Καταγγελία ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης

Όπου δε φτάνουν η τρομοκρατία και οι διώξεις του κράτους, φτάνει το μακρύ του χέρι.

Σε μια περίοδο που το όνομα της αριστεράς ξεφτιλίζεται όταν το χρησιμοποιούν αυτοί που υπογράφουν μνημόνια και εξαπολύουν επίθεση στη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, σε μια περίοδο που οι ίδιοι άνθρωποι ανταλλάσουν αγκαλιές και ξεπλένουν τους φασίστες της Χ.Α., ενώ διώκουν και προσπαθούν να καταστείλουν όποιο κίνημα αντιστέκεται στην καταστροφική πολιτική τους, σε αυτή την περίοδο τα θρασύδειλα τσιράκια και οι υμνητές του συστήματος βγαίνουν να καταδώσουν αγωνιστές σαν το μακρύ χέρι ενός κράτους που πολύ καλά το βολεύει αυτού του είδους ο κοινωνικός κανιβαλισμός.

Αυτός είναι ο λόγος για την ιντερνετική στοχοποίηση καταδοτικού τύπου, μαρξιστών πανεπιστημιακών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ από τον Θάνο Τζήμερο. Σύμφωνα με τον ίδιο η άλωση των πανεπιστημίων είναι έργο μαρξιστών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ. Καλεί μάλιστα να διαδοθεί ποιοι είναι αυτοί οι “ομιλούντες σκελετοί του σταλινικού μουσείου” ώστε να γίνει γνωστό ποιοι είναι αυτοί που φταίνε για την κατάσταση διάλυσης της παιδείας.

Οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, ο κόσμος της αριστεράς και οι αγωνιστές του κινήματος όμως ξέρουν ποιος φταίει για την διάλυση της παιδείας και δίνουν αγώνα ενάντια σε αυτούς χρόνια τώρα. Όταν κυβερνήσεις προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις σπουδές και τα πτυχία μας, όταν η υποχρηματοδότηση οδηγούσε καθημερινά τα πανεπιστήμια στον μαρασμό η ΕΑΑΚ έδωσε τον αγώνα ενάντια στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν ο κάθε Τζήμερος. Ένα πανεπιστήμιο κοινωνικά νεκρό που να εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ένα πανεπιστήμιο απαλλαγμένο από το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και οτιδήποτε γενικά δεν ταιριάζει στην καπιταλιστική «κοσμοαντίληψή τους».

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί το κράτος και τα τσιράκια του ενοχλούνται τόσο από όποιον αγωνίζεται. Η πειθήνια τήρηση των συμφωνιών της κυβέρνησης θέλει άλλωστε και την καταστολή όποιου προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Οι διώξεις στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς στην πόλη μας, τους φοιτητές της Ξάνθης που διώκονται για αντι-φασιστική πάλη και ένα σωρό άλλες διώξεις μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Την τακτική κυβέρνησης και παρά-κράτους ενάντια στον εσωτερικό εχθρό.

Εμείς, οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, έχουμε να δηλώσουμε σε καθέναν που επιζητεί αυτήν την κοινωνική σφαγή και τον κανιβαλισμό της κουκούλας και των καταδοτών ότι θα μας βρει απέναντί του. Ότι το κίνημα που αγωνίζεται ενάντια στον φασισμό και τη κοινωνική βαρβαρότητα, ενάντια στα μνημόνια και τον εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλλουν, δεν τρομοκρατείται! Είμαστε κομμάτι των κινημάτων που διώκονται και θα τασσόμαστε με τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Κανένας Τζήμερος δεν μας τρόμαξε και καμιά τρομοκρατία δεν θα σταματήσει τη δράση μας. Θα είμαστε απέναντι σε κάθε κυβέρνηση και τους παρατρεχάμενούς της.

ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης

Όταν η ζωή σου αξίζει 3 ευρώ/ώρα και ό,τι πάρεις φιλοδώρημα Όταν η ζωή σου αξίζει 3 ευρώ/ώρα και ό,τι πάρεις φιλοδώρημα

Αναδημοσίευση ΑΡ.ΑΓ.Ε. Ε.Α.Α.Κ. από http://www.attack.org.gr

Νεκρός σε τρακάρισμα ντελιβεράς των Μικέλ

Πόσες ακόμη φορές θα αναγκαστούμε να μάθουμε τη φρικτή είδηση του θανάτου ενός συναδέλφου από εργοδοτική δολοφονία?? Ο Μέμο, συνάδελφος διανομέας στα Mikel, μόλις 22 ετών, τραυματίστηκε θανάσιμα την Πέμπτη 2/3 και κατέληξε μια εβδομάδα μετά.

Δεν ήταν η «κακιά στιγμή», δεν ήταν «γραφτό του». Είναι μια αθλιότητα χωρίς τέλος. Το ξέρουμε όλοι πια, τα παιδιά με τα μηχανάκια δέχονται απίστευτη πίεση στη δουλειά τους. Κακοσυντηρημένα οχήματα, με έξοδα που επιβαρύνουν εξ’ ολοκλήρου το διανομέα, ελλειπής ή και καθόλου εξοπλισμός μοτοσυκλετιστή, άγχος, τρέξιμο, τηλέφωνα και νευρική οδήγηση, όλα ενορχηστρωμένα από εργοδοσίες που δε λογαριάζουν τίποτα μπροστά στην αύξηση των κερδών τους.

Η γνωστή γαλέρα των MIKEL, που μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα, αφού εξαντλεί ολόκληρο το αντεργατικό οπλοστάσιό της με εκδικητικές απολύσεις, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση και τρομοκρατία, διατηρεί 122 καταστήματα στην Ελλάδα, ενώ δεν πέρασαν ούτε 10 μήνες από τις φιέστες για το πρώτο κατάστημά της στο Ντουμπάι. Αφού, λοιπόν, αυτοί μιλάνε με αριθμούς, ας δούμε λίγο πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια:

«Για το 2014 η αλυσίδα, κατάφερε να διπλασιάσει το τζίρο της σε σχέση με το 2013, καθώς οι πωλήσεις της ανήλθαν στα 3,4 εκατ. ευρώ έναντι 1,5 εκατ ευρώ. Τα προ φόρων κέρδη του Ομίλου ανήλθαν στα 2,1 εκατ ευρώ έναντι 991 χιλ. ευρώ το 2013».

Αυτοί είναι οι «κύριοι» με τις γεμάτες τσέπες και τα ματωμένα χέρια! Όλοι αυτοί που μαζί με το δίδυμο ΕΕ-Κυβέρνηση προωθούν την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, γιγαντώνουν τις στρατιές ανέργων, αναγκάζουν όλους εμάς να κυνηγάμε το μεροκάματο του τρόμου, συχνά με αντάλλαγμα την ίδια μας τη ζωή.

Η «μείωση του κόστους» που κυνηγάει το κεφάλαιο και η εργοδοσία, δεν βασίζεται μόνο στον απλήρωτο ιδρώτα των εργαζομένων, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τα εξοντωτικά ωράρια, τη συνεχή πίεση και την υπερ-εντατικοποιημένη εργασία, αλλά χτίζεται με τις θυσίες ανθρώπινων ζωών στο βωμό του κέρδους.

Απάντησή μας, ένα εργατικό κίνημα κόντρα στη λογική του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, που θα συντρίψει την πολιτική που γεννά τα εργοδοτικά εγκλήματα. Αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια!

• Όχι άλλο εργατικό αίμα στη μηχανή παραγωγής κερδών για το κεφάλαιο
• Να πληρώσει η εργοδοσία για το νέο έγκλημα
• Μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς.
• Ίσα εργατικά δικαιώματα και μισθοί για όλους τους εργάτες
• Ανθρώπινοι ρυθμοί δουλειάς – Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

Η ανακοίνωση του συνδικάτου εδώ

Η ανακοίνωση της ΛΑΝΤΖΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ εδώ

Κείμενο κάλεσμα σε συλλογή υπογραφών για Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων

Συλλαλητήριο - Πέμπτη 2 Μάρτη στις 6μ.μ. - άγαλμα Βενιζέλου

αναδημοσίευση από: Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης

 Ο ΛΑΟΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!

Οι περίφημες «διαπραγματεύσεις» για την 2η αξιολόγηση  της κυβέρνησης  με την ΕΕ και το ΔΝΤ, επιφυλάσσουν νέα σκληρά μέτρα. Κάθε «έντιμος συμβιβασμός» είναι και ένας νέος εφιάλτης για το λαό. Προετοιμάζουν νέο Μνημόνιο διαρκείας, συζητούν και σχεδιάζουν μέτρα που στοχεύουν στην απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου:

·            Δημοσιονομικός κόφτης παντού, συρρίκνωση του αφορολόγητου, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. 

·            Επέκταση της ελαστικής εργασίας. Απελευθέρωση των απολύσεων, υποκατώτατος μισθός. 

·            Υποχρεωτικό πέρασμα όλων … από την ανεργία, με  εναλλαγή και μοίρασμα μιας θέσης εργασίας σε πολλούς. 

·            Αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας με την ένταση των πλειστηριασμών. 

·            Ξεκλήρισμα της αγροτιάς, αυτοαπασχολούμενων, επιστημόνων, εργαζόμενων με μπλοκάκι. 

·            Αφανισμός των κοινωνικών αγαθών με τις ιδιωτικοποιήσεις σε ενέργεια, συγκοινωνίες, νερό κλπ. Επίθεση στα δικαιώματα σε Παιδεία και Υγεία με την προώθηση των μεταρρυθμίσεων Ε.Ε. και ΟΟΣΑ.

ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ. Η αντιλαϊκή πολιτική ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ. Η φάκα των Μνημονίων δεν έχει έξοδο. Η “ανάπτυξη” και η “ανταγωνιστικότητα” προϋποθέτουν την ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση  του λαού.

ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ. Σήμερα είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα αγωνιστικό συντονισμό που θα προβάλει ξανά τις διεκδικήσεις και τους στόχους που εκφράζουν τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας: 

·         Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα.

·         Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί στο δημόσιο για την κάλυψη όλων των αναγκών, κυρίως σε δημόσια υγεία και παιδεία. Λειτουργία του δημοσίου σε όφελος των λαϊκών αναγκών και όχι των επιχειρήσεων.

·         Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις με άμεση επαναφορά όσων μας έκλεψαν. Αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις εργασίας παντού.

·         Κανένας «υποκατώτατος» μισθός. Ίση αμοιβή για ίση εργασία. Κατάργηση της ελαστικής εργασίας. 

·         Κάτω ο νόμος Κατρούγκαλου και όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Να επιστραφούν τα κλεμμένα των ταμείων. Αποκλειστικά δημόσιο, καθολικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

·         Μείωση του εργάσιμου χρόνου και των ορίων συνταξιοδότησης για να αντιμετωπιστεί η ανεργία.

·         Κάτω τα χέρια από τη λαϊκή κατοικία και περιουσία. Μπλόκο στους πλειστηριασμούς και στις κατασχέσεις. Διαγραφή των χρεών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Αφορολόγητο όριο στις 12.000 ευρώ.

·         Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις του νερού, της ενέργειας, της συγκοινωνίας, του περιβάλλοντος κλπ. Τα δημόσια κοινωνικά αγαθά είναι δικαίωμα και όχι εμπορεύματα. 

·         Διεύρυνση των δημοκρατικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, όλου του λαού και της νεολαίας. Με πλήρη δικαιώματα στην απεργία και στην οργάνωση των εργαζομένων. Όχι στην εργοδοτική και κρατική βία, καταστολή και αυταρχισμό.

·         Όχι στο “ποινολόγιο ανέργων” και στη διαγραφή τους από τα μητρώα του ΟΑΕΔ. Διαγραφή των χρεών τους. Η περίοδος ανεργίας να μετρά ως χρόνος ασφάλισης. 

Να ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ η 2η αξιολόγηση και τα νέα μέτρα-λαιμητόμος για το λαό. Δεν πληρώνουμε το Χρέος. Σύγκρουση και έξοδο από τη φυλακή των δημοσιονομικών πλεονασμάτων, των Μνημονίων, της ΕΕ και του ευρώ. Ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και της εργοδοσίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ  

Πέμπτη, 6μ.μ., στο άγαλμα Βενιζέλου

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Όλοι-ες στο Συλλαλητήριο στις 12/2 στις 5 στην Πλατεία Αριστοτέλους

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ 

Ανυποχώρητος Αγώνας για τις ανάγκες μας , κόντρα στην κοινωνική βαρβαρότητα που μας επιβάλλουν Κεφάλαιο, ΕΕ, ΔΝΤ και Κυβερνήσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

Μπλόκο στις φασιστικές διώξεις των Φοιτητών της Ξάνθης!

Άμεση αθώωση των αγωνιστών!

Ο Σύλλογος Φοιτητών Ξάνθης την περσινή χρονιά πήρε αγωνιστική απόφαση με σκοπό να αντιμετωπιστούν ζητήματα καθηγητικής αυθαιρεσίας και φασιστικής ρητορείας στα μαθήματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής Παύλου είναι υπεύθυνος για τεράστια ποσοστά αποτυχίας στις εξετάσεις, προσβλητική - ρατσιστική συμπεριφορά σε φοιτητές με συνεχείς στοχοποιήσεις και χαρακτηρισμούς. Επίσης υπογράφει κείμενα που λένε επί λέξει «Μιμηθείτε τον Κασιδιάρη... τον Ιωάννη Μεταξά», δηλώνει ανοιχτά υπέρ φασιστικών πρακτικών, διδάσκει στα αμφιθέατρα ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι πηγή προβλημάτων για τα δεινά της χώρας. Παράλληλα μέσα από τα ¨μαθήματα φιλοσοφίας¨ που έκανε προσπαθούσε να συγκροτήσει κύκλο ακροδεξιών φοιτητών τους οποίους υποκινούσε να οργανώνουν αντισυγκεντρώσεις ενάντια στις αγωνιστικές αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου, να μολύνουν με φασιστικά και ναζιστικά σύμβολα τους χώρους της σχολής αλλά και ανηρτημένο υλικό για το προσφυγικό του σχήματος ΕΑΑΚ.

Από την αρχή των συνελεύσεων των φοιτητών του τμήματος ΗΜΜΥ με θέμα τα παραπάνω, ο Γ. Παύλος ξεκίνησε να στοχοποιεί φοιτητές που αντιπαραθέτονταν στις πρακτικές και την ρητορεία και να τους απειλεί με μηνύσεις συμπυκνώνοντας την γενικότερη επίθεση που δέχονται οι φοιτητές και η νεολαία.

Η αρχή των διώξεων υλοποιήθηκε τελικά από τον ομοϊδεάτη του Παύλου φοιτητή οποίος μήνυσε 3 αγωνιστές φοιτητές για κακουργηματικές πράξεις. Από την έκταση που πήρε το θέμα, αλλά και από την προβληματική στάση του Παύλου που αναγνωριζόταν από την πρυτανεία διεξήχθη ΕΔΕ (ένορκη διοικητική εξέταση) σε βάρος του.

Προκειμένου να αμυνθεί αλλά και ταυτόχρονα να συνεχίσει την επίθεσή του στους αγωνιζόμενους φοιτητές ο καθηγητής Παύλου έκανε καταγγελία στην εισαγγελία. Σε αυτήν στοχοποιεί 6 ακόμα φοιτητές (στο σύνολο 9) ως υπαίτιους για το κλίμα «βίας και τρομοκρατίας» στο ΔΠΘ, περιγράφοντας τους ως «φοιτητικό ISIS». Δε δίστασε ακόμα να δώσει υποτιθέμενα στοιχεία για την υπόθεση στην Χρυσή Αυγή η οποία με ερώτηση της στην Βουλή ζητά παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας και του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη δράση του σχήματος των αγωνιστών φοιτητών στην Ξάνθη, ενώ η Χ. Τσαμπάζη, δικηγόρος του Ρουπακιά υπογράφει κείμενα υποστήριξης στον καθηγητή.

Οι 2 υποθέσεις είναι άρρητα συνδεδεμένες αν σκεφτούμε ότι ο καθηγητής είχε γνωστοποιήσει πως θα έβαζε τον ομοϊδεάτη φοιτητή του να αποσύρει τις μηνύσεις εάν οι 3 φοιτητές έπαυαν τη συνδικαλιστική τους δράση! Παράλληλα σε πρόσφατο κείμενό του προς τον Υπουργό Παιδείας και τη Βουλή φαίνεται ξεκάθαρα πως προσπαθεί να γλιτώσει από τις κατηγορίες της ΕΔΕ αποσύροντας τις διώξεις στους φοιτητές ως αντάλλαγμα.

Δηλώνουμε την στήριξή μας στην υπόθεση των 3 αλλά και των 9 αγωνιστών ενάντια στις ανυπόστατες κατηγορίες και διώξεις. Με αυτές τις διώξεις επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν την συνδικαλιστική και αντιφασιστική δράση. Προσπαθούν να χτυπήσουν τον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, τον αγώνα των φοιτητών να έχουν τον λόγο για τους όρους σπουδών, την εργασιακή προοπτική τους και την αντιμετώπιση της φασιστικής πρακτικής και ρητορείας όπου την συναντούν.

Οι φασίστες εξυπηρετούν τους από πάνω, για αυτό μπαίνουν εμπόδιο στις διεκδικήσεις και τα συμφέροντά μας, στέκονται ενάντια στις περιθωριοποιημένες και καταπιεσμένες ομάδες και στο κόσμο του αγώνα που παλεύει ώστε τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς και τα πανεπιστήμια, που ανέκαθεν αποτελούσαν άσυλο προάσπισης κοινωνικών αγώνων , χώροι πολιτικοποίησης και αμφισβήτησης, πρέπει να γίνουν με την πάλη μας «ναρκοπέδιο» για τους φασίστες και τις πρακτικές τους.

Το φοιτητικό κίνημα που ανέκαθεν αντιστεκόταν σθεναρά απέναντι σε κάθε είδους φασιστικής πρακτικής και τοποθέτησης, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Με δυναμικές κινητοποιήσεις πανελλαδικής εμβέλειας θα τσακίσουμε κάθε φασιστικό θύλακα εντός του πανεπιστημίου και της κοινωνίας.

Δεν τρομοκρατούμαστε από τις φασιστικές διώξεις, ούτε πρόκειται να σταματήσουμε τη συνδικαλιστική μας δράση. Το μέλλον μας βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες της νεολαίας για δημοκρατικές ελευθερίες, κοινωνικά δικαιώματα και για μια προοπτική που δεν θα υποτάσσεται στις ανάγκες του συστήματος. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους 3 και στους 9 αγωνιστές της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης και καλούμε κάθε αγωνιστή και κάθε μαχόμενη δύναμη του φοιτητικού κινήματος να στηρίξει όλες τις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης για τους διωκόμενους φοιτητές.

Δεν χαρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα μας στους συλλογικούς αγώνες

Τσακίζουμε τους φασίστες μέσα και έξω από τις σχολές

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡ.ΑΓ.Ε-ΕΑΑΚ: Με αφορμή την εκδήλωση του Α.Π.Θ για TTIP και CETA.

Με αφορμή την εκδήλωση του Α.Π.Θ για TTIP και CETA

  Τη στιγμή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαθαίνει την επίθεση στα δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας και εφαρμόζει κατά γράμμα τις πολιτικές της ΕΕ, προκειμένου το κεφάλαιο να ξεπεράσει την κρίση του, το πανεπίστημιο βρίσκεται σε μια κατάσταση πρωτοφανούς διάλυσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα από τη μία και επιχειρηματικής του ανασυγκρότησης από την άλλη. Ενώ η υποχρηματοδότηση έχει φτάσει το 80% σε σχέση με το 2010, η μέριμνα έχει ξεπουληθεί σε ιδιώτες, τα προγράμματα σπουδών έρχονται να επανακαθοριστούν από τις ανάγκες της αγοράς και η έρευνα και η γνώση υπάγονται πλήρως στο κεφάλαιο, το Α.Π.Θ. συνεχίζει ακάθεκτο να «φτιάχνει τη βιτρίνα του», να δημιουργεί μια «εικόνα προς τα έξω» ότι είναι ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο με διεθνείς διασυνδέσεις (με ποιόν άραγε αν όχι με τους αξιολογητές και τον επιχειρηματικό κόσμο;), κοινωνική απεύθυνση και χαρακτήρα. Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του αξιολύπητου «φαίνεσθαι» που από τη μία θέλει τους φοιτητές και τους εργαζόμενους να εργαζόμαστε μέσα στις χειρότερες συνθήκες μέσα στις σχολές και από την άλλη το ιδιωτικό κέρδος να προελαύνει, το Α.Π.Θ. διοργανώνει την εκδήλωση "Η σημασία των συμφωνιών TTIP και CETA για την Ελληνική Κοινωνία και Πολιτεία". Οπότε για μας είναι πολύ σημαντικό να δούμε προσεκτικά τι είναι αυτές οι δύο συμφωνίες και να έχουμε ξεκάθαρη στάση απέναντι τους.

TTIP και CETA: Δύο συμφωνίες έντασης της υπερεκμετάλλευσης

   Πρώτα από όλα πρέπει να δούμε τι είναι τελικά αυτές οι δύο συμφωνίες και γιατί αποτελεί στρατηγικής σημασίας επιλογή για τους καπιταλιστές απέναντι σε εργαζόμενους και τη νεολαία. Αναλυτικότερα, η TTIP είναι ένα μνημόνιο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) εμπορική συνεργασίας μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Ε, με σκοπό την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου. Βασικοί στόχοι της TTIP είναι:

   Τα εργατικά δικαιώματα στην Ε.Ε. εναρμονίζονται με αυτά στις Η.Π.Α., το οποίο σημαίνει πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και του δικαιώματος στο συνδικαλισμό στην Ε.Ε. καθώς αυτά θεωρούνται φραγμοί για το εμπόριο. Ταυτόχρονα, με βάση τη μελέτη άλλων αντίστοιχων εμπορικών συμφωνιών, όπως ήταν η NAFTA στη Βόρεια Αμερική, η απελευθέρωση του εμπορίου θα σημάνει την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α.                

   Ανοίγουν προς ιδιωτικοποίηση όλες οι δημόσιες υπηρεσίες. Το οποίο σημαίνει ότι μια εταιρία από το Τέξας θα έχει τη δυνατότητα να αναλάβει την υπόθεση της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα ή το νερό, ή την υγεία και πάει λέγοντας. Στα πλαίσια της ΤΤΙΡ δεν θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε κρατικό έλεγχο μιας υπηρεσίας, ακόμα κι αν αυτή είναι η βούληση της κυβέρνησης και των πολιτών που την ψήφισαν.

   Οι προδιαγραφές για τα εμπορεύματα γίνονται ενιαίες για τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε., πράγμα που προκαλεί ανησυχίες, ειδικά για τα τρόφιμα, καθώς οι Η.Π.Α. θεωρείται πως τηρούν χαμηλότερα στάνταρ, ειδικά σε ότι αφορά τη χρήση φυτοφαρμάκων αλλά και γενετικά τροποποιημένων τροφίμων. Στην Ε.Ε., μια εταιρία πρέπει να αποδείξει πως ένα προϊόν είναι ασφαλές για να το κυκλοφορήσει στην αγορά. Στις Η.Π.Α. συμβαίνει το ανάποδο: το κράτος πρέπει να αποδείξει πως το προϊόν είναι επικίνδυνο για να μπορέσει να το αποσύρει από την αγορά.                

   Mε τη δημιουργία του ISDS, κατοχυρώνεται η δυνατότητα μιας εταιρίας να μηνύει ένα κράτος με ευνοϊκούς όρους σε ένα παράλληλο δικαστικό σύστημα, όταν θεωρεί πως αυτό αποτυγχάνει να τηρήσει τους όρους της ΤΤΙP. Aυτές οι αγωγές θα εξετάζονται μυστικά από ειδικά δικαστήρια (και όχι κρατικά) τα οποία θα αποζημιώνουν τις εταιρίες από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δηλαδή, από τα λεφτά των φορολογούμενων.Οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου θα υποχρεούνται να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των πολιτών στο διαδίκτυο και να τις καταδίδουν αν θεωρήσουν πως κάποιος είναι ύποπτος για παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων. Καταργείται έτσι η αρχή των προσωπικών δεδομένων που θεμελιώνει την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

    Όσον αφορά τη Ceta είναι μια εμπορική συμφωνία ΕΕ-Καναδά (CETA: Περιεκτική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία) που αποτελεί πρότυπο για παρεμφερείς συμφωνίες του μέλλοντος. Η CETA, παρά τις κάποιες βελτιωτικές τροποποιήσεις, αποτελεί προπομπό ενός  νέου είδους διεθνών συμφωνιών, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τη μείωση των δασμών και την απελευθέρωση του εμπορίου: Η CETA αποδεικνύει περίτρανα ότι η ΕΕ προωθεί με κάθε τρόπο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, αδιαφορώντας για το ότι η συμφωνία αυτή πλήττει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα εκατομμυρίων πολιτών. Διαψεύδει τους λεονταρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αριστερών δυνάμεων όπως η ΛΑΕ, ότι η «ισχυρή διαπραγμάτευση» και η διεθνής συσπείρωση εντός της ΕΕ μπορεί να αμβλύνει την παντοκρατορία του γερμανικού κέντρου και να αποσπάσει σημαντικές κατακτήσεις.

    Για μας οι δύο αυτές συνθήκες είναι γέννημα-θρέμα των συμφερόντων των αστικών τάξεων διατλαντικά. Επομένως είναι σημαντικό η νεολαία να «μην ξανατσιμπήσει» σε δήθεν νέες προτάσεις περί «ανάπτυξης», «παραγωγικής ανασυγκρότησης», «διαπραγμάτευσης» κλπ. Καμία διαπράγματευση δεν είναι εφικτή, καμία διαχείριση της κρίσης του καπιταλισμού δε θα φέρει στη γενιά μας ένα καλύτερο μέλλον, όπως υπόσχονται διάφοροι καλοθελητές με κυβερνητικό ή «αντικυβερνητικό» μανδύα.

 

   Και γιατί τελικά γίνονται όλα αυτά; Τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι κυρίαρχη τάση της σύγχρονης καπιταλιστικής διεθνοποίησης είναι η συγκρότηση κολοσσιαίων ολοκληρώσεων, οικονομικών, στρατιωτικών, πολιτικών. Η κυριαρχία και ο ρόλος των περιφερειακών χωρών  και των αστικών τους τάξεων θα υποβαθμίζεται διαρκώς, χωρίς να καταργείται. Οι αστικές τάξεις τους, αναζητώντας ρόλο στον κόσμο των ολοκληρώσεων, θα επιλέγουν τη συμμαχία παρά τη σύγκρουση μ’ αυτές. Έτσι ενώ η κρίση βαθαίνει και την πληρώνουμε εμείς, οι καπιταλιστές επιλέγουν να διασφαλίζουν με κάθε τρόπο το αναγκαίο κέρδος τους και δε διστάζουν να πατήσουν –στην κυριολεξία- επί ανθρώπινων πτωμάτων. Εξ’ άλλου, πώς μπορούν αλλιώς να χαρακτηριστούν οι TTIP και CETA παρά δύο συνθήκες που συνθλίβουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας, ξεπουλούν τις περιουσίες των λαών, εντείνουν την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας και βάζουν ολόκληρα κράτη κάτω από τα πολυεθνικά-πολυκλαδικά μονοπώλια;

 

   Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το πανεπιστήμιο; Γιατί το Α.Π.Θ. κάνει μια τέτοια εκδήλωση;
Το πανεπιστήμιο εν μέσω κρίσης προφανώς δεν κρατά ένα ουδέτερο ρόλο. Αποτελεί ένα βασικό πυλώνα μέσα από τον οποίο το κεφάλαιο κερδοφορεί, ενώ παράλληλα πλασάρει με τον πιο άσχημο τρόπο ένα δήθεν κοινωνικό χαρακτήρα. Επομένως, δε μας κάνει εντύπωση που το Α.Π.Θ μπαίνει στη διαδικασία να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, για μας βασικό ζητούμενο είναι να μην πέσουμε σε αυτή τη παγίδα. Οι συνθήκες TTIP και CETA όχι μόνο θα επιφέρουν όλα τα παραπάνω, αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο μέσω της διασύνδεσης του με τις επιχειρήσεις, θα παίξει ρόλο στη διαδικασία εφαρμογής διαφόρων πτυχών τους. 

Ενάντια λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση, εμείς καλούμαστε να βρεθούμε στον αγώνα απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου που συνολικά καταστρέφουν το μέλλον μας, διαμορφώνοντας ένα νέο χάρτη στην εργασία που μας θέλει «σύγχρονους σκλάβους» μορφωμένους, αλλά τελικά χωρίς κανένα ατομικό και συλλογικό δικαίωμα. Όσο λοιπόν αυτοί εντείνουν την επίθεση τους, τόσο η δική μας αντεπίθεση από ταξική σκοπιά θα πρέπει να ανοίγει τα φτερά της.

Και κάτι στο κλίμα εορτών...

ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ!

ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ Ο αγώνας για τα δικαιώματά μας στο πανεπιστήμιο σήμερα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για την εργασιακή μας προοπτική!

Το σύστημα βιώνοντας τον όγδοο χρόνο της παγκόσμιας δομικής του κρίσης επιχειρεί το ξεπέρασμά της μέσω της όξυνσης της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας. Αυτό σηματοδοτεί μειώσεις μισθών κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και κοινωνικών παροχών, νέες μορφές εντατικοποιημένης και ευέλικτης εργασίας κ.τ.λ. Από κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε και ο κλάδος των μηχανικών να μείνει ανεπηρέαστος. Η επικρατούσα αντίληψη που θέλει το επάγγελμα του μηχανικού ως μια σίγουρη και καλά αμοιβόμενη εργασία, όχι μόνο ανήκει στο παρελθόν αλλά αποτελεί ανέκδοτο. Οι πολιτικές ΕΕ και κυβέρνησης, με τομή το νέο εργασιακό νόμο, ετοιμάζουν ένα δυσοίωνο μέλλον για τους μηχανικούς. Αυτή η πραγματικότητα καθορίζεται εν πολλοίς και από την κατάσταση στον κλάδο των κατασκευών, από το πάγωμα των επενδύσεων, την αποβιομηχάνιση και την υστέρηση σε τμήματα research and development στις ελληνικές επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα η ανεργία χτυπάει κόκκινο με το ποσοστό να είναι 40% στους μηχανικούς και 60% στους νέους μηχανικούς. Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται στις εξής εργασιακές σχέσεις : α) Μισθωτοί τεχνικοί: Οι εργασιακές συνθήκες  είναι σκληρές και χαρακτηρίζονται από την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τις αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών, τα εξαντλητικά ωράρια, την επισφάλεια στην εργασία και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών. B) Μηχανικοί με μπλοκάκι: Αυτό το εργασιακό καθεστώς δίνει την επιλογή στον εργοδότη να μη προσλαμβάνει το μηχανικό με την ιδιότητα αυτή καθ’ αυτή, αλλά να τον ονομάζει “ελεύθερο συνεργάτη”. Αυτό απαλλάσσει τον εργοδότη από κάθε υποχρέωση ασφάλισης και την μετακυλύει στις πλάτες του εργαζόμενου, ακυρώνει τις όποιες συμβάσεις εργασίας και εντείνει την επισφάλεια του εργαζόμενου. Γ) Ελεύθεροι επαγγελματίες/ Αυτοαπασχολούμενοι μηχανικοί: Οι υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, η βαριά φορολογία και η συρρίκνωση του κλάδου των κατασκευών στέλνει ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι των αυτοαπασχολούμενων μηχανικών στην ανεργία. Συνέχεια όλων αυτών αποτέλεσε η ψήφιση του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που αποσκοπεί στη διάλυση του εργασιακού παρόντος και μέλλοντος. Για όλους τους εργαζόμενους υπάρχει δραματική αύξηση των εισφορών για ασφάλιση και υγεία με τα ποσά να είναι υπέρογκα και να συνθλίβουν τους νέους μηχανικούς και ιδιαίτερα αυτούς που δουλεύουν με εξαρτημένη σχέση εργασίας.

Κείμενο κάλεσμα του ΑΡ.ΑΓ.Ε. Ε.Α.Α.Κ. για πανελλαδικό συντονιστικό Ε.Α.Α.Κ. στις 2-3/11

Έπειτα από 8 χρόνια κρίσης είναι φανερό ότι δεν υπάρχει κάποιος ορίζοντας ξεπεράσματος της από πλευράς κεφαλαίου και αυτό αυξάνει τα καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς στο σήμερα στη μάχη της για να βρεθεί μια διέξοδος προς όφελος των εργαζομένων, της νεολαίας και γενικά της κοινωνικής πλειοψηφίας. Στα πλαίσια αυτής της βάρβαρης καπιταλιστικής κρίσης, το κεφάλαιο, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους έχουν πάρει μια σειρά από μέτρα που αφενός διαλύουν το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς και αφετέρου γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα από πλευράς εργατικού κινήματος. Αυτές οι διατάξεις (είτε “μνημόνια” στην Ελλάδα είτε με άλλη ονομασία σε άλλες χώρες) επιχειρούν να εντείνουν την ανθρώπινη εκμετάλλευση και να εξασφαλίσουν νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Τέτοια μέτρα όπως γνωρίζουμε είναι το ασφαλιστικό έκτρωμα, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κτλ. Όλα αυτά έρχονται να υλοποιηθούν και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που στο πρόσωπό της είχε δει “ελπίδα” ακόμη και ένα κομμάτι της αριστεράς και του αμφιθεάτρου της ΕΑΑΚ. Αυτό κάνει ακόμη πιο φανερό ότι στο σημερινό στάδιο ανάπτυξης και κρίσης του καπιταλισμού, καμία κυβερνητική διαχείριση και διαπραγμάτευση δεν είναι εφικτή, πόσο μάλλον μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. Αυτό ήταν και το καθοριστικό σημείο που έκανε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποχωρήσει άτακτα και να δώσει στους δανειστές “γη και ύδωρ” από το αίμα των εργαζομένων. Με αυτή την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ δε μεταλλάχτηκε εν μία νυκτί από “αριστερός” σε “δεξιός” όπως μας λένε διάφορα ηττημένα think tank της ηττημένης αριστεράς του ευρωκομουνισμού και του ρεφορμισμού. Αντίθετα, ακολουθήθηκε μια συνολική πορεία σταδιακής ενσωμάτωσης που ξεκινά από το “καμία θυσία για το ευρώ” το 2012 και καταλήγει στο να ψηφίζει με τα δύο χέρια μνημόνια (το 3ο, το 4ο που έρχεται κ.ο.κ).

Χαρακτηριστική αποτύπωση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι προφανώς και το κομμάτι των πλειστηριασμών και των ιδιωτικοποιήσεων. Όσον αφορά τους πλειστηριασμούς η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική μείωσης της ιδιοκατοίκησης στη χώρα όπως επιτάσσει η ΕΕ. Αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς σε περιόδους κρίσης το κεφάλαιο ψάχνει ανηλεώς για νέα πεδία κερδοφορίας. Οι πλειστηριασμοί κατοικιών, αλλά και η επανενεργοποίηση της αποπληρωμής των “κόκκινων δανείων” αποτελούν μέσο ώστε οι τράπεζες να χαράξουν σχεδιασμό πάνω στο ζήτημα του κέρδους στην κατοικία. Παράλληλα, οι ιδιωτικοποιήσεις ήρθαν να “ληστέψουν” τη δημόσια περιουσία που βασίστηκε στην ανθρώπινη εργασία των λαϊκών στρωμάτων για χρόνια. Αυτή η κατεύθυνση δεν πρόκειται να αφήσει την επαναστατική αριστερά με σταυρωμένα τα χέρια. Ήδη ο αγώνας ενάντια στους πλειστηριασμούς κλιμακώνεται πανελλαδικά, χωρίς αυτό όμως να είναι επαρκές. Είναι απαραίτητο, ο αγώνας και ο συντονισμός Συλλογικοτήτων ενάντια στους πλειστηριασμούς να δεθεί με το συνολικό αγώνα για όλα τα κοινωνικά αγαθά όπως το νερό, το ρεύμα κλπ. Αυτό μπορεί να προκύψει μόνο από τον αγώνα των “από τα κάτω” κόντρα στις επιβολές κυβερνήσεων, ΕΕ κεφαλαίου.

Πολυδιάστατη είναι αυτή η ενσωμάτωση η όποια δείχνει τα δόντια της και στο προσφυγικό ζήτημα, στοιβάζοντας πρόσφυγες στα hot spots κάτω από τις χείριστες συνθήκες και υλοποιώντας πλήρως όλη την απάνθρωπη κι επικίνδυνη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ. Αυτή η πολιτική λειτουργεί σαν μια βαλβίδα ανοιχτή από τη μία για το κεφάλαιο και την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού, από την άλλη κλειστή  για τους κολασμένους αυτής της γης που ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τις βόμβες και τον πόλεμο. Είναι η ίδια κατεύθυνση που επιβάλλει στους πρόσφυγες την εξαθλίωση, την γκετοποίηση και την εκμετάλλευση τους από διάφορους καιροσκόπους (βλ. ΜΚΟ, εταιρείες, αλλά ακόμα και από μικροαστικά φασιστοειδή όπως είδαμε κατά καιρούς). Από αυτή την κατάσταση δε θα μπορούσε να λείπει η Χρυσή Αυγή. Οι φασίστες έχουν βρει για άλλη μια φορά πρόσφορο έδαφος να χύσουν το δηλητήριο τους στην ελληνική κοινωνία με αποκορύφωμα τις φασιστικές κινητοποιήσεις, τις ανακοινώσεις κατά των προσφυγόπουλων και της ένταξης τους στα σχολεία κλπ. Επόμενο είναι ότι σε περιόδους τόσο βαθιάς προσφυγικής κρίσης, ο φασισμός να αναδύεται και να αναδεικνύεται. Εξ άλλου δε ξεχνάμε ότι οι φασίστες είναι όπλο του συστήματος για να διαχωρίζει την εργατική τάξη με βάση τη μισαλλοδοξία, τη φυλή, το φύλο, το έθνος κλπ. Όπως αναμενόταν η κυβέρνηση δε μένει εκεί. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εντείνεται και η κρατική βία και καταστολή καλά κρατεί. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα συλλήψεων αγωνιστών, δακρυγόνων σε πορείες από τα ΜΑΤ και συνολικά μια κατάσταση διατήρησης όλων των χυδαίων, αντιδημοκρατικών δομών του κράτους.

• Το εργατικό κίνημα, οι νέες εργασιακές διατάξεις και η απάντηση μας

Παρά το ότι είναι κοινός τόπος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με την έννοια της αριστεράς, δε μπορούμε να πούμε ότι η αριστερά (ακόμη και η ριζοσπαστική(;)) έχει ξεμπερδέψει με την σκέψη και δράση που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι σκέψεις εντος της ρεφορμιστικής αριστεράς που απευθύνονται στο κίνημα και αναφέρουν ως τακτική του τη δημιουργία ενός “αντιμνημονιακού, πατριωτικού, αριστερού μετώπου” που θα διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία. Αλήθεια, πόσο απέχει αυτό από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ το χρονικό διάστημα 2012-2015; Αυτό δείχνει την αδυναμία οποιασδήποτε αυτοκριτικής εντός της αριστεράς και την αντιμετώπιση της πολιτικής ως “προσωπικό ζήτημα”. Εμείς εκτιμάμε ότι η ΕΑΑΚ πρέπει να απαγκιστρωθεί από οποιαδήποτε λογική κυβερνητικής διαχείρισης και να ρίξει όλες τις δυνάμεις της μαζί με όλα τα κομμάτια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο κίνημα και την ανασυγκρότηση του. Ανάλογη πρέπει να είναι και η αντιμετώπιση στο ζήτημα του εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ όπως έχουμε ξανά αναλύσει (βλ. Κείμενα συμβολής σε προηγούμενα συντονιστικά) δε μπορεί και δε θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι ξεκάθαρο ότι στο ερώτημα “ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες” η ΓΣΕΕ έχει επιλέξει το πρώτο. Για αυτό και δεν είναι ζήτημα να τη μεταρρυθμίσουμε, αλλά να έχουμε μια συνολική απάντηση οργάνωσης του αγώνα απέναντι σε αυτήν. Για μας αυτή η απάντηση είναι η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ταξικού κέντρου αγώνα, όπου όλα τα αγωνιστικά κομμάτια θα έρχονται σε ρήξη με τη ΓΣΕΕ και θα παλεύουν για την ανατροπή όλων των αντιλαϊκών πολιτικών ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Αποτιμάμε ότι προηγούμενες κινητοποιήσεις(απεργία 04/02,ΔΕΘ) αποτυπώνουν μια δυναμική που όλο το αμφιθέατρο όφειλε να στηρίξει αντί να ακολουθήσει λογικές διάσπασης και ενίσχυσης του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στο ΤΕΕ. Το ΤΕΕ δεν αποτελεί ένα πεδίο διαπάλης συσχετισμών. Αποτελεί ένα σκληρό μηχανισμό του κράτους που εξασφαλίζει την υλοποίηση των κατευθύνσεων του αφού ελέγχεται από την κυβέρνηση καθώς και μεγάλες εταιρίες του κλάδου. Η ισχύς του ΤΕΕ αποτυπώνεται μέσω της δυνατότητάς του να συνάπτει συμφωνίες ακόμη και με μεγάλες πολυεθνικές. Συνολικά, το ΤΕΕ είναι μια δια ταξική “σούπα” όπου αφεντικά και “δούλοι”, λύκοι και πρόβατα καλούνται να αποφασίσουν μαζί τι θα φάνε. Κόντρα σε αυτή την κατάσταση, αλλά και σε οποιαδήποτε προσπάθεια “αριστερής διαχείρισης” του ΤΕΕ, η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να έχει ξεκάθαρη στάση. Στηρίζουμε  το block TEE και στεκόμαστε ενάντια σε όλους όσους στο βωμό του παναριστερού μετώπου επιλέγουν να συνυπάρξουν στα “σχήματα” με όσους στήριξαν ακόμη και έμπρακτα αντιλαϊκούς κυβερνητικούς νόμους, πρότειναν βελτιωτικές διορθώσεις προσπαθώντας να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Το ρεύμα που και ως νέοι μηχανικοί οφείλουμε να εκπροσωπήσουμε είναι αυτό της ανεργίας, της επισφάλειας, της βίαιης προλεταροποίησης και συνολικά το μέλλον της γενιάς μας όπως περιγράφεται από μια κατάσταση “μισοανεργίας-μισοεργασίας”. Δρούμε στο ΤΕΕ εντός, εκτός και ενάντια. Εντός γιατί είναι σημαντικό να ξέρουμε τι σχεδιάζουν για μας οι καπιταλιστές, εκτός γιατί το πεδίο δράσης μας είναι το ΣΜΤ εκεί που εμπλέκονται πραγματικά τα ταξικά κομμάτια και ενάντια γιατί οι πολιτικές ΤΕΕ- κυβέρνησης δε χωράν το μέλλον μας.

Για όλα τα παραπάνω καθοριστικός είναι ο ρόλος της αριστεράς. Για αυτό και η ΕΑΑΚ πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή για μια αριστερά που στέκεται ενάντια σε οποιαδήποτε λογική διαχειρίσης, είναι σε κατεύθυνση αντιΕΕ και δε διαπραγματεύεται ανάγκες και δικαιώματα των εργαζομένων. Για μια αριστερά πραγματικά χρήσιμη κόντρα στη συναίνεση και την υποταγή. Τελικά για μια αριστερά αντικαπιταλιστική και πραγματικά επικίνδυνη για το σύστημα τους.

• Πανεπιστήμιο και φοιτητικό κίνημα

Η κατεύθυνση της κυβέρνησης και για το πανεπιστήμιο δεν ξεφεύγει προφανώς από τα πλαίσια που έχουν τεθεί εδώ και χρόνια από την ΕΕ και τον ΚΕΧΑΕ. Μια κατεύθυνση συνολικής υποβάθμισης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας την οποία έρχεται να συμπληρώσει η επιχειρηματική ανασυγκρότησή του. Οι πτυχές αυτής της αναδιάρθρωσης είναι πολύμορφες και αφορούν τόσο τον οικονομικό ρόλο του πανεπιστημίου όσο τον κατανεμητικό και τον ιδεολογικό. Ουσιαστικά περιγράφεται η σύνδεση του πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και η αναγκαία αναδιάρθρωση των πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων με βάση τις επιταγές του κεφαλαίου. Αυτό αφορά τόσο την  άμεση κερδοφορία μέσω της αξιοποίησης της έρευνας (κατοχύρωση πατέντας, απλήρωτη εργασία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο) όσο και την έμμεση μέσω της σύνδεσης των προγραμμάτων σπουδών και τη δημιουργία του σύγχρονου εργατικού δυναμικού που καταρτίζεται για την σύγχρονα ζωτικής σημασίας παραγωγής κι αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Άρρηκτα συνδεδεμένη είναι η στρατηγική των δυνάμεων του κεφαλαίου να δημιουργήσουν διαφορετικές ταχύτητες εργαζομένων στην παραγωγή. Επιπρόσθετος μοχλός σ` αυτή τη διαδικασία είναι η όξυνση των ταξικών φραγμών που γεννούν λίγα κι εκλεκτά διευθυντικά στελέχη κι από κάτω ένα ολόκληρο στρώμα σύγχρονων προλετάριων με χαρακτηριστικά του τον ατομικό φάκελο προσόντων(ECTS),καμιά συναίσθηση των εαυτών τους ως συλλογικό υποκείμενο, την ευελιξία τους ως εργατικό δυναμικό και μόνο μέλλον τους την επισφάλεια. Παράλληλα, το ζήτημα του ξεπουλήματος της φοιτητικής μέριμνας σε εργολαβίες δυσχεραίνει τη διεκπεραίωση των σπουδών και διαλύει τις σχέσεις εργασίας μέσα στο πανεπιστήμιο. Χέρι χέρι με όλα τα παραπάνω είναι και η ιδεολογική κατήχηση των υποκειμένων μέσα στις σχολές με βασικές αντανακλάσεις την εντατικοποίηση, την  εμπέδωση του ατομικού δρόμου, την αποξένωση από τις συλλογικές διαδικασίες και υιοθέτηση της λογικής του “σκέφτομαι σαν αφεντικό” ενώ στην πραγματικότητα ποτέ δε θα γίνουν. Αυτό το κλίμα αποτυπώθηκε και στις φοιτητικές εκλογές με την αποχή να φτάνει στο ζενίθ και να εμφανίζεται για πρώτη φορά ένα τόσο μαζικό ρεύμα φοιτητών που δεν βρίσκει πολιτική έκφραση. Αυτό συμπυκνώνεται συνολικά στον τρόπο με τον οποίο η σπουδάζουσα νεολαία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της στο σύγχρονο πανεπιστήμιο. Επιλέγει τον ατομικό δρόμο και τον ανταγωνισμό, αντιμετωπίζει τις σπουδές της ως μια fast track διαδικασία και αρχίζει και αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως αυριανό εργαζόμενο. Μιλάμε στην ουσία για μια συνεχή διαπάλη μεταξύ της επιθυμίας για ένα “λαμπρό μέλλον” και της σκληρής πραγματικότητας του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Αυτό θέτει αναβαθμισμένα ερωτήματα στον τρόπο που και τα ίδια τα σχήματα παρεμβαίνουν στους φοιτητές θέτοντας ως στόχο την απαγκίστρωση από τα  ατομικά μονοπάτια και το μετασχηματισμό τους σε συλλογική, αγωνιστική, ανατρεπτική κατεύθυνση.

Με αυτή την έννοια απαιτείται από μεριάς μας μια συνολική κατεύθυνση πάλης με κέντρο τους φοιτητικούς συλλόγους και καθοριστικό μέσο οργάνωσης του αγώνα τα σχήματα ΕΑΑΚ. Μια μεθοδολογία σύγκρουσης με τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις της κυβέρνησης και της ΕΕ για μας είναι κομβικά: αυτή που θέτει τα ζητήματα της εργασιακής προοπτικής, της φοιτητικής μέριμνας, της πάλης για το περιεχόμενο των σπουδών μας, της αντιΕΕ κατεύθυνσης στους συλλόγους και της συνολικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Βασική προϋπόθεση είναι τα σχήματα να αναδεικνύουν το μέλλον της γενιάς μας ως μέλλον της επισφάλειας και να κάνουν κατανοητό στους φοιτητές ότι “με 500 ευρώ δε ζεις, εξεγείρεσαι”, ότι αυτό είναι το μοναδικό μέλλον που περιγράφουν για εμάς. Συνεπώς οι αγώνες για τα δικαιώματα μας σήμερα στην παιδεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα δικαιώματά μας αύριο στην εργασία. Για αυτό πρέπει το φοιτητικό κίνημα να είναι πλάι στο εργατικό, να έχει στραμμένη εκεί την ματιά του με γνώμονα τα κοινά μας συμφέροντα. Παράλληλα, στο κομμάτι της φοιτητικής μέριμνας και των αποκλεισμών η ΕΑΑΚ πρέπει να έχει κατεύθυνση επιβολής των συλλογικών αναγκών μας ενάντια σε όσα μας στερούν. Τα δικαιώματα μας σε σίτιση-στέγαση μεταφορές δεν παζαρεύονται και δε θα γίνουν θυσία στο βωμό της κερδοφορίας τους. Επιπλέον, το αίτημα για μια απελευθερωτική παιδεία στο σήμερα είναι επίκαιρο. Οι τεχνολογικές εξελίξεις, ο συλλογικός πλούτος της ανθρώπινης εργασίας σε θεωρία και πράξη, κάνει επιτακτική την παρέμβαση μας και σε αυτό το επίπεδο. Αυτό πρακτικά σημαίνει την ανάδειξη στα φοιτητικά αμφιθέατρα του τί θέλουμε να σπουδάζουμε και προς ποια κατεύθυνση να στρεφόμαστε, αμφισβητώντας ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο σήμερα παράγεται και ιδιοποιείται η γνώση από μια αντικαπιταλιστική σκοπιά. Γι αυτό κρίνεται      απαραίτητη η κριτική στα προγράμματα σπουδών η συνεχής πάλη των σχημάτων για καμία διάσπαση των πτυχίων μας, για συνολική εποπτεία επί του αντικειμένου και μόνη προϋπόθεση για εργασία το πτυχίο μας. Τέλος για όλα τα παραπάνω αποτελεί όρος η συνεχής αντιΕΕ πάλη των σχημάτων και η προσπάθεια για συνολική αναζωπύρωση των φοιτητικών συλλόγων και όλων των ανατρεπτικών διαδικασιών τους. Διαλεκτική είναι η σύνδεση όλων αυτών άρα και η μάχη γι αυτά.

• ΕΑΑΚ και φυσιογνωμία

Είναι κατανοητό ότι όλα αυτά τα αναβαθμισμένα ζητήματα απαιτούν και από την ΕΑΑΚ να είναι αντίστοιχη των περιστάσεων. Για μας είναι άμεσο καθήκον να ξεπεραστούν αγκυλώσεις  και προβληματικές του παρελθόντος και η αναβάθμιση της κουβέντας και της πολιτικοποίησης των σχημάτων. Ένα βασικό φράγμα της ανάλυσής μας και του σχεδιασμού μας το προηγούμενο διάστημα ήταν η συμφωνία μας στο ότι διαφωνούμε! Εμπόδιο που καθιστά το μόρφωμα και τους αγωνιστές του στατικούς. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των φοιτητικών εκλογών, όπου απουσίαζε η ενιαία έκφραση, και τα σχέδια εντός ΕΑΑΚ αντί να συζητούνται εντός αμφιθεάτρου συζητούνταν πέρα κι έξω από αυτό. Η φυσιογνωμία της ΕΑΑΚ πρέπει να βασίζεται στη δυναμική των σχημάτων, στην εργατική στροφή της και την ενοποίησή της. Αυτό δε συνεπάγεται ούτε παραταξιοποίηση της ΕΑΑΚ ούτε και εξάλειψη των διαφωνιών στο εσωτερικό της. Αντίθετα αποτελεί όρο για την ύπαρξη και πολιτική αναβάθμιση του ρόλου των σχημάτων. Είναι αναγκαίο να διατηρηθούν στη φυσιογνωμία του μορφώματος όλα τα ανατρεπτικά χαρακτηριστικά του όπως αυτά της αντικαπιταλιστικής και αντισυνδιαχειριστικής πάλης στις σχολές, της σύγκρουσης με τις κυρίαρχες αστικές πολιτικές εντός κι εκτός των σχολών, και ζητήματα που αμφισβητούν το ρόλο των σχημάτων ως παραγωγούς μιας αγωνιστικής πολιτικής να πεταχτούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Γι αυτό είναι αναγκαία η προγραμματική αναβάθμιση και διεύρυνση της ΕΑΑΚ με στόχο την ύπαρξη σχημάτων σε όλες τις σχολές και την ΕΑΑΚ ως πόλο συσπείρωσης όλων των αγωνιστικών δυνάμεων μέσα σε αυτές. Κόντρα στον εκφυλισμό και σε πολιτικά σχέδια περί ξεπεράσματος της ΕΑΑΚ για ένα παναριστερό μέτωπο επιτάσσεται η παρέμβαση ενός αντικαπιταλιστικού σχήματος ανά σχολή. Μ` αυτή την έννοια η προγραμματική διακήρυξη της ΕΑΑΚ πάνω σε βασικά ζητήματα της εποχής μας(ταυτότητα της νεολαίας, φοιτητικό κίνημα στο σήμερα, σύνδεση φοιτητικού-εργατικού κινήματος κτλ.) καλείται να αναδειχθεί και να συζητηθεί από τα σχήματα ως τα αναγκαία στοιχεία συμφωνίας τόσο στο εσωτερικό του μορφώματος όσο και στον τρόπο απεύθυνσης σε ρεφορμιστικές δυνάμεις(οργανωμένες και μη).

Σε μια περίοδο που το κίνημα αλλά και η επαναστατική αριστερά βρίσκονται σε μια κατάσταση εσωστρέφειας και νηνεμίας είναι σημαντικό να ανοίξει μεταξύ μας ένας πραγματικά συντροφικός διάλογος που θα μας δώσει ορμή για τους επερχόμενους αγώνες. Να καταστήσουμε κατανοητό μέσα από την δράση μας, ότι δεν μας αρκούν πλέον τα μικρά ξεσπάσματα, δεν είμαστε αυτοί που απλά θα αντιστεκόμαστε σε ότι μας επιβάλουν αλλά αυτοί που με τους αγώνες μας θα βγούμε ξανά στους δρόμους της φωτιάς.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ 9ο ΕΞΑΜΗΝΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ!

Κόντρα σε μια ολόκληρη λογική που λέει ότι "δεν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε, δε θα αλλάξει τιπότα" υπάρχουν τόσα και τόσα μικρά και μεγάλα παράδειγματα ότι οι συλλογικοί αγώνες μας πάνε πολλά βήματα μπροστά.

Σήμερα λοιπόν, μια μεγάλη συλλογική νίκη του Συλλόγου Φοιτητών Ηλ-Μηχ μιας και απαιτήσαμε και τελικά κερδίσαμε πτυχιακή εξεταστική για όλους τους φοιτητές που είναι 9ο εξάμηνο και πάνω! Είναι μόνο μια μικρή νίκη στο σήμερα, όμως κάνει ξεκάθαρο ότι τις ανάγκες μας δεν τις ζητιανεύουμε αλλά τις επιβάλλουμε!

Έπειτα απο 2 μαζικές γενικές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν και συζητήθηκε το θέμα και έπειτα απο κινητοποιήσεις, τελικά η σημερινή μέρα ήρθε ως απάντηση στην αναγκαιότητα να ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ απο το 9ο εξάμηνο και μετά πτυχιακή! Αυτό είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα σε ένα πανεπιστήμιο που σφύζει απο ταξικούς φραγμούς, που ολοένα και περισσότεροι συμφοιτητές μας δε μπορούν να αναταπεξέλθουν οικονομικά στις σπουδές τους και κάθε αγώνας είναι μια διευκόλυνση στις ζωές μας!

Με την ίδια λογική πρέπει να κινηθούμε και σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα. Οι αγώνες μας μπορούν να κερδίζουν στο σήμερα και για αυτό η πάλη για την επιβολή των αναγκών μας περνά μέσα απο τις συλλογικές διαδικασίες και δράσεις.

Ως ΑΡ.ΑΓ.Ε. ΕΑΑΚ τασσόμαστε εξ' αρχής στον αγώνα για τα δικαιώματα μας σε παιδεία και εργασία και αυτή είναι και η κατεύθυνση που πρέπει να δίνεται στο κίνημα. "Απο τα κάτω", συλλογικά και ανατρεπτικά για τις (πολύ) μικρές και (πολύ) μεγάλες νίκες στα συλλογικά μας προβλήματα!

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ- ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 14/11/2016