Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

Η ΕΛ.ΑΣ. ζητάει τα πλήρη στοιχεία των απεργών του ΕΚΠΑ (ΕΓΓΡΑΦΟ)

δείτε το άρθρο εδώ : http://www.alfavita.gr..


Σε μια πρωτοφανή ενέργεια κατά των απεργών εργαζομένων του ΕΚΠΑ προέβη η Ελληνική αστυνομία, ζητώντας τα «πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής».
Δείτε το έγγραφο αλλά και την αντίστοιχη ανακοίνωση της απεργιακής επιτροπής:
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑ σχετικά με την εισαγγελική παραγγελία που ζητάει τα ονόματα τους.
Με αφορμή την ενημέρωση που είχαμε εκ μέρους του Προεδρείου του Δ.Σ. του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, σχετικά με την εισαγγελική παραγγελία προς το Προεδρείο του Δ.Σ., η οποία το καλεί να αποστείλει στο 2ο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας, της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής “τα πρακτικά της από 02-12-2013 Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου [μας], γνωρίζοντας [τους] τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής την ως άνω ημερομηνία”
ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ
ότι η ανάμειξη της Εισαγγελικής Αρχής στη λειτουργία του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του ΕΚΠΑ κατά τη διάρκεια της απεργίας είναι μία πρωτοφανής ποινικοποίηση μιας τρίμηνης κινητοποίησης για την υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και σχέσεων, οι οποίες πλήττονται κατάφωρα από την πολιτική του Υπουργείου Παιδείας, που προωθεί τις διαθεσιμότητες, τις απολύσεις, τη διάλυση και την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Η παρέμβαση της Αστυνομίας και της δικαστικής εξουσίας στα εσωτερικά ζητήματα του Συλλόγου είναι απαράδεκτη, ανεπίτρεπτη παραβίαση και προσβολή των κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων, που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα.
Απαιτούμε από το Προεδρείο του Δ.Σ. να καταδικάσει την παρέμβαση, την καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας στους αγωνιζόμενους απεργούς και τη δίωξη του ελεύθερου φρονήματος των εργαζομένων και να απαντήσει ανάλογα στην εισαγγελική παραγγελία.
Η Απεργιακή Επιτροπή, που συστήθηκε με ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού της 05-09-2013, ήταν και είναι ένα ανοιχτό συλλογικό όργανο συντονισμού του απεργιακού αγώνα και υλοποίησης των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του οποίου μέλη είναι δυνητικά όλοι οι συνάδελφοι απεργοί και δεν έχει σταθερή σύνθεση. Το Προεδρείο του Δ.Σ., εκτελώντας τις αποφάσεις του ανώτερου οργάνου του Συλλόγου μας, οφείλει να προασπίσει το πνεύμα και το γράμμα των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του Συλλόγου μας, συμπεριλαμβανομένης και της απόφασης για τη συγκρότηση της Απεργιακής Επιτροπής ως ανοιχτού συντονιστικού οργάνου του Συλλόγου μας και να απαντήσει αντιστοίχως στην εισαγγελική παραγγελία.
Τέλος, καλούμε το Προεδρείο του Δ.Σ. να διερευνήσει ποιο είναι το αντικείμενο έρευνας της Προκαταρκτικής Εξέτασης, από που είναι ορμώμενη, καθώς επίσης να ζητήσει αντίγραφο της εισαγγελικής παραγγελίας.

ΕΓΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ



Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΚΠΑ ΤΗΣ 09.12.2013


Συνεχίζουμε το δίκαιο αγώνα μας ενάντια στις απολύσεις, τη διαθεσιμότητα, τη θέση συναδέλφων σε αργία και την αποδόμηση–ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με τους ίδιους όρους (περιφρούρηση, απεργιακά μπλόκα, κ.α.), όπως κάνουμε εδώ και 14 εβδομάδες.

Θεωρούμε ότι ο απεργιακός μας αγώνας είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε συνέχιση του διαλόγου και να διασφαλίσει εγγυήσεις για την εφαρμογή της όποιας πρότασης. Καμιά πρόταση δεν μπορεί να εκληφθεί ως δεδομένη εάν δε δεσμευτούν δημόσια οι υπουργοί Παιδείας και ΥΔΜΗΔ.

Καλούμε το υπουργείο σε διάλογο με στόχο την επιστροφή όλων των συναδέλφων στις θέσεις τους.

Τονίζουμε ότι η ώρα για την επίλυση του ζητήματος είναι τώρα. Οι κινήσεις αυταρχισμού και αδιαλλαξίας από την πλευρά του υπουργείου οδηγούν σε αδιέξοδο.

Η λειτουργία του Ιδρύματος με μείον 571 εργαζόμενους είναι αδύνατη και ενέχει κίνδυνο για τους φοιτητές του δεδομένης της κατάργησης του κλάδου φύλαξης και διαθεσιμότητας των τεχνικών ασφάλειας εγκαταστάσεων. Εργαζόμενοι σε διαθεσιμότητα δεν μπορούν να επιστρέψουν στις θέσεις τους για όσο θα παραμένουν διαθέσιμοι.

Δηλώνουμε ότι οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στη δουλειά τους άμεσα εάν ανασταλεί η ΚΥΑ.

Η πρόταση του υπουργού όχι μόνο δεν εξασφαλίζει με επίσημο τρόπο τις θέσεις εργασίας, αλλά αντιθέτως αποτελεί εφαλτήριο για την εφαρμογή των νόμων 4009, 4024, βάσει των οποίων σχεδιάζεται η συρρίκνωση, η αποδόμηση και η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εναντίον της οποίας αγωνιζόμαστε 14 εβδομάδες.

Αντιθέτως, μια σειρά συγκεκριμένων νομοθετικών ρυθμίσεων θα αποτελούσε βήμα καλής θέλησης:

1.Κατάργηση της παραγράφου της τροπολογίας που εισάγει το ειδικό πειθαρχικό παράπτωμα της μη απογραφής υπαλλήλου

2.Ανάκληση των διαπιστωτικών πράξεων για τις διαθεσιμότητες των μοριοδοτούμενων και των καταργούμενων κλάδων.

3.Μετατροπή των συναδέλφων ΙΔΑΧ εργαστηριακών σε ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις σε σχέση με τους ήδη υπάρχοντες ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ και αναγνώριση της προϋπηρεσίας τους.

4.Έκδοση νέας Κοινής Υπουργικής Απόφασης ενδοϊδρυματικής κινητικότητας για τη σύσταση ίσου αριθμού οργανικών θέσεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ με αυτές που καταργούνται.

Στην κατεύθυνση αυτή, συντάσσουμε επιστολή προς το υπουργείο με παρατηρήσεις σε όλα τα σημεία της πρότασής του, την απευθύνουμε σε αυτό και αναμένουμε τις απαντήσεις του.

Εάν πάρουμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας θα επανεξετάσουμε τη θέση μας.

Σε διαφορετική περίπτωση, η κυβέρνηση ας αναλάβει την ευθύνη για τη λειτουργία των Ιδρυμάτων την επόμενη μέρα. Οι κυβερνητικές επιλογές, που οδηγούν σε διαθεσιμότητα και αργία 571 εργαζόμενους του Ιδρύματος, θέτουν σε κίνδυνο τόσο τις σπουδές των φοιτητών όσο και την ασφάλειά τους, σε ένα Ίδρυμα χωρίς προσωπικό.

Η δίωξη του Πρύτανη του Ιδρύματος, πέρα από τον καταφανώς αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της, τορπιλίζει τη διαδικασία του διαλόγου και καταδεικνύει τον προσχηματικό του χαρακτήρα. Ο Πρύτανης είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυηθεί την εφαρμογή της όποιας πρότασης εκ μέρους του Ιδρύματος. Απαιτούμε την ανάκληση της δίωξης του.

Προκηρύσσουμε δύο 24ωρες απεργίες:

·Την Τρίτη 10/12/2013 με αίτημα την αναστολή των ΚΥΑ και των πράξεων που απορρέουν από αυτή

·Την Τετάρτη 11/12/2013 με αίτημα την ανάκληση των διαπιστωτικών πράξεων που απορρέουν από την εφαρμογή των ΚΥΑ και αφορούν την κατάργηση κλάδων και τις διαθεσιμότητες

Βασικές θέσεις μας είναι:

-η αναστολή των ΚΥΑ και η ανάκληση των διαπιστωτικών πράξεων που απορρέουν από αυτές, για κατάργηση κλάδων και διαθεσιμότητες

-η κατάργηση της πλατφόρμας αυτό-απογραφής

-η άρση όλων των πειθαρχικών διώξεων

Συνεχίζουμε το συντονισμό με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους.

Επόμενη Γ.Σ Τετάρτη 11/12/2013 και ώρα 10:00, εκτός εάν οι εξελίξεις επιτάσσουν αυτή να πραγματοποιηθεί νωρίτερα, για να αποφασίσουμε επί των αποτελεσμάτων του διαλόγου.

·Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου και τα Προπύλαια συνεχίζουν να είναι στη διάθεση του αγώνα μας αποτελώντας ένα αγωνιστικό φόρουμ όλης της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, των συνδικάτων και της κοινωνίας για την υπεράσπιση της δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης, του Δημόσιου αγαθού της παιδείας και της εργασίας. Στόχος μας παραμένει η ήττα της πολιτικής των απολύσεων και της διάλυσης του Πανεπιστημίου.

·Η Δ/νση Διοικητικού παραμένει κλειστή και ο χώρος περιφρουρείται συνεχώς προκειμένου να μην εκδοθούν οι ατομικές διαπιστωτικές πράξεις. Επιμέρους αιτήματα συναδέλφων επιλύονται σε συνεργασία με το προσωπικό της.

·Ορίζεται προσωπικό ασφαλείας σύμφωνα με το υπάρχον νομικό πλαίσιο (Ν.1264/82 όπως τροποποιήθηκε με τον 1915/90 και λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 51 του Ν.1892/90 περί «Επαναοριοθέτησης του Δημόσιου Τομέα») αποκλειστικά ως εξής:

-Ένας συνάδελφος από το Τμήμα Πρωτοκόλλου για την διευθέτηση των αιτήσεων συνταξιοδότησης του διοικητικού προσωπικού που εκκρεμούν στο Πρωτόκολλο.

-Τρεις συνάδελφοι αποκλειστικά για τη μισθοδοσία του προσωπικού του Πανεπιστημίου που δεν απεργεί (ΔΕΠ, ΕΙΔΙΠ, ΕΤΕΠ, κλπ) και για την καταβολή των δεδουλευμένων στο προσωπικό της καθαριότητας

-Έως τρεις συνάδελφοι από τον ΕΛΚΕ για τη μισθοδοσία των συμβασιούχων συναδέλφων.

-Τρεις συνάδελφοι αποκλειστικά για τη φύλαξη των κτηρίων της Ιατρικής, Οδοντιατρικής και της ΣΘΕ επειδή σε αυτά υπάρχουν ευαίσθητα υλικά.

-Ένας συνάδελφος για τον έλεγχο των κρίσιμων εγκαταστάσεων στην τηλεδιοίκηση ΣΘΕ.

-Ένας συνάδελφος για τον έλεγχο ευαίσθητων εγκαταστάσεων στο Κ. ΛΕΙ. ΔΙ.

·Καλούμε τους Συλλόγους όλων των φορέων της ακαδημαϊκής κοινότητας (μέλη ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, συμβασιούχοι, διοικητικών υπαλλήλων των λοιπών ΑΕΙ και ΑΤΕΙ) να αποφασίσουν κι αυτοί απεργιακές κινητοποιήσεις την ίδια περίοδο.

Επισημαίνουμε ότι το Πανεπιστήμιο παραμένει κλειστό με αποκλειστική ευθύνη του Υπουργού Παιδείας και της Κυβέρνησης, καθώς η λειτουργία του είναι αδύνατη με την εφαρμοζόμενη ΚΥΑ. Για το λόγο αυτό, βασικό αίτημα του Συλλόγου του Διοικητικού Προσωπικού είναι η απόσυρση της ΚΥΑ.

Το Προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης

Σπύρος Μπόλης - Λουκάς Αργυρίου - Ροδάνθη Ξεζωνάκη

Hamba Kahle Mkhonto! Αντίο, γενναίε πολεμιστή!

Δύο άρθα για τον Νέλσον Μαντέλα από τον Εργατικό Αγώνα
Πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο Νέλσον Μαντέλα, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με τη πάλη ενάντια στο ρατσισμό και το απαρτχάιντ. Ο «Μαντίμπα» δεν ήταν –τουλάχιστο στο τέλος της ζωής του- κομμουνιστής. Όμως συμπεριφερόταν και δρούσε ως τέτοιος συσπειρώνοντας ένα ολόκληρο έθνος.
Ο Εργατικός Αγώνας  παρουσιάζει δυο ενδιαφέροντα άρθρα για το Μαντέλα. Το πρώτο αναφέρεται στο μαρξιστικό παρελθόν του και το δεύτερο είναι η ανακοίνωση του Νοτιοαφρικανικού ΚΚ για το θάνατο του.

6 στιγμές από το μαρξιστικό παρελθόν του Μαντέλα που δεν θα ακούσετε στο CNN
Ο Νέλσον Μαντέλα είναι μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες του περασμένου αιώνα – ένας άνθρωπος που κέρδισε τις υψηλότερες διακρίσεις από όλες τις πλευρές του αμερικανικού ιδεολογικού φάσματος, εκείνος του οποίου ο πολιτικός βίος χαρακτηρίστηκε από τον αγώνα για ρεαλιστική φυλετική πολιτική συμφιλίωση. Αλλά και ο ίδιος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του ως ριζοσπάστης μαρξιστής συμμάχησε με κομμουνιστές ηγέτες απ’ όλο τον κόσμο, οδηγώντας ένα πολιτικό κόμμα που τελικά πέτυχε τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.
Όταν ο πρόεδρος John F. Kennedy πιέστηκε να στηρίξει τις αντιαποικιακές δυνάμεις σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο, ο Μαντέλα και το Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο του (ANC) κρίθηκαν πολύ ριζοσπαστικοί για να λάβουν αμερικανική υποστήριξη. Ο πρόεδρος Ronald Reagan ήταν πιστός σύμμαχος των ρατσιστών δεσμωτών του Μαντέλα.
Μεγάλο μέρος αυτής της αντίστασης των ΗΠΑ προήλθε από τη ροπή του Μαντέλα στις μαρξιστικές ιδέες και τη μακρόχρονη συνεργασία του με τους σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές . Το 1962, στη δίκη του με την κατηγορία της υποκίνησης εργατικών απεργιών, ο Μαντέλα επέμεινε ότι δεν ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Φυσικά, η επίσημη ιδιότητα του μέλους του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από τον σε μεγάλο βαθμό επηρεασμό από το μαρξισμό και το σοσιαλισμό, που σίγουρα ήταν ο Μαντέλα , προς μεγάλο όφελος του λαού του.
Ο Μαντέλα ήταν στενά συνδεδεμένος με τους μαρξιστές σε όλο τον κόσμο μέχρι το θάνατό του. Η συγγένεια του με τον μαρξισμό ξεκίνησε καθώς η ιδεολογία αυτή ήταν η πρώτη παγκόσμια γλώσσα της αντικαταπίεσης. Σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας αναζωπύρωσης, καθώς η συνεχιζόμενη κρίση απασχόλησης σε όλο τον κόσμο έχει ωθήσει τους νέους να επανεξετάσουν τον καπιταλισμό. Μια δημοσκόπηση στα τέλη του 2011 έδειξε ότι οι Αμερικανοί από την ηλικία των 18 έως 29 ήταν πράγματι πιο πιθανό να έχουν θετική άποψη για το σοσιαλισμό παρά αρνητική. Ακόμη και ο Πάπας προσχώρησε πρόσφατα αποκαλώντας τον αχαλίνωτο καπιταλισμό «νέα τυραννία».
Ο Μαντέλα ήταν μια έμπνευση για τους μεταρρυθμιστές και επαναστάτες σε όλο τον 20ο αιώνα. Η νέα γενιά των καταπιεσμένων αν ρίξει μια ματιά στο γράψιμο, την καριέρα και τις ομιλίες του, μπορεί να βρει πολλά να αντλήσει από εκεί.
Ο Μαντέλα δεν ήταν ένα μονολιθικός στοχαστής. Η ιδεολογική θεώρηση του μετατοπίστηκε στα 60 χρόνια της δράσης του ως πολιτικού ηγέτη. Αυτές είναι οι κορυφαίες μαρξιστικές στιγμές του:
1. Απόψεις του Μαντέλα για τη φτώχεια ως «κοινωνικό κακό».«Η μαζική φτώχεια και η άσεμνη ανισότητα είναι οι πιο τρομερές μάστιγες της εποχής μας – της εποχής που ο κόσμος απολαμβάνει εκπληκτική πρόοδο στον τομέα της επιστήμης, της τεχνολογίας, της βιομηχανίας και τη συσσώρευση πλούτου – ότι πρέπει να κατατάσσονται μαζί με τη δουλεία και το απαρτχάιντ ως κοινωνικά δεινά.
Η καταπολέμηση της φτώχειας δεν είναι χειρονομία φιλανθρωπίας. Είναι πράξη δικαιοσύνης. Είναι η προστασία ενός θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος, του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια και την αξιοπρεπή ζωή. Ενόσω η φτώχεια εξακολουθεί να υφίσταται, δεν υπάρχει αληθινή ελευθερία»  (Μαντέλα σε ομιλία του το 2005 για την παγκόσμια φτώχεια στην πλατεία Trafalgar του Λονδίνου).
2. Η υποστήριξή του στη μαρξιστική επαναστατική και τον πρώην πρόεδρο της Κούβας Φιντέλ Κάστρο κατά τη διάρκεια της Κουβανικής Επανάστασης του 1950.
«Ζήτω η Επανάσταση της Κούβας. Ζήτω ο σύντροφος Φιντέλ Κάστρο … Οι Κουβανοί διεθνιστές έχουν κάνει τόσα πολλά για την αφρικανική ανεξαρτησία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Θαυμάζουμε τις θυσίες του λαού της Κούβας να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους αντιμετωπίζοντας μια φαύλη ιμπεριαλιστική εκστρατεία που σχεδιάστηκε για να καταστρέψει τις προόδους της κουβανικής επανάστασης. Κι εμείς θέλουμε να ορίζουμε το πεπρωμένο μας … Δεν μπορεί να υπάρξει υποχώρηση. Είναι ζήτημα ελευθερίας ή θανάτου. Η κουβανική επανάσταση έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για όλους τους ανθρώπους που αγαπούν την ελευθερία αγαπώντας». (Μαντέλα σε ομιλία του στο συλλαλητήριο της Κούβας , στις 26 Ιουλίου 1991).
3. Οι προσπάθειες του Μαντέλα για να εξισώσει την κατανομή του πλούτου από την εθνικοποίηση των βιομηχανιών της Νότιας Αφρικής , συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών και των ορυχείων, με την υποστήριξη του Χάρτη για την Ελευθερία του 1955, οι οποίες τελικά απέτυχαν.Στην παράγραφο με τίτλο «Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!» ο Χάρτης αναφέρει: «Ο εθνικός πλούτος της χώρας μας, η κληρονομιά όλων των Νοτιοαφρικανών, πρέπει να επανέλθει στο λαό. Ο υπόγειος ορυκτός πλούτος, οι τράπεζες και η βιομηχανικό μονοπώλιο πρέπει να περάσουν στην κυριότητα του λαού στο σύνολό του …».
Στην παράγραφο για τα δικαιώματα των ανθρώπων στην έγγεια ιδιοκτησία, την απασχόληση και την υγειονομική περίθαλψη διαβάζουμε: « Όλοι θα έχουν το δικαίωμα να κατέχουν γη, όπου επιλέξουν… Άνδρες και γυναίκες όλων των φυλών πρέπει να λαμβάνουν ίση αμοιβή για ίση εργασία. Πρέπει να θεσπιστούν σαράντα ώρες εργασία την εβδομάδα, ένας εθνικός κατώτατος μισθός, ετήσια άδεια με πλήρεις αποδοχές και άδεια ασθενείας για όλους τους εργαζόμενους και άδεια μητρότητας με πλήρεις αποδοχές για όλες τις εργαζόμενες μητέρες … Δωρεάν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη πρέπει να παρέχεται για όλους, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις μητέρες και τα μικρά παιδιά».
Σε ένα άρθρο του 1956 στην Liberation με τίτλο «Ελευθερία στη διάρκεια της ζωής μας», ο Μαντέλα έγραψε: « ο Χάρτης για την Ελευθερία … χρησιμεύει ως πρότυπο για το Κίνημα του Κογκρέσου και ως έμπνευση για το λαό της Νότιας Αφρικής … Είναι ακριβώς ένα επαναστατικό έγγραφο επειδή οι αλλαγές που προβλέπει δεν μπορούν να κατακτηθούν χωρίς να σπάσει η οικονομική και πολιτική συγκρότηση της σημερινής Νότιας Αφρικής».
4. Η στενή προσωπική και πολιτική σχέση του με τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής Joe Slovo , ή «σύντροφο Joe», όπως τον αποκάλεσε ο Μαντέλα.«Όταν οι εργαζόμενοι αρχίσουν να απολαμβάνουν, ως δικαίωμα, μια στέγη πάνω από τα κεφάλια τους, προσιτή ιατρική περίθαλψη, την ποιότητα της εκπαίδευσης και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου , ​​θα ήταν σωστό να πω ότι ο σύντροφος Τζο ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας που βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για μια καλύτερη ζωή». (Μαντέλα μιλώντας στην κηδεία του Joe Slovo το 1995).
Ο Slovo υπερασπίστηκε επίσης το Μαντέλα στο δικαστήριο κατά κατηγορία της προδοσίας το 1956.
5. Ένθερμη υποστήριξη του πρώην προέδρου της Νοτίου Αφρικής στα εργατικά συνδικάτα.
Μετά την απελευθέρωση του από 27 χρόνια φυλάκισης του το 1990, ο Μαντέλα έκανε ένα ταξίδι στις ΗΠΑ, όπου σταμάτησε σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων της Ford Motor Company στο Dearborn του Michigan για να εκφράσει την συμπαράστασή του στο σωματείο των εργαζομένων:
«…. Αδελφές και αδελφοί, φίλοι και σύντροφοι, ο άνθρωπος που σας μιλάει δεν είναι ξένος εδώ. Ο άνθρωπος που σας μιλάει είναι μέλος της UAW. Είμαι από τη σάρκα και το αίμα σας». (Μαντέλα μιλώντας την ένωση των εργαζομένων της αυτοκινητοβιομηχανίας στη διάρκεια μιας περιοδεία στις ΗΠΑ το 1990).
6. Η μακροχρόνια συμμαχία μεταξύ Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου του Νέλσον Μαντέλα και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής.
«Αυτό που μας ενώνει σήμερα είναι ο αγώνας ενάντια στη φυλετική καταπίεση, και δεν είμαστε διατεθειμένοι να διερευνήσουμε την πολιτική ιδεολογία του κάθε συγκεκριμένου μέλους του ANC όσο αυτός ή αυτή υποστηρίζει τη βασική επιδίωξη: την καταστροφή της φυλετικής καταπίεσης». (Μαντέλα απαντώντας σε επικρίσεις από τη σχέση του ANC με το Κομμουνιστικό Κόμμα, το 1991).
Το ANC διατηρεί μια τριμερή συμμαχία με το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κογκρέσο των Συνδικάτων της Νότιας Αφρικής.



Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής για τον Νέλσον Μαντέλα
«Ο αληθινός επαναστάτης καθοδηγείται από μεγάλα αισθήματα αγάπης».
Χθες το βράδυ, τα εκατομμύρια των ανθρώπων της Νότιας Αφρικής, που στην πλειοψηφία τους ανήκουν στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, και τα δισεκατομμύρια των εργαζόμενων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, έχασαν έναν αληθινό επαναστάτη, τον Πρόεδρο Nelson Rolihlahla Mandela, τον Tata Madiba.
Το Νοτιοαφρικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα ενώνεται με τους λαούς της Νότιας Αφρικής και τον κόσμο που εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς την κυρία Graca Machel και όλη την οικογένεια Μαντέλα για την απώλεια αυτού που ο Πρόεδρος Zuma σωστά περιέγραψε ως το μεγαλύτερο γιο της Νότιας Αφρικής, τον σύντροφο Μαντέλα.
Θα θέλαμε ακόμα να αδράξουμε αυτή την ευκαιρία για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, μια οργάνωση που τον δημιούργησε και που εκείνος άριστα υπηρέτησε, καθώς και όλους τους συναδέλφους και τους συντρόφους του στο ευρύτερο απελευθερωτικό κίνημα μας . Όπως είπε ο Tata Madiba, «Δεν είναι οι βασιλιάδες και οι στρατηγοί αυτοί που δημιουργούν την Ιστορία, αλλά οι μάζες των ανθρώπων, των εργατών, των αγροτών …».
Η κοίμηση του συντρόφου Μαντέλα σηματοδοτεί ένα τέλος στην ζωή ενός από τους μεγαλύτερους επαναστάτες του 20ου αιώνα που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης στη χώρα τους αλλά και παγκόσμια. Ως μέρος των μαζών που δημιουργούν την Ιστορία, η συμβολή του συντρόφου Μαντέλα στον αγώνα για την ελευθερία βρισκόταν και ατσάλωνε τη συλλογική συμμετοχή και την ηγεσία του επαναστατικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος μας, υπό την ηγεσία του ANC – γιατί δεν ήταν ένα νησί. Στο σύντροφο Μαντέλα βλέπαμε ένα γενναίο και θαρραλέο στρατιώτη, πατριώτη και διεθνιστή που, για να δανειστούμε μια φράση του Τσε Γκεβάρα, ήταν ένας «αληθινός επαναστάτης που καθοδηγείται από μεγάλα αισθήματα αγάπης» για τους ανθρώπους του, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όλων των γνήσιων επαναστατών.
Κατά τη σύλληψή του τον Αύγουστο του 1962, ο Νέλσον Μαντέλα δεν ήταν μόνο ένα μέλος του τότε παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής, αλλά ήταν επίσης μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματός μας. Για εμάς ως κομμουνιστές της Νότιας Αφρικής, ο σύντροφος Μαντέλα θα συμβολίζει για πάντα την μνημειώδη συμβολή του SACP στον απελευθερωτικό αγώνα μας. Τόσο μεγάλη συμβολή  στον αγώνα για την επίτευξη της ελευθερίας της Νότιας Αφρικής όπως των κομμουνιστών δεν έχουν πολλοί να επιδείξουν στην ιστορία της χώρας μας. Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή το 1990, ο σύντροφος Madiba έγινε μεγάλος και στενός φίλος των κομμουνιστών μέχρι τις τελευταίες ημέρες του.
Το ένα σημαντικό μάθημα που πρέπει να μάθουμε από τον Μαντέλα και τους ηγέτες της γενιάς του είναι η δέσμευσή τους στην ενότητα αρχών μέσα στο εσωτερικό της Συμμαχίας, καθώς και την ενότητα της Συμμαχίας μας στο σύνολό της και στη συνολική μάζα του δημοκρατικού κινήματος. Η γενιά τους αγωνίστηκε για την κατασκευή και την ενδυνάμωση της ενότητας της Συμμαχίας μας, και ως εκ τούτου οφείλουμε στη μνήμη του συντρόφου Madiba να διατηρηθεί η ενότητα της Συμμαχίας μας. Σ’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν την έκταση του αίματος που χύθηκε για την ενότητα της Συμμαχίας υπενθυμίζεται να μην ρίχνουν λάσπη στην κληρονομιά και τη μνήμη των ομοίων του Madiba κάνοντας απερισκεψίες και παίζοντας παιχνίδια με την ενότητα της συμμαχίας μας.
Το ΚΚ.Ν.Α. υποστήριξε τον αγώνα του Madiba για την εθνική συμφιλίωση. Αλλά, εθνική συμφιλίωση για εκείνον ποτέ δεν εννοήθηκε η αποφυγή αντιμετώπισης των ταξικών και των άλλων κοινωνικών ανισοτήτων στην κοινωνία μας, όπως μερικοί θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε σήμερα. Για τον Madiba, η εθνική συμφιλίωση ήταν μια βάση για την επίτευξη του στόχου της οικοδόμησης μιας πιο ισότιμης κοινωνίας της Νοτίου Αφρικής ελεύθερης από τη μάστιγα του ρατσισμού, της πατριαρχίας και των χυδαίων ανισοτήτων. Η πραγματική εθνική συμφιλίωση ποτέ δε θα μπορέσει να επιτευχθεί σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από το τεράστιο χάσμα των ανισοτήτων και την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Προς τιμήν αυτού του γενναίου αγωνιστή, το ΚΚ.Ν.Α. θα εντείνει τον αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές ανισότητας, συμπεριλαμβανομένης της εντατικοποίησης της πάλης για το σοσιαλισμό, ως της μοναδικής πολιτικής και οικονομικής λύσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα .
Για το ΚΚ.Ν.Α, η κοίμηση του Madiba πρέπει να δώσει στους Νοτιοαφρικανούς που δεν έχουν πλήρως ενστερνιστεί το όραμα μιας δημοκρατικής Νότιας Αφρικής και που ακόμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο λαχταρούν την εποχή της κυριαρχίας των λευκών, μια δεύτερη ευκαιρία να έρθουν σε συμφωνία με μια δημοκρατική Νότια Αφρική που θα στηρίζεται στην αρχή των κανόνων της πλειοψηφίας.
Καλούμε όλους τους Νοτιοαφρικανούς να μιμηθούν το δικό του παράδειγμα της ανιδιοτέλειας, της θυσίας, της δέσμευσης και της υπηρέτησης του λαού του.
Το ΚΚ.Ν.Α. λέει , «Hamba Kahle Mkhonto!»: «Αντίο, γενναίε πολεμιστή!».
από το Workers World
Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Το Πάντειο σε τροχιά αξιολόγησης ή μήπως... διάλυσης;;;;

όλο το αρθρο στο alfavita.gr


Τις τελευταίες εβδομάδες βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία εξωτερικής αξιολόγησης των τμημάτων του Παντείου Πανεπιστημίου.

Σε αυτήν τη διαδικασία θα συμμετάσχουν φοιτητές και διδακτικό προσωπικό, οι οποίοι θα αξιολογηθούν από «επιστημονική» επιτροπή Πανεπιστημίων του εξωτερικού, με σκοπό την υποτιθέμενη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου· και γιατί «υποτιθέμενη βελτίωση», θα αναρωτιόνταν κανείς, αφού η αξιολόγηση είναι μια διαδικασία που θα ωφελήσει διδάσκοντες και διδασκόμενους, θα απομακρύνει τα κακώς κείμενα και θα επιβραβεύσει ό,τι αξίζει και ωφελεί την σχολή μας; panteio-570Σημειωτέον, όπως πληροφορούμαστε μάλιστα σε ορισμένα τμήματα της σχολής μας, οι φορείς που διεξάγουν μια οποιαδήποτε αξιολόγηση δεν μπορούν να προεξοφλούν τα αποτελέσματα της, ούτε τις διάδοχες πολιτικές πρωτοβουλίες, αφού η αξιολόγηση αυτή ακόμα... δεν έχει πραγματοποιηθεί.
Βέβαια σε πρακτικό επίπεδο έχουμε γνωρίσει την εξής αντίφαση: Το υπουργείο «Παιδείας» σήμερα στραγγαλίζει οικονομικά το Πάντειο, «αναγκάζοντας» τις Πρυτανικές αρχές να καταφύγουν στην επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα (φυσικά οι συνέπειες εξειδικεύονται και σε άλλους τομείς ανά τμήμα). Αν επιθυμούμε να θυμηθούμε το πολύ πρόσφατο παρελθόν, το υπουργείο εξήγγειλε την δημιουργία του υπέρ-πανεπιστημίου «Αδαμάντιος Κοραής» (την οποία και απέσυρε, όχι βέβαια επειδή αναθεώρησε, αλλά εξαιτίας των έντονων φοιτητικών αντιδράσεων), προχώρησε δηλαδή σε πολιτικές ενέργειες που πλήττουν τον χαρακτήρα του πανεπιστημίου ανεξάρτητα και, ασφαλώς, πρωτύτερα, από οποιαδήποτε πρόφαση και επίφαση «αξιολόγησης»! Φυσικά δεν μας εκπλήσσει αυτή η λογική αντίφαση, καθώς η διαρκής επίκληση της αξιολόγησης υποκρύπτει συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικές βλέψεις!
Έχουμε γνωρίσει και μια Αξιολόγηση που φαίνεται να προηγείται όλων των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης και τα αποτελέσματα της τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια από την κυβέρνηση: είναι αυτή η Αξιολόγηση που προαναγγέλλεται από τηλεοράσεως κάθε τρίμηνο! Η Αξιολόγηση της Τρόικας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και αυτή τη στιγμή «αξιολογεί» με τους εγχώριους υποτελείς της, πού θα κάτσει η μπίλια του πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας, δηλαδή, με απλά λόγια, πόσες εκατοντάδες χιλιάδες θα πετάξει στον δρόμο για χρέη προς τις τράπεζες.
Και φυσικά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η τρόικα ζητάει το σάρωμα των κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Το ένα πλήγμα διαδέχεται το άλλο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
 
Το τελευταίο τρίμηνο η κυβέρνηση κάνει αγώνα αποδεκατισμού του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, και ακόμη έξι πανεπιστημίων, με σχέδια που αρχικά τουλάχιστον προέβλεπαν απολύσεις 1.349 εργαζομένων, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί «λογιστικά» η τρόικα. Και λέμε «μόνο και μόνο», καθώς, όταν το Υπουργείο διεξήγαγε την δική του αξιολόγηση στο διοικητικό προσωπικό των πανεπιστημίων με σκοπό την πολιτική νομιμοποίηση των σχεδιαζόμενων τότε απολύσεων, τα αποτελέσματα της κάθε άλλο παρά πολιτική νομιμοποίηση αποτέλεσαν: όχι μόνο δεν αποδείχτηκαν πλεονάζοντες οι διοικητικοί υπάλληλοι, αλλά, αντίθετα διαγνώστηκαν ελλείψεις διοικητικού προσωπικού, και 2.500 κενές θέσεις! Φυσικά, σαν γνήσιος τιμητής της αξιολόγησης, το υπουργείο γρήγορα παρέκαμψε τα αποτελέσματά της, και επιχείρησε να δρομολογήσει τις 1.349 απολύσεις!
Τα κυβερνητικά επιτελεία επικαλούνται την αξιολόγηση μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν πολιτικά τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην τρόικα, και αυτές μόνο περαιτέρω υποχρηματοδότηση, συγχωνεύσεις, δίδακτρα και απολύσεις μπορούν να σημάνουν για το Πάντειο αλλά και για όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Η αριστερή φοιτητική παράταξη Πορεία καλεί κάθε φοιτητή και φοιτήτρια να μην παγιδευτεί στην λογική της συμμετοχής στην αξιολόγηση, ακόμα και αν τον παροτρύνουν σε αυτή την κατεύθυνση ορισμένοι καθηγητές με την επιχειρηματολογία της παρουσίασης «καλού προσώπου» και της ανταμοιβής μας για αυτήν την «πανεπιστημιακώς» νοούμενη «καλή διαγωγή», αποκρύπτοντας έτσι τις προαποφασισμένες πολιτικές που υποκρύπτουν ο χώρος και ο χρόνος των «αξιολογήσεων». Η αξιολόγηση μπορεί να μην έχει ολοκληρωθεί, αλλά τα προαποφασισμένα αποτελέσματά της ήδη συγκροτούν πολιτικά σχέδια χτυπήματος και υποβάθμισης του Παντείου Πανεπιστημίου.
 
Καμία συμμετοχή των φοιτητών στην αξιολόγηση!
 
Καμία υποβάθμιση τμήματος ή γνωστικού αντικειμένου!
 
Αγώνας για Δημόσια- Δωρεάν Παιδεία για όλους!
 






Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Για μια δολοφονία που ''γιορτάζει'' τα πέντε ολόμαυρά της χρόνια...ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ!

δείτε όλο το κείμενο εδώ..


Όλα έχουν μια ηλικία. Οι άνθρωποι, τα δέντρα, η γη. Μόνο οι σκέψεις και τα όνειρα δεν τιθασεύονται εύκολα. Δεν έχουν αρχή και τέλος, δεν υπάρχει ηλικία. Μα δραπετεύουν διαρκώς.
 
Ηλικία έχουν και οι δολοφονίες. Μια από αυτές, σήμερα 6 Δεκέμβρη, συμπλήρωσε τα πέντε πρώτα της ολόμαυρα χρόνια.
 
Γιορτάζει και αυτή, όπως της αναλογεί. Κατά τη φύση της.
 
Ένα 13χρονο κορίτσι ξεψυχάει κατάκρυο πάνω από ένα μαγκάλι.
 
Ένας ακόμη αυτοκτονεί, επειδή δεν αντέχει όχι μόνο το βάρος ενός δανείου, αλλά την ταπείνωση.
 
Εκατό μετανάστες πνίγονται.
 
Αντί για κεράκια, ανάβουν  κυβερνητικά μπουρλότα για τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία.
 
Αντί για τραγούδια, οι οιμωγές των απολυμένων, οι κατάρες των απλήρωτων, τα αναθέματα των γερόντων, τα ηχηρά φάσκελα των ξενιτεμένων νέων.
 
Πέντε χρόνια πριν, κάποιοι έλεγαν ότι η έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008, η σπίθα που άναψε ο δολοφονημένος Αλέξης Γρηγορόπουλος, ήταν μια πρόδρομη εξέγερση, στην ''πίσω αυλή'' μιας καπιταλιστικής κρίσης που σιγόβραζε.
 
Στην πίσω αυλή αποθηκεύουμε ότι ‘’περισσεύει’’, αλλά δεν τολμάμε να θάψουμε.  
 
Ένας γονιός δεν συνειδητοποιεί ότι κάποια στιγμή το παιδί του καταλαβαίνει τα πάντα. Ότι, από ένα σημείο και μετά, τον υπερβαίνει κιόλας. Με τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινωνία, δεν μπόρεσε τότε, τρόμαξε να σκύψει πάνω στο νόημα και το ερώτημα που είχε εκείνη η κραυγή της νεολαίας. Κρύφτηκε πίσω από τους θρήνους για τις βιτρίνες και τον αποτροπιασμό των μολότοφ.
 
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε πως ναι εκείνος ο Δεκέμβρης, ο ζεστός Δεκέμβρης του ξεσηκωμού, είχε όλο το ιερό δίκιο με το μέρος του. Η οργή του, ναι, ήταν δίκαιη και αληθινή. Τη μαχητικότητα του τη χρειαζόμαστε σήμερα. Ακόμη πιο ώριμη και εκρηκτική ταυτόχρονα. Ακόμη πιο συνειδητή και αυθόρμητη συνάμα.
 
Μην ψάχνουμε πολύ. Να η μεγάλη εικόνα: Αυτοί που εργάζονται είναι πλέον, για πρώτη φορά, αθροιστικά λιγότεροι από όσους δεν εργάζονται (συνταξιούχοι, άνεργοι, παιδιά κλπ). Ταυτόχρονα, οι απασχολούμενοι υπολογίζεται πως έχουν κατά 40% περίπου χαμηλότερο εισόδημα σε σχέση με πριν. Η διπλή αυτή ανατροπή, σημαίνει ότι όσοι συνεισφέρουν σε εισόδημα, σε συνδυασμό και με την κατάρρευση των όποιων κοινωνικών δομών, αδυνατούν πλέον να θρέψουν τους υπόλοιπους. Να η βάση της «εργατικής γενοκτονίας», που λαμβάνει χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης.
 
Όποιοι πεθαίνουν νέοι, μένουν νέοι λένε. Για τους δικούς τους ανθρώπους όμως μεγαλώνουν. Και είναι το πιο βασανιστικό αιώνιο μεγάλωμα. Σήμερα, θα πήγαινε πανεπιστήμιο, σήμερα θα έκανε αυτό, το άλλο, θα ήταν έτσι, θα ήταν αλλιώς….
 
Αλέξης Γρηγορόπουλος 20 ετών λοιπόν;
 
Που και πως θα ήταν;
 
Στο πανεπιστήμιο του κερδισμένου εξαμήνου και του χαμένου μέλλοντος;
 
Σε εξευτελιστικό πρόγραμμα κοινωνικής εργασίας με 380 ευρώ;  
 
Μαχαιρωμένος στο Πέραμα από Χρυσαυγίτη;
 
Ξενιτεμένος στη Γερμανία;
 
Ή να ξοδεύει με τους φίλους του κάτι από τα 70 ευρώ το μήνα που ‘’σπαταλά’’ πλέον κάθε οικογένεια για διασκέδαση και ψυχαγωγία  σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής;
 
Ένα γελαστό παιδί δολοφονήθηκε, αλλά ταυτόχρονα  τους ξέφυγε και τους νίκησε.
 
Αυτός έδωσε το όνομα στο δρομάκι του φόνου του. Ο Κορκονέας, ψιθυριστά μόνο θα λέει το όνομά του.
 
Για αυτόν γράφτηκαν πανό και συνθήματα στους τοίχους, αλλά και τραγούδια και θεατρικά. Οι δολοφόνοι δεν ευδοκιμούν εκεί.
 
Η σημερινή νέα γενιά,  κλώθει σε μια τρομακτική σιωπή τα νέα σχέδια. Και ο Αλέξης είναι αθόρυβα εκεί... Δεν έχει πει τη τελευταία λέξη.
 
Κατά νου είναι τούτο:  Οι επαναστάτες πάντοτε αναθεματίζονται, αλλά οι επαναστάσεις είναι τελικά  του τιμά η ιστορία. Μέσω αυτών σηκώνεται και βαδίζει.
 
Η εξέγερση μόνη της δε φτάνει. Αλλά είναι εκείνο το γόνιμο περιβάλλον, μέσα στο οποίο μεστώνει η επανάσταση. Το γέννημα της ανάγκης, αλλά και η επιλογή ελευθερίας από τους πιο ελεύθερους ανθρώπους, δηλαδή από εκείνους που ‘’να διαλέγουν θέλουν τη ζωή τους’’. Όχι να την καταναλώνουν.


ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ Σ.Φ. ΗΛ-ΜΗΧ ΠΕΜΠΤΗ 5/12

Κοινό πλαίσιο : 61
Επιτροπή αγώνα: 26 
λευκά : 10




6 Δεκέμβρη – ραντεβού όπως κάθε χρόνο στους δρόμους

βρείτε το εδώ...

Ένα ποίημα του Λευτέρη Πούλιου γραμμένο το 1975 αφιερωμένο απ’ τη Λέσχη στη μνήμη του Αλέξη.
Δρόμοι πλάι σε στραφτερές βιτρίνες, πλάι
σ’ αγάλματα ή ανάμεσα από μαγαζιά κι
εργοστάσια. Δρόμε έξω απ’ το πανεπιστήμιο.
Έξω απ’ το κτίριο της Βουλής. Δρόμε εθνικέ.
Δρόμοι της συνοικίας. Δρόμοι μαστιγωμένοι
από πίσσα και αίμα. Φτιαγμένοι με φωνές
και χαλίκια. Κάτω απ’ το βάρος
οδοστρωτήρων και χιλιάδων διαδηλώσεων.
Δρόμε, σάβανο του Γρηγόρη, του Σωτήρη, του Τάσου.
Δρόμοι – παιάνες. Δρόμοι γιορτής.
Δρόμοι – αγωνία. Δρόμοι – φονιάδες.
Ποιά κατάρα πάνω σας έχει πέσει;

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Η «ανάπτυξη» σκοτώνει όπως και η κρίση τους…


το κείμενο του Ν.Μπογιόπουλου μπορείτε να βρείτε στο aristero blog...

Eσείς, το 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι που (σύμφωνα με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ) είστε απλήρωτοι από έναν έως και 12 μήνες,
εσείς, το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι που ζείτε σε συνθήκες ανέχειας και κατάθλιψης,
εσείς, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που (σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) ζείτε κάτω από το όριο της φτώχειας,
εσείς, το 68% των Ελλήνων που (σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν) διαθέτετε εισόδημα κάτω από 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος που θεωρείται όριο της επίσημης φτώχειας,
καθώς και όλοι εσείς οι υπόλοιποι που δεν συμπεριλαμβάνεστε σε καμία στατιστική της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού, κάντε… υπομονή. Οσονούπω έρχεται η «ανάπτυξη»! Και μόλις έρθει η «ανάπτυξη», μόλις αυξηθεί ο «εθνικός πλούτος», τότε η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» θα προχωρήσει σε «δίκαιη κατανομή» και όλοι θα λάβουν το αντίδωρο για τις θυσίες που κατέβαλαν στο βωμό της εξόδου από την κρίση.
   Αυτό το παραμυθάκι, που ακούγεται ήδη πριν από το Καστελόριζο, όταν ο Παπανδρέου ανακοίνωσε  την απόβαση της τρόικας στην Ελλάδα, επανέρχεται με δριμύτητα κάθε φορά που ο ελληνικός λαός καλείται να επωμιστεί τα όλο και πιο δυσβάσταχτα (και πάντα «τελευταία») νέα μέτρα.
Η αλήθεια είναι… ελαφρώς διαφορετική. Η αλήθεια είναι πως οι εργαζόμενοι δεν πληρώνουν μόνο την ύφεση. Πληρώνουν και την… «ανάπτυξη». Δεν πληρώνουν μόνο τα ελλείμματα. Πληρώνουν και τα… πλεονάσματα. Μάλιστα τα προηγούμενα χρόνια οι εργαζόμενοι πλήρωναν την «ανάπτυξη» από τη θέση της «γενιάς των 700 ευρώ». Τώρα, την «ανάπτυξη», όποτε έρθει, θα την πληρώσουν από τη θέση της «γενιάς των 400 ευρώ»  και έχοντας ως σημείο αναφοράς τα συντρίμμια από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τα ερείπια που έχουν σωρευτεί στο νεκροταφείο των εργασιακών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων.

   Ας δούμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις θεωρίες περί «ανάπτυξης» και περί «δίκαιης κατανομής του εθνικού πλούτου», αντλώντας μάλιστα στοιχεία βολικά για τεχνοκράτες όπως ο κ.Στουρνάρας. Δηλαδή στοιχεία της περιόδου από το 1990 µέχρι το 2007 που στην Ελλάδα οι αναπτυξιακοί δείκτες ευημερούσαν. Πριν δηλαδή φουντώσει η κρίση και ενώ στο µεσοδιάστημα η Ελλάδα είχε γνωρίσει τόσο την φιλελεύθερη διαχείριση της ΝΔ όσο και την σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του ΠΑΣΟΚ. Πάμε δηλαδή να δούμε πόσο δίκιο είχε ο Μαρξ όταν έγραφε πως στον καπιταλισμό «ο εθνικός πλούτος είναι ταυτόσημος µε τη λαϊκή φτώχεια»(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόµος Α, σελ. 750, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή). Και αυτό ανεξάρτητα αν ο καπιταλισμός διέρχεται φάση κρίσης και ύφεσης ή φάση ανόδου και «ανάπτυξης».
  1. Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. ∆ηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
  2. Το 1990 –σύµφωνα µε τα στοιχεία της ICAP– τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχτεί στα 16 δισ. ευρώ. ∆ηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
  3. Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση µε το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σηµαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
  4. Το 1990 το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό µεροκάµατο µόλις και µετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.
  5. Σύµφωνα µε την έκθεση της ICAP για το 2006, ο ρυθµός αύξησης των προ φόρων κερδών των ΑΕ και ΕΠΕ στην Ελλάδα ήταν της τάξης του 60%, όταν την ίδια χρονιά το ΑΕΠ αυξήθηκε 4%. ∆ηλαδή τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξήθηκαν 15 φορές ταχύτερα απ’ ό,τι αυξήθηκε το ΑΕΠ της χώρας και 5 φορές ταχύτερα απ’ ό,τι αυξήθηκαν τα κέρδη των επιχειρήσεων στην υπόλοιπη ΕΕ. Σύµφωνα µε τα ίδια στοιχεία, το 2006, παραµονές της κρίσης, τα μονοπώλια κέρδιζαν ανά εργαζόµενο 44.000 ευρώ.
  6. Ειδικά το διάστημα 1997-2007 το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 45%. Όμως την ίδια περίοδο το δηµόσιο χρέος όχι µόνο δε µειώθηκε αλλά πολλαπλασιάστηκε, αφού η αύξηση της «πίτας» (που δεν πήγε σε μισθούς και συντάξεις) κόπηκε σε µεγάλα κοµµάτια και µοιράστηκε µε τη µορφή φοροαπαλλαγών, «κινήτρων», υπερκερδών και προνοµίων στο µεγάλο κεφάλαιο.
Από τα παραπάνω ας κρατήσουμε ένα βασικό συμπέρασμα: Σε µια περίοδο που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες, ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε µε τη δουλειά του την περίφημη «πίτα». Η Ελλάδα γνώρισε «ανάπτυξη». Όμως:
α) Η υπερδεκαπενταετής «ανάπτυξη» δεν απέτρεψε την κρίση.
β) Ενώ από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας τα κέρδη της τάξης των εχόντων και κατεχόντων  αυξήθηκαν κατά 28 φορές (!), ο λαός είδε τον κατώτατο μισθό του να αυξάνει μόνο κατά 1 φορά! Κάπως έτσι ο εργαζόμενος, παρά την «ανάπτυξη» και την «αύξηση του εθνικού πλούτου», έφτασε να ζει (στοιχεία ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) σε συνθήκες που σε αποπληθωρισµένες τιμές ισοδυναμούσαν µε το ότι η αγοραστική του δύναµη έπεσε στα επίπεδα του 1984!

   Αυτός είναι ο τρόπος µε τον οποίο συντελείται η αρπαγή του λεγόμενου «εθνικού εισοδήματος» τόσο κατά την περίοδο της «ανάπτυξης», όσο και κατά την περίοδο της κρίσης. Έτσι συντελείται το «µοίρασµα» της «πίτας» ανάµεσα στους πληβείους, από τη µια µεριά, και στους πατρικίους, από την άλλη, που, αφού έχουν κατατροπώσει τους πληβείους, κατόπιν αλληλοσπαράσσονται για το ποιος θα αποσπάσει το µεγαλύτερο µερίδιο από τα «λάφυρα». Και τούτο γιατί, όπως συμβαίνει παντού στον καπιταλιστικό κόσμο, έτσι και στην Ελλάδα, σε ό,τι αφορά στο εθνικό εισόδημα «το µοίρασµα δεν µπορεί να γίνει διαφορετικά παρά ‘‘σύµφωνα µε τη δύναµη’’...» (Λένιν, Άπαντα, τόµος 26, σελ. 361, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).
Συνεπώς, όσο η πολιτική δύναμη και ο έλεγχος της οικονομίας δεν θα βρίσκεται στα χέρια εκείνων που παράγουν και δημιουργούν τον πλούτο, αλλά στα χέρια εκείνων που αποµυζούν και σφετερίζονται τον παραγόμενο πλούτο, τότε: Οι μεν πρώτοι θα συνεχίσουν να αλέθονται στις μυλόπετρες, είτε πρόκειται για τις μυλόπετρες της ύφεσης, είτε για τις μυλόπετρες της «ανάπτυξης». Οι δε δεύτεροι θα συνεχίσουν να βάζουν τους οικονοµικούς και πολιτικούς µπιστικούς τους, (δηλαδή τα golden boys τους), να ισχυρίζονται ότι τα δηµόσια χρέη και οι κρίσεις δεν προκαλούνται από τα κέρδη της πλουτοκρατίας, αλλά από τους µισθούς και τις συντάξεις του λαού. Και ότι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις του λαού που «πρέπει» να περικοπούν για να έρθει μια νέα «ανάπτυξη». Αυτό, φυσικά, που δεν λένε είναι ότι η νέα τους «ανάπτυξη», θα είναι τόσο «φιλολαική», τόσο «δίκαιη» και τόσο «σταθερή», όπως ακριβώς ήταν και η προηγούμενη «ανάπτυξη», που έφερε την κρίση…