξουν».Τα ερωτήματα αυτά ωθούν τους φοιτητές στην αποχή από τις συλλογικές δράσεις του συλλόγου, διότι θεωρούν πως δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα και δεν επιφέρουν καμία αλλαγή. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται από συγκεκριμένες παρατάξεις που απαντούν στην υποβάθμιση του πανεπιστημίου με την ιδιωτικοποίηση του, την επιβολή  διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, που κάνουν πολιτική με κερασμένα ποτά και σαμποτάρουν κατά κόρον την διεξαγωγή της γενικής συνέλευσης. Ε όχι δα(π)! Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι αυτή η λογική δεν στέκει, είναι οι νίκες που έχουν καταφέρει οι ίδιοι οι φοιτητές μέσω των γενικές συνελεύσεις και στο παρελθόν, αλλά και φέτος στη σχολή μας που καταφέραμε ως φοιτητές την πτυχιακή εξεταστική στο 8ο εξάμηνο.

Εμείς, ως ΑΡ.ΑΓ.Ε. ΕΑΑΚ, ξέρουμε ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες» και ότι αυτές από μόνες τους δεν αλλάζουν τίποτα. Επίσης ξέρουμε ότι ούτε  η απάθεια μας και η μη ενασχόληση μας με τις συλλογικές διαδικασίες,  είτε αυτό είναι η Γενική Συνέλευση είτε αυτό είναι οι εκλογές, δίνουν απαντήσεις στα προβλήματα του σήμερα! Ο Μπρέχτ κάποτε είχε πει ότι «Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται». Σε μια εποχή που το κεφάλαιο δείχνει να έχει το πάνω χέρι στο πεδίο της μάχης για τη δημιουργία ενός νέου πανεπιστημίου, επιθετικό προς κάθε φοιτητή και κάθε εργαζόμενο μέσα σε αυτό, η επιλογή μας δεν πρέπει και δε μπορεί να είναι η σιωπή! Ας έχουμε κατά νου ότι πλέον διακυβεύεται το δικαίωμα να σπουδάζουμε στο πανεπιστήμιο δωρεάν, να δραστηριοποιούμαστε και να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από αυτό! Επιλέγουμε λοιπόν να συμμετέχουμε στις εκλογές, όχι με τον καθιερωμένο τρόπο, αλλά με μια άλλη λογική που εκφράζεται με το γνωστό μότο «εντός - εκτός κι ενάντια» και ενέχει μέσα της τόσο τη συμμετοχή σε διαδικασίες που αφορούν όργανα του συλλόγου, όσο και την αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού των εκλογών.

ΕΝΤΟΣ… γιατί ενώ δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, θεωρούμε πως το ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης που μαζικοποιεί τις γενικές μας συνελεύσεις και καταφέρνει να κερδίζει στο σήμερα είναι αναγκαίο να αποτυπωθεί και στις φοιτητικές εκλογές. Ένα ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης που δε χωράει στις φιέστες των καθεστωτικών παρατάξεων. Επιλέγουμε να δώσουμε ένα διαφορετικό στίγμα στην ίδια τη διαδικασία των εκλογών, ένα ηχηρό μήνυμα για μια άλλη εκπαίδευση, εργασία και ζωή και όχι αυτή που επιβάλλει το κεφάλαιο. Για να σπάσει το παραμύθι της κεντρικής αστικής ιδεολογίας που μας θέλει υποταγμένους/ες και σύμφωνους/ες στη διάλυση της ζωής μας, στη μιζέρια που μας ετοιμάζουν για το παρόν και το μέλλον μας. Να δώσουμε το στίγμα του αγώνα στις φοιτητικές εκλογές κάνοντας τους ξεκάθαρο ότι τη νομιμοποίηση που ψάχνουν δε θα τη βρουν από εμάς. Θα είμαστε απέναντι τους κάθε μέρα, πριν και μετά τις κάλπες, παλεύοντας για τη ζωή που μας αξίζει! Εκτός αυτού, όμως, οι φοιτητικές εκλογές είναι η διαδικασία που καθορίζει τους ''αντιπροσώπους των φοιτητών'' σε όργανα, όπως τα Διοικητικά Συμβούλια. Θεωρούμε πως οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις οφείλουν να συμμετέχουν σε τέτοια όργανα, όχι προφανώς με όρους συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης, αλλά μην αναγνωρίζοντας τους 9 αντιπροσώπους του ΔΣ ως αρμόδιους να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην των φοιτητών, αλλά την ίδια τη γενική συνέλευση ως το ανώτατο αποφασιστικό όργανο του συλλόγου. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε στο ΔΣ ακριβώς για να διασφαλίσουμε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μέσα στη γενική συνέλευση.

ΕΚΤΟΣ… γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης που μας θέτουν παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που μας επιβάλλεται. Άλλωστε, η λήψη αποφάσεων μέσω αντιπροσώπων δεν έχει εν τέλει κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα, ειδικά όταν ο ίδιος ο σύλλογος είναι απών από το ίδιο το κίνημα και τις διαδικασίες του. Αντίθετα, με άλλες αντιλήψεις, δε θεωρούμε ότι μια ενισχυμένη εκλογικά ΕΑΑΚ είναι ικανή από μόνη της να αλλάξει την πραγματικότητα στους συλλόγους και την κοινωνία. Και δε θα το ήθελε κιόλας. Γι ' αυτό δεν μας ικανοποιούν, εκλογές κάλπης με φιλικές ψήφους αλλά επιδιώκουμε πολιτικές εκλογές με πολιτική συνείδηση και κυρίως αγωνιστική συμμετοχή πριν και μετά από αυτές.

ΕΝΑΝΤΙΑ… γιατί παλεύουμε για τη μαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων, των μόνων ζωντανών διαδικασιών του συλλόγου φοιτητών, προσπαθώντας να εντρυφήσουμε στο κίνημα λογικές αμεσοδημοκρατίας, συμμετοχής, συνδιαμόρφωσης και αλληλεγγύης, πάντα στην κατεύθυνση υπέρβασης αντιλήψεων ανάθεσης και αντιπροσώπευσης. Ενάντια σε εκφυλιστικές διαδικασίες, οι μοναδικοί αρμόδιοι για την οργάνωση των αγώνων είναι οι ίδιοι οι φοιτητές μέσα από τις γενικές συνελεύσεις, τις συντονιστικές επιτροπές και το συντονιστικό γενικών συνελεύσεων.
Για όλα αυτά οι εκλογές αποτελούν μία μάχη που πρέπει να δοθεί, χωρίς να σημαίνει ότι ο δράσεις μας σταματούν εκεί, Άλλωστε η τελική απάντηση και η επιβολή των αναγκών μας μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις. Εκεί οπού παράγεται η πολιτική του συλλόγου και αποφασίζονται οι δράσεις του, και απαντάμε από το πιο μικρό ζήτημα μέχρι την συνολική επίθεση που δέχεται η νεολαία στο σήμερα.

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
ΣΤΙΣ 10 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ


ΑΡ.ΑΓ.Ε. - ΕΑΑΚ

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Ανακοίνωση για τις κινητοποιήσεις του Σ.Φ. Ηλ/Μηχ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡ.ΑΓ.Ε. Ε.Α.Α.Κ. για τις κινητοποιήσεις του Σ.Φ. ΗΛ/ΜΗΧ.


Το τελευταίο διάστημα, παρατηρούμε και στα δύο τμήματα, την υποχρηματοδότηση να έχει βαρέσει κόκκινο. Οι πρόεδροι και των δύο τμημάτων, παραδέχονται είτε έμμεσα είτε άμεσα, ότι σε λίγα χρόνια τα τμήματα είτε θα κλείσουν, είτε θα λειτουργούν με πολύ διαφορετικούς όρους απ’ ότι σήμερα. Στη συνέλευση λοιπόν, η οποία έγινε στις 26/2, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο του ΑΡ.ΑΓ.Ε. Ε.Α.Α.Κ., το οποίο είχε μια σειρά δράσεων για το σύλλογο. 

Στο τμήμα των Μηχανολόγων, πήγαν να κοπούν οι εκδρομές για κάποια μαθήματα, υπάρχουν ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, με αποτέλεσμα κάποια εργαστήρια να γίνονται εικονικά διότι δεν υπάρχει ο απαραίτητος εξοπλισμός. Παράλληλα, οι φοιτητές υποχρεούμαστε να αγοράζουμε τα σχεδιαστικά, για να ανταπεξέλθουμε σε ορισμένα μαθήματα, την ίδια στιγμή που έχουμε πληρώσει ήδη φόρους για τα πανεπιστήμια (βέβαια οι φόροι τελικά πηγαίνουν σε χρέος-πολεμικούς εξοπλισμούς-μίζες-εργολάβους), πληρώνουμε καθημερινά τις μετακινήσεις. Το αντίτιμο στην λέσχη παραμένει μετέωρο και η κατάσταση που επικρατεί εκεί είναι απαράδεκτη. Πληρώνουμε ενοίκιο για το σπίτι μου μένουμε, αν είμαστε από άλλη πόλη, αφού ακόμα και φοιτητές που προέρχονται από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα αποκλείονται από τις εστίες. Για αυτό και ο σύλλογος, στην απόφαση που πήρε, είχε ως αίτημα την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και την κάλυψη όλων αυτών των αναγκών μας που έχουμε στο σήμερα ως φοιτητές, για αξιοπρεπείς σπουδές και ολόπλευρη μόρφωση για όλους-ες στο σήμερα και όχι για “λίγους και εκλεκτούς”. Για αυτό και το επόμενο διάστημα, πρέπει να κλιμακώσουμε τη δράση μας με τις κινητοποιήσεις σε συντονισμό με τους υπόλοιπους συλλόγους, καθώς ΟΛΟΙ έχουν προβλήματα, που απορρέουν από την υποχρηματοδότηση στην παιδεία. Και σε αυτό δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να μας κρατάει πίσω η άρνηση του τμήματος και του προέδρου του να παρίστανται μαζικά οι φοιτητές του στις συνελεύσεις τμήματος και να διεκδικούν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αλλά και να έχουν λόγο για καθετί που συζητιέται εκεί μέσα.

Στο τμήμα των Ηλεκτρολόγων, ενώ υπάρχουν και προβλήματα που έχουν κοινή ρίζα με τους μηχανολόγους (ελλείψεις καθηγητών, μαθήματα που δε γίνονται, εργαστήρια που υποβαθμίζονται λόγω της υποχρηματοδότησης) και ο σύλλογος συζήτησε και έδρασε και για αυτά, προέκυψε και ένα πρόβλημα με τη “μετάβαση” από το ΠΠΣ στο ΝΠΣ, όπου φοιτητές του ΠΠΣ δεν μπορούσαν να δηλώσουν μαθήματα τα οποία είχαν διδαχτεί στο παρελθόν. Επίσης, στο μάθημα της Ηλεκτρονικής 3 το εργαστήριο αφού πήγε στο 7ο εξάμηνο ΝΠΣ απο το 6ο ΠΠΣ, φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί για κανένα (αφού οι τελευταίοι του ΠΠΣ είναι πλέον 8ο και οι πρώτοι του ΝΠΣ είναι 6ο). Αυτό αφήνει πίσω ένα εξάμηνο όσους θα το παρακολουθούσαν τώρα από το ΠΠΣ. Γι αυτά τα ζητήματα μπήκε κινητοποίηση στον πρόεδρο του τμήματος την περασμένη Τετάρτη (27/2) όπου διεκδικήσαμε μια μίνι εξεταστική για το 6ο και 8ο εξάμηνο, να γίνουν τα εργαστήρια της Ηλεκτρονικής 3 καθώς να και να βγει ένας βοηθητικός πίνακας με τις αντιστοιχίσεις των μαθημάτων. Αποκομίσαμε ότι είναι πολύ πιθανό να γίνουν αυτά οπότε περιμένουμε τις σχετικές ανακοινώσεις (ήδη βγήκε ανακοίνωση για πτυχιακή εξεταστική στο 8ο εξάμηνο!), αλλά πρέπει να παραστούμε και στην επόμενη συνέλευση τμήματος ώστε να καταθέσουμε και εκεί αυτά τα αιτήματα.

Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε, είναι το εξής : Μόνο συλλογικά, μέσω των γενικών μας συνελεύσεων μπορούμε να πετύχουμε νίκες σήμερα. Χωρίς “εκλεγμένους” ηγέτες και ψήφους από κεράσματα. Ως φοιτητές-τριες πρέπει να λειτουργούμε κόντρα στην λογική της ανάθεσης (αναθέτω σε κάποιον να μου λύσει το οποιοδήποτε πρόβλημα), να μην περιμένουμε κανέναν να μας λύσει τα προβλήματα και να μην χαραμίζουμε τις ψήφους μας γι’αυτό. Πιο απλά όταν έχουμε ένα πρόβλημα πρέπει να το συζητάμε όλοι-ες μαζί στην Γενική μας Συνέλευση και να δρούμε πάλι όλοι-ες μαζί ώστε να το λύσουμε. Ο μόνος τρόπος για εμάς λοιπόν είναι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να μαζικοποιήσουμε τις γενικές μας συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις μας, για μόρφωση-δουλειά-ελευθερία στο σήμερα, για όλους. Η νίκη του συλλόγου στους ηλεκτρολόγους δείχνει ότι ο συλλογικός αγώνας έχει νόημα και ότι υπάρχουν δυνατότητες για πολύ περισσότερα πράγματα αν στο σύλλογο υπάρχει ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟΤΗΤΑ και πολιτικό πλαίσιο που βάζει διεκδικήσεις και στοχοθεσία. Αν τα χτίσουμε μαζί αυτά, τότε θεωρούμε πως η νίκη στους ηλεκτρολόγους σύντομα θα είναι κάτι πολύ μικρό μπροστά σε αυτά που θα καταφέρουμε, θα υπάρξουν πολύ μεγαλύτερες νίκες, κόντρα στη σαπίλα που θέλουν να μας επιβάλλουν κυβερνήσεις-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο.

ΑΡ.ΑΓ.Ε | ΕΑΑΚ

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Σ.Φ. Ηλ/Μηχ 26/2/2019

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Σ.Φ. Ηλ/Μηχ 26/2/2019


Προχωράμε σε:

* Διήμερη κατάληψη του τμήματος των μηχανολόγων μηχανικών την Τετάρτη 27 και την Πέμπτη 28 Φλεβάρη.

*Κινητοποίηση την Τετάρτη στις 11 στον πρόεδρο των ηλεκτρολόγων μηχανικών, για την εκπλήρωση του αιτήματός μας για τις δηλώσεις μαθημάτων στο 6ο και 8ο εξάμηνο. Ανοιχτή συντονιστική επιτροπή αμέσως μετά, περίπου στις 12:30, στο Καμαράκι.

*Κινητοποίηση στην επόμενη σύγκλητο, όποτε αυτή γίνει.

*Συμμετοχή στην πανελλαδική μέρα δράσης των εστιακών φοιτητών την 1η Μάρτη. 

*Συμμετοχή στην απεργιακή 8 Μάρτη, παγκόσμια μέρα της γυναίκας.

*Συνδιοργάνωση του Radical Pride, κόντρα στο θεσμικό Pride των ΜΚΟ και του Δήμου Θεσσαλονίκης. Κόντρα στο εμπορευματοποιημένο pride, συμμετέχουμε στην αυτοοργάνωση του radical pride από τα κάτω, ενάντια στην καταπίεση των γυναικών και των LOATKIA+ υποκειμένων. 

*Συντονισμός με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια του Πολυτεχνείου και κάθε σύλλογο που κινείται σε αγωνιστική κατεύθυνση.

*Επόμενη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, την Πέμπτη 28/2 στις 15:00 στην Α5.


Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Κοιμάσαι με εξεταστική, ξυπνάς με ...

Κοιμάσαι με εξεταστική, ξυπνάς με …


Ακόμα δεν τέλειωσε καλά καλά η εξεταστική και βλέπουμε ήδη από το άνοιγμα των δηλώσεων μαθημάτων, τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η υποχρηματοδότηση και το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών (ΝΠΣ) να μας βαραίνουν όλο και περισσότερο. Συμφοιτητές-τριες μας, που θέλουν να πάρουν τομέα τώρα, δεν μπορούν να δηλώσουν μαθήματα λόγω της σύγχυσης που έχει δημιουργηθεί με το ΝΠΣ. Το τμήμα αφού αρχικά δεν έκανε τίποτα για το πετσοκομμένο 9ο εξάμηνο του τομέα Ηλεκτρονικής, ξαφνικά προσθέτει 2 μαθήματα στη δήλωση μαθημάτων (την Αεροδυναμική των Μηχ.Μηχ. και τη Ραδιοαστρονομία) τα οποία λένε κιόλας «δεν θα μετράνε κάπως για το πτυχίο». Παρ’ όλα αυτά, μαθήματα που υπάρχουν στο Πρόγραμμα Σπουδών και «θα μετράνε για το πτυχίο» παραμένουν άφαντα από τη δήλωση μαθημάτων. Γι αυτό και εμείς απαιτούμε άμεση διόρθωση του προβλήματος και Πτυχιακή Εξεταστική για το 8ο εξάμηνο, ώστε να μπορέσουμε να δηλώσουμε μαθήματα που άλλαξαν εξάμηνο, αλλά και να οργανώσουμε καλύτερα τις σπουδές μας.

Στους μηχανολόγους το σύντομο πρόγραμμα και οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής δεν αποτέλεσαν έκπληξη καθώς είμαστε συνηθισμένοι σε αυτή την κατάσταση. Οι τρείς βδομάδες εξεταστικής εξ ορισμού καθιστούν δύσκολο να ανταπεξέλθουμε στα μαθήματα του εκάστοτε εξαμήνου πόσο μάλλον και σε μαθήματα από άλλα εξάμηνα ειδικά όταν οι ώρες εξέτασης ταυτίζονται. Τα έξοδα για το σχέδιο συνεχίζουν με την παρουσία τους να αυξάνουν τους ταξικούς φραγμούς στις σπουδές μας, επικουρικά  εργαστήρια παύουν να διεξάγονται επειδή δεν υπάρχει προσωπικό να τα διδάξει. Την στιγμή που εγκρίνονται παχυλά κονδύλια για να διεξάγονται έρευνες στα πλαίσια άλλων εργαστηρίων για εταιρίες που εξειδικεύονται στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Στην λέσχη και τις εστίες, η κατάσταση που έχει επιφέρει η υποχρηματοδότηση από το κράτος και οι «σωτήρες» εργολάβοι που έρχονται να βγάλουν κέρδος στις πλάτες μας (κι ας λέει η πρυτανεία ότι έρχονται να χρηματοδοτήσουν και να σώσουν), αφήνει όλο και περισσότερους φοιτητές έξω. Πρόσφατα, ο σύλλογος οικοτρόφων εστιών, σε ανακοίνωση του μιλάει για πάνω απο 170 άτομα αποκλεισμένα, ενώ υπάρχουν δωμάτια ακατάλληλα για διαμονή λόγω ανύπαρκτης συνήρησης, ή επειδή κρατιούνται κλειστά για επί πληρωμή φιλοξενίες(!). Την ίδια ώρα, τα εστιατόρια σε όλες τις λέσχες περνάνε πλήρως σε εργολαβίες, με τον Χούτο να έχει αναλάβει ακόμα και την προμήθεια στις εστίες της Θεσσαλονίκης με 30 οικοτρόφους μέχρι τώρα να έχουν πάθει τροφική δηλητηρίαση! Χαιρετίζουμε τις κινητοποιήσεις του συλλόγου Οικοτρόφων Φ.Ε. ΑΠΘ στην πρυτανεία και το ΙΝΕΔΙΒΙΜ. Η ξεφτίλα τους δεν έχει όρια, καθώς ο πρόεδρος του ΙΝΕΔΙΒΙΜ έλεγε πως οι οικότροφοι λένε ψέματα, ενώ ο πρύτανης δεν απολογήθηκε για τίποτα και περιορίστηκε στο ότι «οι φοιτητές έχουν και υποχρεώσεις».

Το δικαίωμα στη δημόσια-δωρεάν παιδεία χωρίς ταξικούς φραγμούς είναι αδιαπραγμάτευτο! Από το δικαίωμα στη δημόσια-δωρεάν σίτιση, τη στέγαση, τις μεταφορές, μέχρι τους αγώνες ενάντια στα δίδακτρα, την επί πληρωμή κατάρτιση δια βίου και την αναθεώρηση του άρθρου 16 θα μας βρουν μπροστά τους! Η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα, είναι δικαίωμα για όλους!

Όλα αυτά, σε μία Θεσσαλονίκη στην οποία η κατάσταση έχει φτάσει να είναι σε μεγάλο βαθμό αποκρουστική και εξοργιστική. Με τα μακεδονικά συλλαλητήρια (τα οποία χρησιμοποιούνταν από νεοναζιστικές γκρούπες ως κέντρα εξόρμησης αφού αποκτούσαν από εκεί κοινωνική νομιμοποίηση), η ακροδεξιά της πόλης συνεχίζει να βγαίνει με συντεταγμένο τρόπο στο δρόμο, με πρόσφατα κρούσματα, την επίθεση στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο, αλλά και την έφοδο στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ, όπου οι φασίστες στοχοποίησαν και τραμπούκισαν φοιτητές, ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση. Μετά βεβήλωσαν το Εβραϊκό μνημείο (ας σκεφτούμε ποιοι ιστορικά σκότωσαν εκατομμύρια Εβραίους). Ως φοιτητές, πρέπει να μην αφήσουμε αυτό το συμβάν αναπάντητο. Ο φασισμός δε χωράει στις σχολές μας!

Την ίδια στιγμή, το προεκλογικό φιάσκο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης συνεχίζεται και θα εντείνεται όσο φτάνουμε στις ημερομηνίες των εκλογικών μαχών. Από τη μία βλέπουμε την κυβέρνηση να υπόσχεται ψίχουλα που διαφημίζει σαν πολλά μπας και κερδίσει καμιά ψήφο ώστε «να μην έρθει και η δεξιά που θα τα κάνει χειρότερα» εκφράζοντας έναν δήθεν αστικό κοσμοπολίτικο προοδευτισμό, ενώ από την άλλη η ΝΔ προσπαθεί από μια πιο συντηρητική σκοπιά, εθνικού κορμού, να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Πάνω στο δίπολο «ΣΥΡΙΖΑ ή ακροδεξιά» που προσπαθούν να χτίσουν, εμείς δε διαλέγουμε ούτε την ροζ, ούτε την μπλε δυστοπία. Μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, διαμορφώνουμε τη δική μας ανατρεπτική πολιτική, εκείνη των αγώνων για μόρφωση-δουλειά-ειρήνη-ελευθερίες. Και το κάνουμε με το βλέμμα στραμμένο στις σύγχρονες ανάγκες μας, από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη, αλλά και τις τρομερές δυνατότητες που αναπτύσσονται συνεχώς και τις βλέπουμε και στο αντικείμενό μας.

Η κυβέρνηση λέει ότι αυξάνει τον κατώτατο μισθό. Ξεχνάει βέβαια να μας πει ότι μειώνει και το αφορολόγητο. Με απλά λόγια, ο αυξημένος υποκατώτατος μισθός πλέον θα φορολογείται, με αποτέλεσμα μετά την καταβολή του φόρου να μένουν σχεδόν τα ίδια λεφτά με πριν. Και που θα πάνε οι φόροι; Μα φυσικά στο χρέος, στις μίζες, στους πολεμικούς εξοπλισμούς ή σε εργολάβους όπως αυτόν στη λέσχη που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα εμπορευματοποιώντας κάθε ανάγκη μας με τις ευλογίες του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Παρόμοια κοροϊδία είναι και η υποτιθέμενη επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας χρησιμεύουν όταν διασφαλίζουν ένα «minimum» δικαιωμάτων σε ένα κλάδο. Τι κάνει όμως η κυβέρνηση; Συνεργάζεται με συλλόγους εργοδοτών, ξεπουλημένες γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες όπως αυτή της ΓΣΕΕ (η οποία είναι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ παρεμπιπτόντως) ώστε οι νέες συλλογικές συμβάσεις να νομιμοποιούν τους εργοδότες που έδιναν δικαιώματα κατώτερα του νομίμου. Εμείς θέλουμε όμως συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις και δικαιώματα και γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε μαζί με το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι σημαντικό να βρεθούμε στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων την Πέμπτη 21/12 στις 14:30 στην Α5, ώστε να συζητήσουμε γι’ αυτά τα ζητήματα, αλλά και για ό,τι άλλο μπορεί να προκύψει, αλλά και σημαντικότερα να καταλήξουμε σε πολύμορφες δράσεις. Γιατί όσο αυτοί προβάλλουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, εμείς θα προβάλουμε το δικό μας ΤΙΝΑ, δηλαδή τις ανάγκες μας σε μόρφωση-δουλειά-ειρήνη-ελευθερίες!

ΑΡ.ΑΓ.Ε. - ΕΑΑΚ

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Τι βλέπουμε γύρω μας το τελευταίο διάστημα;

Τι βλέπουμε γύρω μας το τελευταίο διάστημα; 

Τις τελευταίες βδομάδες, ο κόσμος και η κατάσταση φαίνεται να έχει 2 πρόσωπα! Από τη μία, μια ιδιαίτερα φορτισμένη κατάσταση με το πολεμικό κλίμα στην Ευρώπη, την κοινωνική αδικία να εντείνεται και την ακροδεξιά με τους φασίστες να κάνει επιθέσεις και να προσπαθεί να μπει στα σχολεία. Από την άλλη όμως, το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” (και όχι μόνο) στη Γαλλία, οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια της Αλβανίας ενάντια στα δίδακτρα, η αντιφασιστική κινητοποίηση του μαθητικού κινήματος που έδωσε “πόρτα” στους φασίστες, δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες προοπτικές να φύγουμε από την κανονικότητα του “δεν υπάρχει εναλλακτική”, για να έρθουν “οι δικές μας μέρες”!

Τι γίνεται λοιπόν σε Γαλλία-Αλβανία-Μακεδονία;

Στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν με κύριο αίτημα τη μη αύξηση των φόρων στα καύσιμα. Παρ’ όλα αυτά, δεδομένης από τη μία της καταστολής και από την άλλη του τρόπου με τον οποίο τα “κίτρινα γιλέκα” απευθύνθηκαν στην κοινωνία, γρήγορα τα αιτήματα γενικεύτηκαν, καθ’ ότι κάθε κλάδος και κοινωνική ομάδα που έμπαινε στον αγώνα, προσέθετε τα δικά της. Το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” έφτιαξε 42 σημεία-αιτήματα τα οποία περιλαμβάνουν: “κανένας άνθρωπος χωρίς στέγη, αυξήσεις σε μισθούς συντάξεις και άλλα οικονομικά, να καταπολεμηθούν οι αιτίες που οδηγούν στην προσφυγιά”. Αιτήματα δηλαδή που υπερβαίνουν τον συντεχνιασμό ενός κλάδου και είναι έτσι διατυπωμένα που φαίνεται ότι δεν βρίσκεται κάποιος συγκεκριμένος πολιτικός χώρος πίσω από αυτά. Από την άλλη, υπάρχουν και αιτήματα όπως “προστασία της Γαλλικής Βιομηχανίας” τα οποία φανερώνουν ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει το ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος του κινήματος: οι Γάλλοι καπιταλιστές ή οι διεφθαρμένοι πολιτικοί; Το στοιχείο αυτό φανερώνει επίσης ότι το κίνημα είναι αντιφατικό καθώς δε συμμετέχουν μόνο εργάτες, αλλά και μικροαστοί και μεσοαστοί. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό προφανώς, αλλά η επιτυχία του κινήματος θα κριθεί στο κατά πόσο θα κερδίσει η αντίληψη που βάζει τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, ενάντια στο σύστημα που γεννά τη φτώχεια.

Σημαντικό είναι το στοιχείο ότι τα περισσότερα μεγάλα συνδικάτα απέχουν από τη μάχη. Η CGT (συνδικαλιστική οργάνωση του ΚΚ Γαλλίας) μαζί με τα κίτρινα συνδικάτα έχουν ήδη υπογράψει κείμενο που “καταδικάζει τη βία σαν μέσο διεκδίκησης”, το οποίο μάλιστα τους πρότεινε ο ίδιος ο Μακρόν. Εμείς πάντως σχολιάζουμε ότι ο Μακρόν μετά τις μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη Γαλλία και τις συγκρούσεις έχει ήδη πάρει πίσω το νόμο περί καυσίμων, πράγμα που δείχνει το πώς κερδίζονται αυτά τα πράγματα. Επίσης είναι εντελώς υποκριτικό μια κυβέρνηση και ένα κράτος που ζητάει να κατέβει στο δρόμο ο στρατός και να καταστείλει, κατεβάζει τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολεί με πλαστικές σφαίρες τους διαδηλωτές που το ίδιο μεθοδευμένα έχει φτωχοποιήσει για να ξεπεράσει την κρίση του, να καταδικάζει τη βία σαν μέσο πάλης. Ευτυχώς, τα ξεπουλημένα αυτά συνδικάτα τα έχει ήδη ξεπεράσει κάποιος κόσμος, είτε από τη βάση της CGT, είτε η νεολαία, κόσμος ο οποίος ζητάει γενική απεργία τώρα και καμία υποχώρηση μέχρι να ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συγκέντρωση του Σαν Λαζάρ. Εκεί συγκεντρώθηκε ένα κομμάτι αυτού του κόσμου μαζί με μαθητές και φοιτητές, σε ανεξαρτησία από τα ξεπουλημένα κίτρινα συνδικάτα, θυμίζοντας την απεργία χωρίς τη ΓΣΕΕ τον Δεκέμβρη του ‘08 και τις συγκεντρώσεις του Ανεξάρτητου Ταξικού Κέντρου Αγώνα στην Καμάρα (και το Μουσείο στην Αθήνα). Το παιχνίδι θα παιχτεί στο κατά πόσο ο κόσμος θα παραμερίσει τους γραφειοκράτες και θα απεργήσει από τα κάτω, κερδίζοντας ξανά την ορμή που πήγε να του κόψει ο Μακρόν με την καταστολή. Σημαντικό είναι επίσης το κίνημα αυτό να γίνει η αρχή για την ανασυγκρότηση της πρωτοπορία του κινήματος σε όλα τα επίπεδα, παρακαταθήκη που μπορεί να έχει εκρηκτικές επιδράσεις στους Γαλλικούς αγώνες.

Την ίδια ώρα, οι φοιτητές και οι μαθητές στη Γαλλία παλεύουν με συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις (ναι, συμβαίνει και σε άλλες χώρες αυτό) ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση του Μακρόν, η οποία εισάγει ταξικούς φραγμούς στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, ενώ ρευστοποιεί το απολυτήριο του λυκείου και αναδιαρθρώνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πιο συγκεκριμένα, το πρόγραμμα σπουδών κάθε λυκείου δεν θα είναι πλέον ενιαίο, αλλά θα καθορίζεται απ’ όλα τα λύκεια με βάση τη γεωγραφική (βλ. Ταξική) θέση του σχολείου και της γειτονιάς. Η είσοδος στο πανεπιστήμιο θα γίνεται με μηχανογραφικό στο οποίο οι μαθητές θα δηλώνουν τις σχολές που θέλουν να περάσουν και θα καταθέτουν έναν ατομικό φάκελο προσόντων που θα αποτελείται από τη “συνέντευξη” και το “προφίλ χαρακτήρα”. Τα ίδια τα πανεπιστήμια θα επιλέγουν ποιον θα πάρουν και ποιον όχι! Μέχρι τώρα, ο καθένας περνούσε σε όποια σχολή ήθελε, με εξαίρεση την ιατρική και τη νομική όπου στο 1ο έτος γινόταν εξετάσεις για το ποιο θα συνεχίσουν και ποιοι όχι, αλλά και τις περίφημες grandes ecoles του Γαλλικού κατεστημένου που ήθελαν σκληρές εξετάσεις. Είναι εύκολο να αντιληφθούμε το τι σημαίνουν όλα αυτά για μαθητές από μη-προνομιούχες περιοχές που δεν έχουν να πληρώσουν πιστοποιήσεις για τον ατομικό φάκελο προσόντων, τι υποβάθμιση του λυκείου σημαίνει αυτό το πράγμα και τι εντατικοποίηση θα φέρει στις ζωές των μαθητών. Το παράδειγμα της Αγγλίας με τα υποβαθμισμένα σχολεία στις εργατικές γειτονιές είναι ακόμα νωπό. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας με το εκπαιδευτικό κίνημα της Γαλλίας!

Στην Αλβανία, όλα τα πανεπιστήμια της χώρας είναι υπό κατάληψη ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων, με συνθήματα όπως “κάποιοι σπουδάζουν στο Harvard με τα δικά μας λεφτά”, “η νεολαία που δεν αγωνίζεται είναι νεκρή νεολαία”, “είμαστε φοιτητές, όχι πελάτες” και πλέον “τέρμα οι διαπραγματεύσεις”. Στην Αλβανία το καθηγητικό κατεστημένο δεν επιτρέπει στους φοιτητές να έχουν λόγο στη λειτουργία των ιδρυμάτων, ενώ στις εστίες στοιβάζονται σε ένα δωμάτιο μέχρι και 8 άτομα. Δεν έχουν δωρεάν συγγράμματα, ενώ η κρατική χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια είναι πολύ μικρή. Στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, οι μαθητές διαδηλώνουν για δωρεάν μεταφορά από το σπίτι στο σχολείο, δηλαδή για σχολικά λεωφορεία, ενώ δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που το φοιτητικό κίνημα της χώρας βγήκε στο δρόμο ενάντια στην επιχειρηματικοποίηση των σχολών, τους ταξικούς φραγμούς και τα εσωτερικά φίλτρα στις σχολές και τη διάλυση των πτυχίων.  Η αλληλεγγύη στους αγώνες αυτούς δεν αφορά απλά το ότι είναι κοινά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, άρα κοινοί οι αγώνες που πρέπει να δώσουμε, αλλά και την αντίρροπη κίνηση που πρέπει να συγκροτήσουμε απέναντι στο πολεμικό κλίμα που καλλιεργείται στα Βαλκάνια!

Οι εικόνες αυτές, είναι εικόνες από το μέλλον και το παρόν μας!

-Εικόνες που δείχνουν ότι δε χρειάζεται να υπάρχει χούντα για να κατέβουν τεθωρακισμένα οχήματα στο δρόμο και να στρατιωτικοποιηθεί το κράτος. Χρειάζονται μόνο τα σύγχρονα δόγματα άμυνα και ασφάλειας, όπως αυτό της Γαλλίας ή της Ελλάδας, που παρουσιάζουν το κίνημα ως εσωτερικό εχθρό του κράτους και ασύμμετρη απειλή!

-Εικόνες που δείχνουν ότι όποια και να ‘ναι η κυβέρνηση (“κεντρώος” Μακρόν, “ακροδεξιά” Λεπέν, “κεντροαριστερός” ΣΥΡΙΖΑ) η επίθεση στα δικαιώματά μας, στην παιδεία, την υγεία, την εργασία θα συνεχίζεται ώστε να ξεπεράσουν οι καπιταλιστές την κρίση τους!

-Εικόνες που δείχνουν ότι χωρίς τη σύγκρουση το δίκαιο δεν έρχεται! Σε Γαλλία και Αλβανία οι ντόπιες ολιγαρχίες είναι θορυβημένες από το μέγεθος της κινητοποίησης, ο Μακρόν ήδη έχει δώσει κάποιες παραχωρήσεις. Σύγκρουση χωρίς κανένα βήμα πίσω, κόντρα και ενάντια στις ξεπουλημένες συνομοσπονδίες του γραφειοκρατικού και αστικοποιημένου συνδικαλισμού, με ανεξάρτητη, ταξική συγκρότηση του εργατικού κινήματος!

-Εικόνες που δείχνουν ότι τα ίδια που ακούμε εδώ για το κίνημα, ακούγονται και στο εξωτερικό! “Δεν υπάρχουν λεφτά”, “είστε ταραξίες”, “υπονομεύετε την υγιή επιχειρηματικότητα”, “μας εκθέτετε απέναντι στους τρομοκράτες, τους εξωτερικούς εχθρούς”, “είστε αιώνιοι φοιτητές και τεμπέληδες”, “αν βάλετε μια πλάτη θα ξεπεραστεί η κρίση για όλους”. Εικόνες που δείχνουν πώς ότι και να λένε, το κίνημα μπορεί να απαντάει στο δρόμο, έχοντας γνώθι σ’ αυτόν και αυτοπεποίθηση!

-Εικόνες που δείχνουν ότι τίποτα δεν έχουμε να χωρίσουμε με λαούς άλλων χωρών, διότι τα ίδια που περνάνε εκεί, θέλουν να περάσουν και σ’ εμάς! Ταξικοί φραγμοί, επιχειρηματικοποίηση και υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, φτωχοποίηση του κόσμου, ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, στρατιωτικοποίηση του κράτους και της καταστολής.

Με βάση το τελευταίο, ας δούμε και τα του οίκου μας…

1. Μετά από 8 χρόνια μνημονίων και 10 χρόνια κρίσης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα προκρίνουν ένα μόνιμο καθεστώς μνημονιακής λιτότητας. Κοινώς, οι μνημονιακοί νόμοι μένουν ως έχουν, ενώ η χώρα υποχρεούται να τηρεί εξωπραγματικά πλεονάσματα, τα οποία όταν δεν τηρεί, έχει αυτόματες οικονομικές κυρώσεις για τις κοινωνικές παροχές (χωρίς να περνάνε αυτές απ’ τη Βουλή) μέσω του δημοσιονομικού κόφτη. Ιδιωτικοποιούνται η λειτουργούν  με κέρδη και ζημιές βασικοί τομείς της ζωής και η διαχείρισή τους, όπως το νερό, το ρεύμα, το αέριο, η κατοικία, ο δημόσιος χώρος, η ψυχαγωγία και ο ελεύθερος χρόνος, το ίντερνετ και η πληροφορία. Την ίδια ώρα φυσικά, τα πολυεθνικά, πολυκλαδικά μονοπώλια των Λάτση, Βαρδινογιάννη, Μελισσανίδη, Μαρινάκη, Μπόμπολα, Κόκκαλη και άλλων συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους, είτε εκμεταλλευόμενα το ευνοϊκό γι αυτά καθεστώς χαμηλών μισθών-στρατού ανεργίας, φοροαπαλλαγών-κονδυλίων, χτυπήματος του συνδικαλισμού-αυταρχικοποίησης, είτε εκμεταλλευόμενα τέτοιου είδους καθεστώτα σε χώρες των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, με όπλο τους τη διαπραγματευτική ισχύ του ελληνικού κράτους και του στρατού του, ως μέλη φυσικά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

2. Παράλληλα με το εγκαθιδρυμένο καθεστώς λιτότητας, το ελληνικό κράτος επιτίθεται προς τα έξω. Το Μακεδονικό ανέκυψε μετά από τόσα χρόνια προκειμένου η γειτονική χώρα να μπει στο ΝΑΤΟ, αλλά και οι έλληνες κεφαλαιοκράτες να επενδύουν  ακόμα πιο ευνοϊκά εκεί (δεδομένου ότι ήδη η μεγαλύτερη τράπεζα εκεί είναι ελληνικών συμφερόντων, ο Μπόμπολας έχει χτίσει τους μισούς δρόμους, μεγάλα κομμάτια της βιομηχανίας τους είναι ελληνικών συμφερόντων κ.ο.κ.). Παράλληλα οξύνεται ο ανταγωνισμός με την Τουρκία για τις ΑΟΖ και τα πετρέλαια, αλλά και για το χρίσμα του “εγγυητή της σταθερότητας στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή”. Το κράτος χρησιμοποιεί τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό ως οχήματα για να κινητοποιήσει κόσμο ακριβώς όσον αφορά την προάσπιση των συμφερόντων αυτών, που αφορούν περίπου το πλουσιότερο 1% της ελληνικής κοινωνίας και ορισμένους πολυεθνικούς-πολυκλαδικούς κολοσσούς, αλλά θα φέρουν δυστυχία, πόλεμο και χειρότερη ζωή στους λαούς των γύρω περιοχών, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς επέλεξε να ανοίξει το ζήτημα των πετρελαίων στην Αδριατική πρώτα μέσω της υπόθεσης Κατσίφα στην Αλβανία.

3. Η κατάσταση αυτή έρχεται να σφραγίσει και τις εξελίξεις όσον αφορά την παιδεία. Οι κεντρικοί στόχοι του ελληνικού κράτους, οι οποίοι υπαγορεύονται από ΕΕ-ΟΟΣΑ, περιγράφουν μια εκπαίδευση αποκομμένη από τις γενικές γνώσεις, το να μαθαίνουν οι μαθητές για τον κόσμο γύρω τους, πως δουλεύει η φύση και η κοινωνία και ιεραρχεί την τροφοδότηση των πιο παραγωγικών κλάδων της χώρας (επισιτισμός, τουρισμός, εμπόριο, τηλεπικοινωνίες κλπ) με αναλώσιμο εργατικό δυναμικό υψηλής εξειδίκευσης. Το νομοσχέδιο Γαβρόγλου που θα έρθει μέσα στο Δεκέμβρη για το νέο λύκειο αφήνει άθικτο το άθλιο σύστημα των πανελληνίων και την απαρχαιωμένη και πολλές φορές αντιεπιστημονική σχολική ύλη και επιδιώκει: (α) να στείλει το 70%  των μαθητών στην τεχνική εκπαίδευση, τα υποβαθμισμένα ΕΠΑΛ, τη μαθητεία, την ιδιωτική τεχνική εκπαίδευση, τελικά στην άγρια εκμετάλλευση από 15 χρονών, (β) να δυσκολέψει και να φροντιστηριοποιήσει τις εξετάσεις για απολυτήριο λυκείου, κάνοντας τις ενδοσχολικές της 3ης λυκείου σε επίπεδο νομού, με θέματα που θα βγαίνουν από ομάδα καθηγητών του νομού (η οποίοι μπορεί να τυχαίνει να έχουν και φροντιστήρια), (γ) να χωρίσει τις σχολές της τριτοβάθμιας σε 2 ταχύτητες, τις υποβαθμισμένες στις οποίες οι μαθητές θα περνάνε χωρίς εξετάσεις και τις «κανονικές» στις οποίες οι μαθητές θα περνάνε με το γνωστό σύστημα των πανελληνίων (το οποίο βέβαια πιο πολύ πλέον θυμίζει τις δέσμες).

Φυσικά οι σχολές πολλών ταχυτήτων ήδη υπάρχουν. Η υποχρηματοδότηση των σχολών μας από το κράτος γίνεται στοχευμένα, ώστε οι ίδιες να δουλέψουν με κέρδη και ζημιές και με κριτήριο το να παράγουν το βέλτιστο προϊόν με την ελάχιστη δαπάνη πόρων. Είναι εμφανείς στις περισσότερες σχολές οι επιπτώσεις που έχει αυτό το πράγμα είτε στην ποιότητα σπουδών (υποστελέχωση, σπάσιμο ολόκληρων αντικειμένων από το προπτυχιακό ή μεταφορά τους στο μεταπτυχιακό, ανυπαρξία υποδομών ή απαρχαίωσή τους), είτε στο ίδιο το δικαίωμα σε αυτές (αποκλεισμοί από τις λέσχες ή υποστελέχωσή τους, ανεπαρκείς εστίες, καθυστέρηση επιδομάτων, τμήματα που παραπονιούνται για τους μετεγγραφέντες, αλυσίδες-οροφές-προαπαιτούμενα για τομέα στα προγράμματα σπουδών).

Οι νόμοι Γαβρόγλου για τις συγχωνεύσεις που έρχονται επίσης μέσα στο Δεκέμβρη, επιχειρούν να κάνουν ένα άλμα σε αυτή τη διαδικασία, υπερβαίνοντας την απλή τοποθέτηση «εμποδίων» ή την «υποβάθμιση». Στα πλαίσια της αναδιάταξης των γνωστικών αντικειμένων σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (και όχι για παράδειγμα της επιστήμης ή της ανθρωπότητας), καταργεί σχολές, τις συγχωνεύει με αμφίβολα επιστημονικά κριτήρια αλλά και δημιουργεί νέες κατακερματισμένες, με αμφιβόλου ποιότητας και ευρύτητας προγράμματα σπουδών και επαγγελματικά δικαιώματα (για παράδειγμα 3 διαφορετικές σχολές ηλεκτρολόγων μηχανικών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής).

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και πολλές μορφές απλήρωτης εργασίας μέσα στο πανεπιστήμιο, από πρακτικές ασκήσεις σε εξωπανεπιστημιακούς φορείς, συνήθως χωρίς μισθό, ασφάλιση, συνδικαλιστικά δικαιώματα, μέχρι internships, εθελοντισμό που μπαίνει στο βιογραφικό, απλήρωτα διδακτορικά, απλήρωτες επικουρίες διδακτορικών στα μαθήματα, συμμετοχή σε επιχειρηματικές ομάδες. Είναι φανερό ότι «όλα κοστίζουν» στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, εκτός από τη δουλειά. Πέρα από αυτή την πτυχή όμως, υπάρχει η γενικότερη τάση να «πληρώνουμε» για τα πάντα στο πανεπιστήμιο, με τη λογική της ανταποδοτικότητας, δηλαδή της πληρωμής σε είδος (με δωρεάν εργασία, προσφορά στο πρεστίζ του πανεπιστημίου και άλλα) και όχι σε μορφή διδάκτρων απαραίτητα.

Το πανεπιστήμιο βέβαια δε λείπει από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου. Ήδη το ΑΠΘ έχει στενή σύνδεση με ελληνικό στρατό και ΝΑΤΟ (16 μνημόνια με το στρατό, έδρα του ΝΑΤΟ στο ΠΑΜΑΚ, πρακτική άσκηση του ΝΑΤΟ στα ΜΜΕ, έρευνα για πολεμικό drone στους μηχανολόγους σε συνεργασία με την IDE κ.α.).

4. Το κράτος στρατιωτικοποιείται όλο και περισσότερο, ενώ στη βία και την καταστολή προστίθεται η άνοδος του φασισμού αλλά και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Η τριπλή (φυσική, έμφυλη, ηθική) δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, η φυλάκιση της καθαρίστριας επειδή πλαστογράφησε απολυτήριο δημοτικού, η δολοφονία της κοπέλας στη Ρόδο επειδή αντιστάθηκε στο βιασμό της, η δολοφονία του Πετρίτ από Χρυσαυγίτη για μια διαφωνία στο καφενείο (!), έρχονται να δείξουν όλες τις πλευρές του κοινωνικού κανιβαλισμού που καλλιεργείται στην Ελλάδα της κρίσης, με το ιδεολόγημα του ατομικού δρόμου και του πατήματος επί πτωμάτων για το προσωπικό όφελος ή και πολλές φορές καπρίτσιο. Δείχνουν το ξέσπασμα πάνω σε κοινωνικά περιθωριοποιημένες ή καταπιεζόμενες κοινωνικές ομάδες (βλ. LGBTQIA+, γυναίκες, οροθετικοί, τοξικοεξαρτημένοι, μετανάστες), αλλά κυρίως πάνω στους φτωχούς, ως «εξιλαστήρια θύματα» για την κατάσταση της χώρας.

Το ίδιο το κράτος έχει εξωθήσει τις κοινωνικές ομάδες αυτές στο περιθώριο και τη φτώχεια, με τις πολιτικές που ακολουθεί. Το ελληνικό κράτος βλέπει τα φτωχά και τα περιθωριοποιημένα στρώματα τις κοινωνίας ως «ασύμμετρες απειλές», δηλαδή επίδοξα υποκείμενα αποσταθεροποίησης του συστήματος, όπως διαβάζει κανείς στα δόγματα άμυνας και ασφάλειας σε ΗΠΑ, Γαλλία, Ελλάδα και αλλού. Γι αυτό και από τη μία τα καταστέλλει, από την άλλη προσπαθεί να τα λουμπενοποιήσει, ώστε να χρησιμοποιήσει κομμάτια τους σε δικές του δουλειές.

Η συνεχιζόμενη κρίση, σε συνδυασμό με την αδυναμία απάντησης από παλιό και «νέο» αστικό πολιτικό σύστημα, σε συνδυασμό με τα κινήματα του ’06-’07, Δεκέμβρη του ’08, τις πλατείες του ’10-’12 και την αποτυχία τους στο να δώσουν ένα συνολικό αντιπρόταγμα, έχουν δώσει ώθηση στην άνοδο της ακροδεξιάς, με κύριο εκφραστή τη Χρυσή Αυγή. Η άνοδος αυτή είχε ανακοπεί μετά το 2013 και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το ξεκίνημα της δίκης της Χρυσής Αυγής, παρ’ όλα αυτά βλέπουμε τώρα ότι από τη μία η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ξεφτιλίσει την έννοια της αριστεράς, από την άλλη η συνέχιση της κρίσης έκαναν εφικτή την επανεμφάνισή της με κύρια αιχμή το Μακεδονικό και τη δολοφονία Κατσίφα. Προσπάθησαν (ανεπιτυχώς) να κάνουν καταλήψεις στα σχολεία.

Άραγε λοιπόν πόσα έχουμε να χωρίσουμε με τους λαούς των άλλων χωρών που βιώνουν την ίδια επίθεση με εμάς;

Οι ίδιοι που έχουν φέρει την κοινωνική καταστροφή, την επίθεση στην εργασία, την παιδεία και αλλού, είναι αυτοί που επιτίθενται οικονομικά, πολιτικά, μερικές φορές και στρατιωτικά σε άλλες χώρες για να αυξήσουν τις επενδύσεις και τα κέρδη τους. Φαίνεται μάλιστα ότι μας θέλουν συμμέτοχους σε αυτή τη διαδικασία, είτε συνειδητά, είτε μέσω ιδεολογημάτων περί «εθνικής ενότητας» και «εξωτερικών εχθρών», ιδεολογήματα που καταρρέουν αν αναλογιστεί κανείς τη δύναμη του ελληνικού κράτους αλλά και τις αντιθέσεις μεταξύ πλουσίων-φτωχών στην ελληνική κοινωνία (βλ. κείμενο του ΑΡΑΓΕ-ΕΑΑΚ για το Μακεδονικό). Καμία ανοχή λοιπόν στην ακροδεξιά ρητορική, καμία ανοχή και στις λογικές τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που λένε να βάλουμε πλάτη μαζί με τους υπαίτιους αυτής της κατάστασης για μια παραγωγική ανασυγκρότηση που θα περάσει από πάνω μας, με μισθούς των 400 ευρώ και μηδενικά δικαιώματα, ώστε να είμαστε ελκυστικοί για επενδύσεις.

Συμπεράσματα από τα κινήματα του εξωτερικού για να πάει το πράγμα αλλιώς…

-Κάθε κίνημα λοιδορείται από την ντόπια κυβέρνηση και τα ΜΜΕ. Χαρακτηριστικά τα όσα λέγονται στη Γαλλία για τα «κίτρινα γιλέκα» και το πώς εκθέτουν τη χώρα σε ξένες απειλές, χαρακτηριστικά και τα όσα λέγονται για φοιτητές-μαθητές σε Γαλλία-Αλβανία-Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως «αιώνιοι φοιτητές», «αχάριστοι», «κακομαθημένοι».

-Το να παλεύουμε μαζικά για τα δικαιώματά μας είναι πλήγμα απέναντι στο φασισμό και δεν του αφήνει χώρο ανάπτυξης στην κοινωνία.

-Οι αγώνες μπορούν να κερδίζουν μόνο όταν γίνεται συνολική σύγκρουση με την πολιτική που προκαλεί το πρόβλημα! Στη Γαλλία ήδη έχουν κερδίσει κάποιες μικρές νίκες, όπως να παρθεί πίσω ο φόρος για τα καύσιμα και να αυξηθούν κάποιοι μισθοί. Η εμπειρία αυτή εμπίπτει και σε αγώνες που έχουμε δώσει και στο ΑΠΘ και τη σχολή μας, όπως για την πρόσληψη καθηγητών, τη λέσχη και τις εστίες και άλλα. Όσο διεκδικούμε μόνο το καθημερινό και δεν στοχοποιούμε πχ την εργολαβία, τις πολιτικές της ΕΕ για την εκπαίδευση και τις κυβερνήσεις, ούτε πρόκειται να ενωθεί κάποιο άλλο κομμάτι της κοινωνίας μαζί μας, ούτε πρόκειται να κερδίσουμε κάτι.

-Οι αγώνες μπορούν να νικήσουν μόνο όταν οργανώνονται ανεξάρτητα από τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες αλλά και τους κατά τόπους «καλοθελητές». Χαρακτηριστικό το πώς το κίνημα της Γαλλίας όχι μόνο δε βασίστηκε στα μεγάλα συνδικάτα (βλ. CGT) αλλά στην πορεία τα βρήκε εναντίον τους.








Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Με αφορμή τις εθνικιστικές καταλήψεις στα σχολεία...

Με αφορμή τις εθνικιστικές καταλήψεις στα σχολεία...


Ζούμε σε μια εποχή όπου το πολεμικό κλίμα ανάμεσα σε Ελλάδα-Τουρκία οξύνεται με έπαθλο το ποια χώρα θα γίνει ο καλύτερος τοποτηρητής της περιοχής και ποιας χώρας τα αφεντικά θα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο από τις ΑΟΖ. Εξαιτίας αυτού αλλά και πρόσφατων περιστατικών όπως η Συμφωνία των Πρεσπών και ο θάνατος του Κατσίφα, το εθνικιστικό παραλήρημα γίνεται όλο και πιο έντονο και επικίνδυνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα κομμάτι της νεολαίας να στρέφεται προς τα εκεί, αναζητώντας μια διέξοδο από το μέλλον της ανεργίας, της επισφάλειας και της μετανάστευσης, την οποία δεν μπορεί να της δώσει το υπάρχον πολιτικό σύστημα των μνημονίων, της διαφθοράς και των αντιλαϊκών μέτρων. Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, οι φασίστες έρχονται για πρώτη φορά μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα να εξορμήσουν στα σχολεία, καλώντας τις τελευταίες μέρες διάφορα σχολεία σε εθνικιστικές καταλήψεις και διαδηλώσεις με Πανελλαδική κλιμάκωση για τις 29 Νοέμβρη, διαμαρτυρόμενοι για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και της Βορείας Ηπείρου. Εδώ να σημειώσουμε ότι η συμφωνία αυτή (Συμφωνία των Πρεσπών) απλά αποτελεί ένα μεγάλο βήμα για την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και όχι μια προσπάθεια να μας πάρουν το όνομα οι γείτονες όπως πολύ ψευδώς ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί για να αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα και να σπείρουν το μίσος.

Τι έχουμε να κερδίσουμε εμείς απ’ όλα αυτά;


Άραγε οι καταλήψεις αυτές θα κερδίσουν κάτι για την παιδεία, ενάντια στο νέο λύκειο των ταξικών φραγμών και της αγοράς; Απαντάνε κάτι αυτοί που τις καλούν στους προβληματισμούς των μαθητών και των γονιών τους για το σπρώξιμο των μαθητών στα ΕΠΑΛ και την τεχνική εκπαίδευση, τη μαύρη εργασία και το σκλαβοπάζαρο της μαθητείας από μικρή ηλικία; Παίρνουν θέση για το ότι τα σχολεία δεν έχουν καλοριφέρ, σε πολλά οι μαθητές δε χωράνε, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία είναι τέτοια που οι μαθητές (θυμόμαστε κι εμείς άλλωστε) δεν μπορούν να αναπνεύσουν, δεν μαθαίνουν ουσιαστικά, αλλά σκόρπια και με παπαγαλία υπό το φόβο μιας αξιολόγησης που είναι το λιγότερο ισοπεδωτική; Φυσικά και όχι. Άλλωστε ο κύριος ρόλος που έχει η διασπορά του εθνικισμού όσον αφορά τα εσωτερικά μιας χώρας είναι η επικράτηση της ιδέας της εθνικής ενότητας (και ο αποπροσανατολισμός από την ταξική συνείδηση): ο μαθητής, ο φοιτητής από λαϊκή οικογένεια, ο εργαζόμενος έχουν το ίδιο συμφέρον με τον Μπόμπολα, τον Λάτση, τον Μαρινάκη και γι αυτό πρέπει να ξεχάσουν τα δικά τους προβλήματα και να βάλουν μια πλάτη για να ορθώσει ανάστημα η χώρα. Όπως ορθώνει φυσικά εδώ και 8 χρόνια με μνημόνια επί μνημονίων, τα οποία αυξάνουν μόνο το χρέος και τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών της Ελλάδας, βυθίζοντας στη φτώχεια το 1/3 του πληθυσμού και στην αβεβαιότητα ολόκληρη σχεδόν τη νεολαία. 

Δεν υπάρχουν όμως και τα ίδια προβλήματα από την άλλη άκρη των συνόρων;


Αυτό που προσπαθούν να αποκρύψουν οι φασιστικές ρητορίες όταν αναφέρονται σε Μακεδονία και Αλβανία είναι ότι οι λαοί των χωρών αυτών βιώνουν την ίδια ακριβώς εκμετάλλευση και καταπίεση με εμάς (πιο απλά χωρίζουν τον κόσμο σε χώρες και έντεχνα προσπαθούν να αποκρύψουν τον διαχωρισμό σε τάξεις, πιο απλά, τον χωρίζουν σε "Έλληνες-ξένοι" και όχι στην πραγματική διαφορά "πλούσιοι-φτωχοί"), πολλές φορές μάλιστα από Έλληνες κεφαλαιοκράτες, βλέπε Μπόμπολα και Βερόπουλο, ενάντια στον οποίο έκαναν απεργία εργαζόμενοι στα Σκόπια, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας. Γιατί ακριβώς και αυτοί οι άνθρωποι απέναντι από τα σύνορα αναγκάζονται να δουλέψουν αντί να σπουδάσουν, βυθίζονται στην ανεργία και δεν έχουν την δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες. Οπότε εμείς σε ποιανού το πλευρό θα ταχτούμε; Με αυτούς που θέλουν να μας βάλουν να πολεμήσουμε για τα δικά τους συμφέροντα ενώ αυτοί θα κάθονται, που δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στην αύξηση των προσωπικών τους κερδών, είτε αυτό συμβαίνει μέσω της εκμετάλλευσης και καταπίεσης Ελλήνων, είτε “ξένων”, ή με τους ίδια καταπιεσμένους ανθρώπους με εμάς; Εμείς απαντάμε ότι μόνη λύση αποτελεί η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και κοινή τους πάλη για τα δικαιωμάτα τους! Αλλωστε τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Το 70% του παγκόσμιου πλυθησμού κατέχει το 3% του παγκόσμιου πλούτου (εργαζόμενοι/άνεργοι/εκμεταλλευόμενοι). Στην άλλη πλευρά το 0.6% του παγκόσμιου πλυθησμού (πλούσιοι/αφεντικά/εκμεταλλευτές) κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου!

Τελικά όμως σε ποιον ανήκει η Μακεδονία;


Ιστορικά, η Μακεδονία ήταν πάντα πολυεθνική περιοχή, ειδικά στις αρχές του 20ου αιώνα, εποχή στην οποία οι κάτοικοι της περιοχής μιλούσαν μια δικιάτους γλώσσα (ελληνικά, σλάβικα ανακατωμένα με τούρκικα) και είχαν πολύ εύπλαστη εθνική και θρησκευτική συνείδηση, που κυρίως αφορούσε ποιος ήταν ο δάσκαλος ή ο παπάς του χωριού (οι οποίοι έπεφταν συχνά θύματα δολοφονιών από αντίπαλες ένοπλες συμμορίες). Δεν είναι παράλογο λοιπόν το ότι τελικά μέσα από όλες αυτές τις ζυμώσεις κάποιοι κάτοικοι απέρριψαν όλες τις εθνικότητες και είπαν ότι είναι Μακεδόνες. Τα έθνη άλλωστε συγκροτούνται πάνω στη συνείδηση και το αν πιστεύει κάποιος ότι ανήκει στο εν λόγω έθνος, δεν υπάρχουν ακριβώς “πραγματικά” και “ψεύτικα” έθνη. Για τον ίδιο λόγω αναγνωρίζουμε το Βέλγικο έθνος (και δεν το λέμε “Γερμανο-Γαλλικό” ή “Φλαμανδο-Γερμανικό”), για τον ίδιο λόγο αναγνωρίζουμε το Αυστριακό και το Γερμανικό έθνος ως διαφορετικά μεταξύ τους παρ’ ότι η Αυστρία ιστορικά ήταν το κατεξοχήν “Γερμανικό” έθνος.

Εκεί είναι και το λάθος πολλών: η ύπαρξη ή όχι Μακεδονικού έθνους δεν έχει να κάνει με κάποιου είδους “ιδιοκτησία” πάνω στον Μέγα Αλέξανδρο. Έχει να κάνει με το δικαίωμα του κάθε λαού στην αυτοδιάθεση. Ο λόγος που ανασύρεται τον τελευταίο χρόνο στην επιφάνεια δεν αφορά κάποια ανάγκη “ιστορικής δικαίωσης”. Αφορά τις βλέψεις των ελλήνων κεφαλαιοκρατών στον πλούτο της γειτονικής χώρας. Χαρακτηριστικό είναι ότι πλέον μεγάλο η μεγαλύτερη τράπεζα της γειτονικής χώρας είναι ελληνικών συμφερόντων, ότι πολλές από τις μεγαλύτερες εταιρίες είναι ελληνικές. Αφορά τις βλέψεις των ελλήνων κεφαλαιοκρατών και των ΗΠΑ να κυριαρχήσουν πλήρως στα Βαλκάνια, όπως δείχνει και το νέο δόγμα άμυνας-ασφάλειας της Αμερικής τον Δεκέμβρη του 2017. Αντίστοιχα και με την Αλβανία, εδώ και 5 μήνες αναμενόταν η δημιουργία πολεμικού κλίματος λόγω πετρελαίων στην Ανδριατική και γεωστρατηγικής θέσης, πράγμα που εξηγεί και το περιστατικό με τον Κατσίφα και το πώς το εκμεταλλεύτηκε το ελληνικό κράτος.

Τίποτα δεν έχουμε να κερδίσουμε με τον εθνικισμό και το μίσος προς άλλους λαούς! Να παλέψουμε για την παιδεία και τη δουλειά των αναγκών μας, ενάντια στον πόλεμο και τους φασίστες!

Η ζωή της ανεργίας, της μετανάστευσης, των πολέμων και της αβεβαιότητας που μας επιφυλάσσουν δεν είναι μονόδρομος! Ο πλούτος που παράγεται σε όλες αυτές τις χώρες, η δημιουργικότητα των νέων επιστημόνων, τα φυσικά αγαθά ανήκουν στους λαούς και δίνουν προοπτικές για μια άλλη, πιο δίκαιη ζωή. Αντί να προσπαθούμε να “ηγεμονεύσουμε” ως φοιτητικό κίνημα απέναντι σε εθνικές ιδέες, ας ηγεμονεύσουμε πάνω στην επιστήμη, την τεχνολογία και στο για ποιους αυτές παράγονται, ποιες κοινωνικές ανάγκες εξυπηρετούν. Γιατί πάνω στο πολεμικό κλίμα και τον εθνικισμό πατάει το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο για να κάνει πολεμική έρευνα, εκεί πατάει η CIA για να πατεντάρει τους 3d printers, εκεί πατάει η κυβέρνηση για να πει ότι δεν υπάρχουν λεφτά για την παιδεία! Εκεί πατάνε οι φασίστες για να προσπαθήσουν να εξοντώσουν οτιδήποτε διαφορετικό, τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες, τους ΑΜΕΑ και άλλους. Εκεί θα πατήσουν αύριο-μεθαύριο για να μας στείλουν να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε για τις ΑΟΖ.

Το πρόβλημα δε θα λυθεί φυσικά απλώς με ένα μάθημα ιστορίας. Άλλωστε ο εθνικισμός σε κάθε χώρα κατά βάση βασίζεται σε ψέματα και δημιουργικές ασάφειες, διότι ρόλος του είναι να ενοποιήσει ανθρώπους με διαφορετικά συμφέροντα κάτω από την ομπρέλα του έθνους. Αν το ζήτημα ήταν καθαρά ιστορικό, θα λυνόνταν σε επιστημονικά συνέδρια και όχι με τέτοια φαινόμενα. Το πρόβλημα θα λυθεί στην πράξη με την κοινή πάλη των λαών στα καθημερινά και τα πιο κεντρικά ζητήματα. Από την απεργία στα Vero (Βερόπουλος) στην πόλη των Σκοπίων μέχρι την εξόρυξη στη γείτονα χώρα που θυμίζει την υπόθεση των Σκουριών, το να παλέψουμε κοινά για τα δικαιώματά μας σε μόρφωση-δουλειά-ελευθερίες, κόντρα στους φασίστες, στον εθνικισμό και στους εχθρούς μας που βρίσκονται στην ίδια μας τη χώρα και θέλουν να μας στείλουν να πολεμήσουμε, φαίνεται να είναι μονόδρομος αν θέλουμε μια καλύτερη ζωή. Όπως άλλωστε φάνηκε και στην Πανβαλκανική κινητοποίηση στις 10/3 στη Θεσσαλονίκη λίγο μετά το κάψιμο της κατάληψης Libertatia ή στον αγώνα του αριστερού κόμματος Levica στη Δημοκρατία της Μακεδονίας με σύνθημα: «στο ΝΑΤΟ ούτε με το συνταγματικό μας όνομα».

Να καταδικάσουμε μαζικά τις εθνικιστικές καταλήψεις. Να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο τη διεξαγωγή τους! Εμπρός για καταλήψεις-συγκρούσεις-διαδηλώσεις ενάντια στους νόμους Γαβρόγλου, για την παιδεία των αναγκών μας, για δουλειά και μέλλον με δικαιώματα! Προτάσσουμε τον διεθνισμό στην πράξη, την φιλία των λαών, κόντρα σε πόλεμο-φασισμό-εθνικισμό. 

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Απόφαση Σ.Φ. Ηλ-Μηχ από τη συνέλευση στις 13/11




Απόφαση Σ.Φ. Ηλ-Μηχ

Αν κοιτάξουμε την συνολική εικόνα της περιόδου, φαίνεται από τις δηλώσεις των ίδιων των αστικών επιτελείων ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση συνεχίζεται και ένα νέο κραχ δεν είναι απίθανο. Οι ανταγωνισμοί και το πολεμικό κλίμα οξύνονται, κάτι που φαίνεται και στη γειτονιά μας με το Ελληνικό κράτος να επεμβαίνει στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τώρα στην Αλβανία, να παίζει «πόκερ» με το Τουρκικό για τις ΑΟΖ και τον τίτλο του τοποτηρητή της περιοχής, βάζοντας σε κίνδυνο τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ταυτόχρονα με τον «εξωτερικό εχθρό», το ελληνικό κράτος προσπαθεί να αντιμετωπίσει και τον εσωτερικό, πουλώντας το παραμύθι της «μεταμνημονιακής» εποχής, η οποία είναι στην πραγματικότητα μια κατάσταση μονιμοποίησης των μνημονιακών νόμων και της πολιτικής που επιβάλλουν κυβερνήσεις-ΕΕ-ΔΝΤ, αφού δεν καταργείται κανένας μνημονιακός νόμος και ο Ελληνικός λαός θα πληρώνει υπέρογκα πλεονάσματα μέχρι το 2060! Οι φασίστες έχουν ξαναβγεί από τις τρύπες τους, πατώντας πάνω στο πολεμικό-εθνικιστικό κλίμα που καλλιεργείται, αλλά και στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Συζητείται η υποχρεωτική θητεία στα 18, φρεγάτες του ελληνικού στρατού είναι σε αποστολές εκτός συνόρων.
Η επίθεση στην Παιδεία
Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση συνεχίζεται η ενιαία επίθεση στην παιδεία, με στόχο να προσαρμοστεί κι αυτή στη μόνιμη κατάσταση ύφεσης και εκμετάλλευσης που έρχεται.Το σχέδιο είναι απλό : το πανεπιστήμιο παράγει ευέλικτο, αναλώσιμο, φτηνό και καταρτισμένο εργατικό δυναμικό που έχει ανάγκη για να ξεπεράσει την κρίση τους. Με τον νόμο Γαβρόγλου σχετικά με το πανεπιστήμιο ξεκινάνε οι συγχωνεύσεις των σχολών.Δημιουργούνται τμήματα με σκοπό να υπάρξουν απόφοιτοι πολλών ταχυτήτων και σχολές προσαρμοσμένες στις ανάγκες της τοπικής αγοράς.Δηλαδή σχολές κατακερματισμένες, στην πραγματικότητα σχολές-ειδικότητες οι οποίες δε θα εξασφαλίζουν συνολική εποπτεία γνωστικού αντικειμένου που περιορίζουν την εργασιακή προοπτική, δημιουργώντας υπερεξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.Σχολές οι οποίες θα υποχρηματοδοτούνται από το κράτος όπως η δικιά μας και οι υπόλοιπες σχολές πανελλαδικά, σαν μορφή εκβιασμού ώστε να προσαρμοστούν στο καθεστώς της αυτοχρηματοδότησης, να αναζητούν λεφτά από τον ιδιωτικό τομέα, ή από τους ίδιους τους φοιτητές (δίδακτρα) προσφέρωντας σαν αντάλλαγμα την πρόσβαση στην τροποποίηση δομών/διαδικασιών/προγραμμάτων σπουδών/ερευνητικών προγραμμάτων από την εκάστοτε εταιρία.Ταυτόχρονα ο νόμος Γαβρόγλου εφαρμόζεται και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ωθώντας το 70% των μαθητών σε υποβαθμισμένα ΕΠΑΛ,ενώ οι υπόλοιποι είτε λόγω δυσκολίας των εξετάσεων θα μένουν χωρίς απολυτήριο η θα εισάγονται στις παραπάνω σχολές.Αποσκοπούν στον εγκλωβισμό της παιδείας στο καθεστώς μόνιμης υποχρηματοδότησης, της ανεργίας, της αβέβαιης ζωής,συμβάλλοντας έτσι σε μία θανατηφόρα ανάπτυξη που μόνο σκοπό έχει να αυξήσει τα κέρδη τους.
Υπάρχει όμως και η άλλη εικόνα, εκείνη των κινητοποιήσεων σε σχολές σε όλη την Ελλάδα (Γεωπονική, Πληροφορική, ΦΠΨ και άλλες σχολές στην Αθήνα, Κοζάνη,Βόλο κλπ), οι κινητοποιήσεις των μαθητών ενάντια στο σχολείο της αγοράς και των ταξικών φραγμών. Είναι ζήτημα το πως και εμείς θα συμβάλλουμε στην συνολικοποίηση όλων αυτών των ξεσπασμάτων με τη διοργάνωση μιας πανελλαδικής πανεκπαιδευτικής πορείας στην Αθήνα, όπου και θα κλιμακωθεί όλη η δράση μας, για μόρφωση-δουλειά-ελευθερίες στο σήμερα. Από την άλλη, η απεργία της 1ης Νοέμβρη από κλαδικά σωματεία, οργανωμένη πραγματικά από τα κάτω, με αίτημα τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τις πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και όλα τα δικαιώματα, αλλά και την ανυπακοή απέναντι στους διεφθαρμένους των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Κόντρα στην κοινωνική συμμαχία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, αλλά και τον ακολουθητισμό του ΠΑΜΕ, το οποίο ήδη 2 φορές έχει ακυρώσει απεργία για χάρη της γραφειοκρατίας, παλεύουμε για ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα, το οποίο θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές ανάγκες, ενάντια στον αστικοποιημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό.
Φοιτητική Μέριμνα -Ζητήματα Σχολής
Η γνωστή κατάσταση στη λέσχη παραμένει, με την εργολαβία να έχει πάρει 11.5 εκ. ευρώ από το ΑΠΘ για την λειτουργεία της πάνω και της κάτω λέσχης με όλες τις διανομές, αλλά η πάνω λέσχη και αρκετές διανομές είναι μονίμως κλειστές. Άραγε που πήγαν τα λεφτά που τους έδωσε το ΑΠΘ για τις διανομές που είναι τώρα κλειστές και για την πάνω λέσχη; Μήπως στην τσέπη του; Δεν έχουμε αποδείξεις, αλλά σίγουρα εγείρονται ερωτήματα: μια κοινοπραξία εργολάβων που αναλαμβάνει τη λέσχη, δε θέλει να βγάλει κέρδος;Δεδομένης της διαπλοκής του ΑΠΘ με βάση τα πρόσφατα σκάνδαλα με λεφτά που χάθηκαν, ο πιο εύκολος τρόπος δεν είναι να υποτιμήσει την ποιότητα, να παρακρατήσει λεφτά κλείνοντας την πάνω λέσχη και τις διανομές, δημιουργώντας και τις ουρές;Αν θέλουμε λέσχη και εστίες για τις ανάγκες μας, που να μπορεί να μας βοηθάει ουσιαστικά με το κόστος σπουδών, η εργολαβία πρέπει να φύγει, μαζί με κάθε βδέλλα που έρχεται στο πανεπιστήμιο για να βγάλει κέρδη στις πλάτες των φοιτητών, της παιδείας και της έρευνας. Οι κινητοποιήσεις του συλλόγου μας με τη διήμερη κατάληψή του, σε συντονισμό με άλλους συλλόγους και η κατάθεση του ψηφίσματός μας στη διευθύντρια του ΔΣ της λέσχης,το σπάσιμο των ελέγχων και η κινητοποίηση στη σύγκλητο έχουν βοηθήσει, αλλά πρέπει να αναβαθμίσουμε τη δράση μας.Να παρέμβουμε ξανά στη λέσχη, για να μας πουν πότε θα πραγματοποιηθεί το Δ.Σ. της λέσχης, όπου και θα αποφασιστεί το αν θα μπει αντίτιμο ή όχι στη σίτιση. Δε θα παρθεί καμία απόφαση για εμάς, χωρίς εμάς.
Για τους ίδιους λόγους,στους ηλεκτρολόγους έχουν κοπεί αρκετά μαθήματα του 9ου εξαμήνου λόγω έλλειψης καθηγητών. Μάλιστα, μαθαίνουμε ότι το αντικείμενο της ασφάλειας πλέον διδάσκεται σε μεταπτυχιακό! Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν είναι απλά ένα «ζήτημα σχολής», αλλά κομμάτι της συνολικής πολιτικής που συγχωνεύει τμήματα και δημιουργεί τμήματα-καρικατούρες υπερεξειδικευμένα, που διασπά αντικείμενα με τη μεταφορά μαθημάτων στα μεταπτυχιακά. Αν θελήσει κάποιος να ασκήσει το εν λόγω αντικείμενο αναγκάζεται είτε να κάνει μεταπτυχιακό-πιθανώς με δίδακτρα-είτε σεμινάρια επί πληρωμή.Η λύση στο πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την έλλειψη καθηγητών και πόρων, είναι ο συντονισμός με τους υπόλοιπους συλλόγους που κι αυτοί βιώνουν την υποχρηματοδότηση στις σχολές τους και να απαιτήσουμε αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία στο ύψος των αναγκών μας, ενάντια στη λογική που πρεσβεύει ότι «τα λεφτά μένουν ίδια, οι φοιτητές λιγοστέψουν».
Άσυλο
Το άσυλο έχει αρχίσει να αμφισβητείται λόγω της εγκληματικότητας.Να σημειωθεί εδώ ότι το πόρισμα Παρασκευόπουλου δεν ήρθε όλως τυχαίως, τη στιγμή που οξύνεται το ναρκεμπόριο στο ΑΠΘ.Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κράτος και παρακράτος (μαφίες,ναρκέμποροι) δουλεύουνε μαζί και τα ναρκωτικά γίνονται με αυτόν τον τρόπο μια τεράστια μπίζνα, από την οποία το σύστημα βγάζει κέρδος, υποβαθμίζοντας παράλληλα τις ζωές μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φύλαξη του ΕΚΠΑ που ανατέθηκε στην εταιρία ενός μαφιόζου, συγκεκριμένα εκείνου που δολοφονήθηκε πρόσφατα και τα κανάλια τον παρουσίαζαν αρχικά ως “επιχειρηματίας”. Η αστυνομία, έχει παρέμβει πολλές φορές, όμως βλέπουμε ότι όχι μόνο δε λύνει το πρόβλημα, αλλά όσες φορές έχει μπει στα πανεπιστήμια έρχεται να καταστείλει τους φοιτητές, τους αγωνιστές και τη δράση τους. Ίσα-ίσα, η αστυνομία είναι και εκείνη που έφερε τις πιάτσες στο ΑΠΘ ώστε να μην παραπονιούνται οι καταστηματάρχες στη Ναβαρίνου και τη Ροτόντα. Η ίδια η πρυτανεία έχει πολύ υποκριτική στάση:δεν τη νοιάζουν οι τοξικοεξαρτημένοι, οι οποίοι είναι και τα πραγματικά θύματα της υπόθεσης. Τη νοιάζει κατά βάση το “πρεστίζ” του πανεπιστημίου, στο βωμό του οποίου πολλές φορές έχει θυσιάσει τη σωματική ακεραιότητα των φοιτητών την οποία τόσο πολύ επικαλείται, για παράδειγμα στέλνοντας μπράβους απέναντι σε εκπροσώπους συλλόγων σε συγκλήτους. Το πανεπιστήμιο δε θα «καθαρίσει» ποτέ από τις ναρκοπιάτσες εάν εμείς σαν φοιτητές-τριες δεν το ζωντανέψουμε, δεν το κάνουμε με τους αγώνες μας αλλά και με τον ανατρεπτικό πολιτισμό ένα μέρος από εμάς για εμάς, αν δεν έχει συνεχώς κόσμο μέσα που να κάνει πράγματα. Ούτε η αστυνομία και το κράτος, ούτε η πρυτανεία μπορούν να δώσουν αληθινή λύση, μόνο εμείς.
Εργασιακή Προοπτική-Απεργία 14 Νοέμβρη
Σημαντικό κομμάτι της επίθεσης είναι η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων της νεολαίας, ώστε αυτή να “χωρά” στις νέες σχέσεις εργασίας, της ελαστικής εργασίας, της επισφάλειας, των προγραμμάτων κατάρτισης. Παλεύουμε για δουλειά με δικαιώματα μέσα κι έξω απ' τις σχολές. Μέσα στις σχολές, μπλοκάροντας κάθε μέτρο που υποβαθμίζει τη γνώση και τα εργασιακά δικαιώματα του πτυχίου, ώστε να έχουμε συνολική εποπτεία επί του αντικειμένου μας και το πτυχίο να είναι μόνη προϋπόθεση για δουλειά, χωρίς να χρειάζονται επιπλέον σεμινάρια, απλήρωτες πρακτικές. Παρ' όλα αυτά, δεν έχουμε αυταπάτες ότι όσο ισχυρό και να είναι το πτυχίο μας, η εκάστοτε εργοδοσία έχει τόσο ισχυρό οπλοστάσιο για να μας εκμεταλλεύεται (πχ μας δηλώνει σαν υπάλληλους γραφείου αντί για μηχανικούς), που πρέπει από τώρα να παλέψουμε ενάντια στην κατάσταση που υπάρχει στην αγορά εργασίας, μαζί με τους εργαζόμενους μηχανικούς, ιδιαίτερα τους ελαστικά εργαζόμενους. Κόντρα στην κοινωνική συμμαχία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, παλεύουμε για ένα ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα, με απεργίες-συγκρούσεις-διαδηλώσεις από τα κάτω, κόντρα στις επιδιώξεις κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου, για τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Συμμετέχουμε λοιπόν μαζικά στην απεργία στις 14 Νοέμβρη στις 10:30 στην Καμάρα.




17 Νοέμβρη
45 Χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη μεγάλη εξέγερση του Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο και τα αιτήματα των φοιτητών του ‘73 παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Το φοιτητικό κίνημα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που προωθείται από το υπουργείο παιδείας (νόμος Γαβρόγλου, απόσπαση διδακτικής επάρκειας) αποδεικνύει έμπρακτα πως ο αγώνας συνεχίζεται και πως το στίγμα της εξέγερσης τροφοδοτεί και τις σημερινές μας διεκδικήσεις. Ταυτόχρονα το άσυλο το οποίο κατακτήθηκε ξανά με αγώνες και αίμα της νεολαίας το 1973 και έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος της 21 Απριλίου, δέχεται τα τελευταία χρόνια μία ακραία αντιδραστική επίθεση με αποκορύφωμα το πόρισμα Παρασκευοπούλου. Η πολεμική απειλή και η ισχυρή παρουσία του ΝΑΤΟ, τότε όπως και τώρα μας αναδεικνύει τον αντιπολεμικό αγώνα που ο λαός και η νεολαία πρέπει να δώσουν. Γίνεται έτσι ξεκάθαρο πως το Πολυτεχνείο δεν είναι μία ακόμα γιορτή, αλλά το μήνυμα του είναι ζωντανό από τότε μέχρι και σήμερα. Η πραγματικότητα είναι πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου συμπυκνώνει τα νεολαιίστικα αιτήματα, την πάλη της νεολαίας για την επιβολή των αναγκών και των ονείρων της!


Διεκδικούμε:
-Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους/ες. Αγώνας ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.
//Άνοιγμα τώρα της πάνω λέσχης. Καμία σκέψη για αντίτιμο. Κανένας έλεγχος πάσο-να καταργηθεί η κάρτα σίτισης. Έξω η εργολαβία από τη λέσχη. Πρόσληψη κι άλλων εργαζομένων με μόνιμη, σταθερή δουλειά.
//Να φροντίσει τώρα το ΑΠΘ ώστε να στεγαστούν δωρεάν και αξιοπρεπώς οι 171 φοιτητές/τριες που έμειναν εκτός εστιών. Να καταργηθεί τώρα το χαράτσι των 100 ευρώ που επιβάλλεται σε όποιον/α παίρνει δωμάτιο στις εστίες! Χτίσιμο νέων εστιών υψηλών προδιαγραφών ώστε να μπορούν να στεγάζονται όσοι-ες έχουν ανάγκη. Κανένα λαϊκό σπίτι στα χέρια κράτους-τραπεζιτών. Κανένας άνθρωπος χωρίς ρεύμα-νερό-θέρμανση.
//Να καταργηθούν τα προαπαιτούμενα για τομέα στο παλιό και το νέο πρόγραμμα σπουδών.
//Να επικυρωθούν άμεσα οι μετεγγραφές που έχουν ζητηθεί από το υπουργείο.
//Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη για σημειώσεις και αναλώσιμα. Δωρεάν σημειώσεις από το λογότυπο!
//Πτυχιακή εξεταστική στο 9ο εξάμηνο για όλους-ες.
//Ούτε σκέψη για δίδακτρα, απαγόρευσή τους στα μεταπτυχιακά. Καμία μεταφορά γνώσης από το προπτυχιακό στο μεταπτυχιακό.
-Όλη η βασική γνώση στο πτυχίο, το πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά. Θέλουμε σπουδές με ποιότητα! Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο.
//Άμεσες προσλήψεις σε διδακτικό προσωπικό! Επαναφορά των μαθημάτων που καταργήθηκαν στο 9ο εξάμηνο της ηλεκτρονικής και σε άλλους τομείς. Αγώνας μαζί με τους διδακτορικούς απέναντι στις απλήρωτες και κακοπληρωμένες επικουρίες. Κατάργηση του μνημονιακού ορίου περί προσλήψεων.
//Να ανοίξει άμεσα η Βεργίνα ώστε να μπορούμε να κάνουμε τις εργασίες μας έχοντας την απαραίτητη υποδομή.
//Ανθρώπινοι όροι φοίτησης. Σπάσιμο των τμημάτων που είναι υπερπλήρη.
//Όχι στις διετείς σχολές κατάρτισης και στην “ανωτατοποίηση” των ΤΕΙ. Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους-ες. Κανένας κατακερματισμός των αντικειμένων. Καμία μεταφορά γνώσης από το προπτυχιακό στο μεταπτυχιακό. Κάτω ο νόμος Γαβρόγλου και οι κατευθύνσεις της Μπολόνια.
-Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία! Ούτε ένα ευρώ για το χρέος και τον πόλεμο. Έξω οι εταιρίες από τις σχολές. Κανένα ιδιωτικοοικονομικό κριτήριο στη λειτουργία των ιδρυμάτων. Κάτω οι νόμοι Γαβρόγλου για το πανεπιστήμιο, να μην κατατεθεί ο νόμος για τα σχολείο. Φοιτητικός και εργατικός έλεγχος επί του πανεπιστημίου. Διαγραφή του χρέους, έξω απ’ την ΕΕ.
-Δημοκρατία μέσα στις σχολές μας.
//Κάτω το πόρισμα Παρασκευόπουλου. Ελεύθερη πολιτική και πολιτιστική έκφραση στο πανεπιστήμιο. Έξω οι ναρκοπιάτσες από τα πανεπιστήμια. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους/τις τοξικοεξαρτημένους/ες. Συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα στους/στις εργαζόμενους/ες. Άσυλο αγώνων και ελευθεριών και όχι για την παραγωγή έρευνας για τις εταιρίες και το στρατό.
//Καμία συμμετοχή στη συνδιοίκηση, ανοιχτές συνελεύσεις τμήματος για όλους-ες τους/τις φοιτητές/τριες.
-Αυξήσεις στους μισθούς, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες, με πλήρη εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. 5μερο-8ωρο-40ωρο.
//Συλλογική σύμβαση εργασίας με πραγματικές αυξήσεις στον κλάδο μας ΤΩΡΑ! Ανατροπή της σχέσης μισθών-κερδών για να ζήσουμε σαν άνθρωποι.
//Κανονικές προσλήψεις ΤΩΡΑ! Όχι στη μαύρη, ανασφάλιστη, ελαστική εργασία! Κατάργηση της δουλειάς με μπλοκάκι.
//Κατάργηση των άθλιων εργασιακών σχέσεων, των 8μηνων και των voucher. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νομοσχεδίων.
// Να μην εφαρμοστούν οι αλλαγές του ΤΕΕ! Καμία κατάτμηση των μηχανικών σε κλάσεις. Όχι στη μετατροπή του ΤΕΕ σε εξεταστικό κέντρο. Οργάνωση των εργαζόμενων τεχνικών ανεξάρτητα από τη γραφειοκρατία και το ΤΕΕ για να νικήσουμε!
-Πάλη ενάντια στην πολεμική απειλή και προετοιμασία. Διεθνιστική αλληλεγγύη και ειρήνη μεταξύ των λαών, πόλεμος σε ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ελληνική ολιγαρχία. Πάλη για συντριβή των φασιστικών συμμοριών και του ναζισμού.
//Έξω ο στρατό από το πανεπιστήμιο. Δεν ερευνάμε-δε δουλεύουμε-δεν πολεμάμε για το ΝΑΤΟ και τον ελληνικό στρατό. Καμία έδρα του στρατού στο πανεπιστήμιο.
//Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Καμία συμμετοχή της Ελλάδα στην πολεμική μηχανή. Έξω από το ΝΑΤΟ.
//Αλληλεγγύη στους λαούς των Βαλκανίων και της Τουρκίας, στους μετανάστες, οι φασίστες στις τρύπες τους.
Προχωράμε σε:
-Κινητοποίηση στη συνέλευση τμήματος για τα ζητήματα σχολής.
-Τριήμερη κατάληψη της σχολής 15-16-17 Νοέμβρη. Το τριήμερο του Πολυτεχνείο να διοργανωθεί από Ανοιχτό Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων. Διοργάνωση πολύμορφων δράσεων για την επανοικειοποίηση και την υπεράσπιση του ασύλου μέσα στο τριήμερο του Πολυτεχνείου.
-Συμμετοχή στην παλλαϊκή αντιπολεμική-αντιφασιστική πορεία της 17ης Νοέμβρη.
-Κινητοποίηση στο roof garden της πάνω λέσχης με αποκλεισμό, σπάσιμο του ελέγχου στη λέσχη, κινητοποίηση στη διευθύντρια του ΔΣ με αίτημα να παραστούνε στο ΔΣ της λέσχης με τα αιτήματά μας, σε μέρα και ώρα που θα αποφασιστεί από το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων.
-Συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση στις 14 Νοέμβρη με το ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα στην Καμάρα, στις 10:30.
-Κινητοποίηση την Πέμπτη 15 Νοέμβρη στις 18:30 στην Καμάρα εν όψει του συνεδρίου Summit στο οποίο θα παραστεί ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης.
-Καλούμε και προετοιμάζουμε με τους υπόλοιπους συλλόγους πανελλαδική πορεία την τελευταία βδομάδα του Νοέμβρη στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
-Δημιουργία ανοιχτής συντονιστικής επιτροπής υλοποίησης της απόφασης του συλλόγου, σε ώρα και μέρα που θα αποφασιστεί από τη συνέλευση.
-Συντονισμός με κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της εκπαίδευσης. Συντονισμός με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια του Πολυτεχνείου.
-Παρέμβαση του συλλόγου στην επόμενη σύγκλητο όποτε κι αν οριστεί αυτή.

-Καμία κατάθεση στεφάνου από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και τις νεολαίες τους!