Κείμενο Συμβολής του ΑΡΑΓΕ ΕΑΑΚ για το συντονιστικό ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης, 20/3/17

Έπειτα από 9 χρόνια κρίσης είναι φανερό ότι δεν υπάρχει κάποιος ορίζοντας ξεπεράσματος της από πλευράς κεφαλαίου και αυτό αυξάνει τα καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς στο σήμερα στη μάχη της για να βρεθεί μια διέξοδος προς όφελος των εργαζομένων, της νεολαίας και γενικά της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια βλέπουμε σημαντικές εξελίξεις που σηματοδοτούν σημεία των καιρών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εκλογή του Τραμπ που πατώντας πάνω στη φτώχεια και τη δυστυχία της αμερικάνικης κοινωνίας, εκλέχθηκε στην προεδρεία των ΗΠΑ. Η εκλογή Τραμπ και οι νέες αντιδραστικές τάσεις που εκφράζει είναι γέννημα του κλονισμού που έχει επιφέρει η καπιταλιστική κρίση, της κρίσης της αμερικανικής διεθνούς ηγεμονίας και του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, καθώς και των βαθιών κοινωνικών ρηγμάτων μέσα στις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα σε πολιτικό επίπεδο η κρίση έχει κλονίσει και την ΕΕ. Από τη μια αναιμική ανάπτυξη και από την άλλη η απόσταση που δημιουργείται μεταξύ της ΕΕ και των λαών εντός της καθώς και οι αντιθέσεις των κυρίαρχων αστικών τάξεων εντός της, διαμορφώνουν μια τελείως νέα κατάσταση. Το επόμενο διάστημα δεν αποκλείεται οι αλλαγές στην ΕΕ να είναι θεμελιακές με την πρόταση για ΕΕ δύο ταχυτήτων να πλανάται και ταυτόχρονα την ακροδεξιά να ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο. Συνολικά, στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού και της αστικής προσπάθειας για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας διαμορφώνονται δύο αντιδραστικά αστικά ρεύματα, τα οποία προωθούν την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και την εμβάθυνση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης: ένα ρεύμα αστικού κοσμοπολιτισμού που επιχειρεί ανάπτυξη και εμβάθυνση των μέχρι τώρα μορφών της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (με αναφορές στην αστική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά) – κι ένα ρεύμα αντιδραστικού νεοεθνικισμού που επιχειρεί να περάσει τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές με ένα μανδύα εθνικής συσπείρωσης και συντηρητικής αναδίπλωσης, ένα ρεύμα που στην παρούσα φάση επιχειρεί να καπηλευτεί και τη δυσαρέσκεια ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων (κι εργαζομένων), παρότι δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους. Καθήκον της επαναστατικής αριστεράς είναι να μην διαλέξει κανένα από τα δύο ρεύματα, αλλά να διαμορφώσει τον τρίτο πόλο, τον εργατικό, ο οποίος δε θα μπαίνει σε συνδιαλλαγές ως προς τους όρους με τους οποίους θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, αλλά θα εναντιώνεται σε κάθε αντεργατική πολιτική, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Στα πλαίσια της βάρβαρης καπιταλιστικής κρίσης, το κεφάλαιο, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους έχουν πάρει μια σειρά από μέτρα που αφενός διαλύουν το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς και αφετέρου γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα από πλευράς εργατικού κινήματος. Αυτές οι διατάξεις (είτε “μνημόνια” στην Ελλάδα είτε με άλλη ονομασία σε άλλες χώρες) επιχειρούν να εντείνουν την ανθρώπινη εκμετάλλευση και να εξασφαλίσουν νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Τέτοια μέτρα όπως γνωρίζουμε είναι το ασφαλιστικό έκτρωμα, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Στην Ελλάδα, όλα αυτά έρχονται να υλοποιηθούν και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που στο πρόσωπό της είχε δει “ελπίδα” ακόμη και ένα κομμάτι της αριστεράς και του αμφιθεάτρου της ΕΑΑΚ. Αυτό κάνει ακόμη πιο φανερό ότι στο σημερινό στάδιο ανάπτυξης και κρίσης του καπιταλισμού, καμία κυβερνητική διαχείριση και διαπραγμάτευση δεν είναι εφικτή, πόσο μάλλον μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. Αυτό ήταν και το καθοριστικό σημείο που έκανε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποχωρήσει άτακτα και να δώσει στους δανειστές “γη και ύδωρ” από το αίμα των εργαζομένων. Με αυτή την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ δε μεταλλάχτηκε εν μία νυκτί από “αριστερός” σε “δεξιός” όπως μας λένε διάφορα ηττημένα think tank της ηττημένης αριστεράς του ευρωκομουνισμού και του ρεφορμισμού. Αντίθετα, ακολουθήθηκε μια συνολική πορεία σταδιακής ενσωμάτωσης που ξεκινά από το “καμία θυσία για το ευρώ” το 2012 και καταλήγει στο να ψηφίζει με τα δύο χέρια μνημόνια (το 3ο, το 4ο που έρχεται κ.ο.κ). Η κυβέρνηση, πλέον, προωθεί την εφαρμογή των μέτρων της πρώτης αξιολόγησης και παράλληλα ετοιμάζεται να ψηφίσει τα ακόμα πιο σκληρά μέτρα της δεύτερης, σε εφαρμογή του μνημονίου που ψήφισε τον Αύγουστο του 2015 κι ενώ προετοιμάζονται τα μέτρα για το 4ο μνημόνιο ή για το ευρωμνημόνιο – κόφτη διαρκείας εντός της ΕΕ και για μετά το 2018. Τα μέτρα αυτά συνιστούν συνέχιση και κλιμάκωσης της επίθεσης της κυβέρνησης και του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό σε όλα τα πεδία: περικοπές σε συντάξεις και μισθούς, φορολογική λαίλαπα, συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα, ιδιωτικοποιήσεις, μαζικοί πλειστηριασμοί λαϊκής περιουσίας. Η κυβέρνηση διακηρύσσει πως θέλει να «κλείσει» την δεύτερη αξιολόγηση σύντομα, να ενταχθεί στο πρόγραμμα της «ποσοτικής χαλάρωσης» και αξιοποιώντας και την ρευστότητα που περιμένει από τα «επενδυτικά εργαλεία» του διεθνούς κεφαλαίου και της ΕΕ (ΕΣΠΑ, πακέτο Γιούνκερ, δάνεια από ΕΤΕΠ κα) να μπει σε ένα νέο κύκλο «ενάρετης ανάπτυξης». Αφήγημά της παραμένει η «δίκαιη ανάπτυξη», με «παραγωγική ανασυγκρότηση» και «κοινωνικό κράτος». Βέβαια όλα αυτά κρύβουν από πίσω τους την ίδια την καπιταλιστική βαρβαρότητα που κάνει πολύ κόσμο να ασφυκτιά οικονομικά και να βυθίζεται στην εξαθλίωση.

Αντιφασιστικό- προσφυγικό

Όπως αναμενόταν η κυβέρνηση συνεχίζει για τα καλά το έργο της και στο κομμάτι του προσφυγικού, στοιβάζοντας πρόσφυγες στα hot spots κάτω από τις χείριστες συνθήκες και υλοποιώντας πλήρως όλη την απάνθρωπη κι επικίνδυνη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ. Αυτή η πολιτική λειτουργεί σαν μια βαλβίδα ανοιχτή από τη μία για το κεφάλαιο και την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού, από την άλλη κλειστή για τους κολασμένους αυτής της γης που ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τις βόμβες και τον πόλεμο. Είναι η ίδια κατεύθυνση που επιβάλλει στους πρόσφυγες την εξαθλίωση, την γκετοποίηση και την εκμετάλλευση τους από διάφορους καιροσκόπους (βλ. ΜΚΟ, εταιρείες, αλλά ακόμα και από μικροαστικά φασιστοειδή όπως είδαμε κατά καιρούς), την ώρα που απαγορεύει σε αλληλέγγυους αγωνιστές να εισέλθουν στα camps και να προσφέρουν στους πρόσφυγες τρόφιμα κλπ και να τους εντάξουν στο αντιπολεμικό κίνημα. Από αυτή την κατάσταση δε θα μπορούσε να λείπει η Χρυσή Αυγή. Οι φασίστες έχουν βρει για άλλη μια φορά πρόσφορο έδαφος να χύσουν το δηλητήριο τους στην ελληνική κοινωνία με αποκορύφωμα τις φασιστικές κινητοποιήσεις, τις ανακοινώσεις κατά των προσφυγόπουλων και της ένταξης τους στα σχολεία κλπ. Επόμενο είναι ότι σε περιόδους τόσο βαθιάς προσφυγικής κρίσης, ο φασισμός να αναδύεται και να αναδεικνύεται. Εξ άλλου δε ξεχνάμε ότι οι φασίστες είναι όπλο του συστήματος για να διαχωρίζει την εργατική τάξη με βάση τη μισαλλοδοξία, τη φυλή, το φύλο, το έθνος κλπ. Όπως αναμενόταν η κυβέρνηση δε μένει εκεί. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εντείνεται και η κρατική βία και καταστολή καλά κρατεί. Δεν είναι καθόλου τυχαία η βιομηχανία καταστολής που έχει στηθεί τώρα τελευταία από το κράτος, είτε μιλάμε για διώξεις αγωνιστών του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης ή των 9 συμφοιτητών μας στην Ξάνθη από φασίστα καθηγητή ενάντια στη συνδικαλιστική τους δράση, είτε μιλάμε για καταδίκες συναγωνιστών από το δίκτυο Σπάρτακος. Η καταστολή αυτή εκφράζεται και με χημικά στις πορείες (πορεία για Ομπάμα και αντιφασιστικές συγκεντρώσεις όπου μάλιστα τα ΜΑΤ συντάσσονται με τους φασίστες και βρίσκονται απέναντι στο αντιφασιστικό κίνημα). Όλη η προσπάθεια επίθεσης στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, καθώς και η βιομηχανία διώξεων εντάσσεται στα συνολικά πλαίσια αντιδραστικοποίησης του κράτους και αυταρχικής θωράκισης του στα πλαίσια της έντασης της καταπίεσης και της πάταξης του εσωτερικού εχθρού. Ενώ λοιπόν φασίστες και ΜΑΤ δρουν μαζί, ενώ οι διώξεις χτυπάν το κίνημα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την πλήρως αντιδραστική, σοσιαλφιλελεύθερη πολιτική της που αφοπλίζει το κίνημα και δυναμώνει το φασισμό.

Το εργατικό κίνημα, οι νέες εργασιακές διατάξεις και η απάντηση μας

Παρά το ότι είναι κοινός τόπος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με την έννοια της αριστεράς, δε μπορούμε να πούμε ότι η αριστερά (ακόμη και η ριζοσπαστική(;)) έχει ξεμπερδέψει με την σκέψη και δράση που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι σκέψεις εντος της ρεφορμιστικής αριστεράς που απευθύνονται στο κίνημα και αναφέρουν ως τακτική του τη δημιουργία ενός “αντιμνημονιακού, πατριωτικού, αριστερού μετώπου” που θα διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία. Αλήθεια, πόσο απέχει αυτό από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ το χρονικό διάστημα 2012-2015; Αυτό δείχνει την αδυναμία οποιασδήποτε αυτοκριτικής εντός ενός αρκετά μεγάλου κομματιού της αριστεράς και την αντιμετώπιση της πολιτικής ως “προσωπικό ζήτημα”. Ενδεικτικό της ανεπάρκειας ενός τέτοιου σχεδίου, είναι η σταδιακή αποχώρηση διάφορων ρευμάτων από αυτό και η προσπάθεια εκ μέρους τους, ψηλάφησης ενός δρόμου με πιο αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Εμείς εκτιμάμε ότι η ΕΑΑΚ πρέπει να απαγκιστρωθεί από οποιαδήποτε λογική κυβερνητικής διαχείρισης και να ρίξει όλες τις δυνάμεις της μαζί με όλα τα κομμάτια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο κίνημα και την ανασυγκρότηση του. Ανάλογη πρέπει να είναι και η αντιμετώπιση στο ζήτημα του εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ όπως έχουμε ξανά αναλύσει (βλ. Κείμενα συμβολής σε προηγούμενα συντονιστικά) δε μπορεί και δε θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι ξεκάθαρο ότι στο ερώτημα “ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες” η ΓΣΕΕ έχει επιλέξει το πρώτο. Για αυτό και δεν είναι ζήτημα να τη μεταρρυθμίσουμε, αλλά να έχουμε μια συνολική απάντηση οργάνωσης του αγώνα απέναντι σε αυτήν. Για μας αυτή η απάντηση είναι η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ταξικού κέντρου αγώνα, όπου όλα τα αγωνιστικά κομμάτια θα έρχονται σε ρήξη με τη ΓΣΕΕ και θα παλεύουν για την ανατροπή όλων των αντιλαϊκών πολιτικών ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Γι αυτό και στηρίζουμε τη συγκρότηση αντικαπιταλιστικών σχημάτων σε κάθε χώρο δουλειάς, ιδιαίτερα σε εκείνους στους οποίους συγκεντρώνεται η Νέα Εργατική Βάρδια, όπως και τη δράση των ήδη υπαρχόντων (Attack, Λάντζα κλπ). Η ΕΑΑΚ είναι κομμάτι της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας του κινήματος και μπορεί και πρέπει να αναβαθμίσει το συντονισμό και την κοινή δράση με τα υπόλοιπα κομμάτια της (βλ. Attack) μέσα κι έξω απ’ το πανεπιστήμιο, ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν την απαραίτητη συμμαχία με τους εργαζόμενους του πανεπιστημίου (πχ Attack και καθαριστές-καθαρίστριες ή Λάντζα και εργαζόμενοι στη λέσχη), την επισφαλή και απλήρωτη εργασία φοιτητών, πχ στις πρακτικές και την επισφαλή και πολλές φορές απλήρωτη εργασία στην έρευνα μεταπτυχιακών, διδακτορικών κλπ.

Για όλα τα παραπάνω καθοριστικός είναι ο ρόλος της αριστεράς. Για αυτό και η ΕΑΑΚ πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή για μια αριστερά που στέκεται ενάντια σε οποιαδήποτε λογική διαχείρισης, είναι σε κατεύθυνση αντιΕΕ και δε διαπραγματεύεται ανάγκες και δικαιώματα των εργαζομένων. Για μια αριστερά πραγματικά χρήσιμη κόντρα στη συναίνεση και την υποταγή. Τελικά για μια αριστερά αντικαπιταλιστική και πραγματικά επικίνδυνη για το σύστημα τους.

Οι εξελίξεις στο πανεπιστήμιο

Μαζί με της παραπάνω πολιτικές έρχεται και μια ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση σε όλες τις βαθμίδες της Παιδείας. Ειδικότερα στην τριτοβάθμια, το δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ύψους 183 εκ σε 9 εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, η εισήγηση της συνόδου πρυτάνεων για μείωση κατά 50 % των εισακτέων και σύσταση των περιφερειακών συμβουλίων ανώτατης εκπαίδευσης αλλά και μια σειρά παρεμφερών κινήσεων από πλευράς αστικής μπάντας φανερώνουν το βάθος και την οξύτητα της επίθεσης στην δημόσια δωρεάν παιδεία. Οι δύο βασικότεροι στόχοι του κεφαλαίου στην παρούσα φάση είναι αρχικά να ανοίξει εκ νέου η κουβέντα για μια περαιτέρω απομαζικοποίηση των πανεπιστημίων με όξυνση των ήδη υπαρχόντων ταξικών φίλτρων και σε δεύτερη φάση να εγκαθιδρυθεί ένα οξύμωρο και αντιφατικό καθεστώς χρηματοδότησης, όπου θα κυριαρχεί η λογική της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων, ενώ ταυτόχρονα θα ενισχύονται μόνο εκείνες οι λειτουργίες και οι πτυχές των πανεπιστημίων όπου είναι κερδοφόροι για το κεφάλαιο. Όλα αυτά εντάσσονται σε μία συνολικότερη κίνηση υπαγωγής των ιδρυμάτων στις ανάγκες του κεφαλαίου, με ιδιαίτερο βάρος να πέφτει στην έρευνα και στην αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Συνολικά, επιδιώκεται η κατεύθυνση συνολικής υποβάθμισης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας την οποία έρχεται να συμπληρώσει η επιχειρηματική ανασυγκρότησή του. Οι πτυχές αυτής της αναδιάρθρωσης είναι πολύμορφες και αφορούν τόσο τον οικονομικό ρόλο του πανεπιστημίου όσο τον κατανεμητικό και τον ιδεολογικό. Ουσιαστικά περιγράφεται η σύνδεση του πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και η αναγκαία αναδιάρθρωση των πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων με βάση τις επιταγές του κεφαλαίου. Αυτό αφορά τόσο την άμεση κερδοφορία μέσω της αξιοποίησης της έρευνας (κατοχύρωση πατέντας, απλήρωτη εργασία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο) όσο και την έμμεση μέσω της σύνδεσης των προγραμμάτων σπουδών και τη δημιουργία του σύγχρονου εργατικού δυναμικού που καταρτίζεται για την σύγχρονα ζωτικής σημασίας παραγωγής κι αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η τελευταία κατεύθυνση εισάγει αλλαγές στα προγράμματα σπουδών με κυρίαρχη κατεύθυνση την εισαγωγή κατευθύνσεων σε αυτά προς απάντηση στις ανάγκες του κεφαλαίου. Τέλος, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμηθεί το κομμάτι των δημοκρατικών ελευθεριών και μέσα στο πανεπιστήμιο. Η επίθεση σε αυτό το κομμάτι αφορά τόσο την επιδίωξη εμπέδωσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όσο και την συνολική “περίφραξη” του πανεπιστημίου από όσους αγωνίζονται με στόχο ένα όσο το δυνατόν πιο “εύφορο” κλίμα επένδυσης μέσα στα ΑΕΙ. Εμφανίζεται συνολικά μια κλιμακούμενη επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους. Ενορχηστρώνεται λοιπόν μια έντονη, καλοσχηματισμένη αστική προπαγάνδα βασιζόμενη στα αστικά ιδεολογήματα περί βίας - ανομίας και “κόκκινης τρομοκρατίας” μέσα στα πανεπιστήμια. Τα παραπάνω φαινόμενα είναι στοιχεία από μια συνολικότερη κίνηση με ιδιαίτερο βάρος και απαραίτητη προϋπόθεση για το βάθεμα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Για μας, το φοιτητικό κίνημα οφείλει να ιεραρχήσει πολύ ψηλά το ζήτημα της δημοκρατίας μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια που ανοίγεται με πολύ έντονο τρόπο στην δημόσια κουβέντα. Κόντρα στην αστική λογική που θέλει τα πανεπιστήμια πολιτικά αποστειρωμένα εκπαιδευτικά κέντρα και τους φοιτητές άβουλα και πειθήνια πιόνια στις ορέξεις της αγοράς, πρέπει να προτάξουμε το δικό μας θετικό πρόταγμα για το πανεπιστήμιο των σύγχρονων αναγκών μας. Ένα πανεπιστήμιο – κέντρο αγώνα και αντίστασης, που θα προσφέρει στην νέα γενιά την δυνατότητα πολιτικής ζύμωσης και ανάδρασης, εμβάθυνση των κοινωνικών ανησυχιών, πολιτιστικά ερεθίσματα για διεύρυνση των οριζόντων και του τρόπου σκέψης. Καμία περιστολή και καταπάτηση ελευθεριών και δικαιωμάτων δεν θα μείνει αναπάντητη από το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα. Κάθε αυταρχική κίνηση που θα στοχεύει στο τσάκισμα των συλλογικών εκφράσεων του αγώνα μες τα πανεπιστήμια θα παίρνει από δω και πέρα την απάντηση που της αξίζει.

Η απάντηση μας

Με κυρίαρχα αιτήματα την ελεύθερη πρόσβαση της νέας γενιάς σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης χωρίς ταξικούς φραγμούς και την ταυτόχρονη αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μπορούμε να ορίσουμε εμείς τον άξονα κουβέντας μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια. Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια που θα αποτελούν μαζικό υποδοχέα της νεολαίας και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς, για λεφτά για την παιδεία και όχι για το χρέος, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς κλπ. Αυτοί οι πολιτικοί στόχοι απαιτούν ένα φοιτητικό κίνημα που θα αγωνίζεται από την πλευρά των ταξικών συμφερόντων της πληττόμενης πλειοψηφίας εντός των πανεπιστημίων και θα συναντά τη νέα εργατική βάρδια, αλλά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα στις φλόγες του αγώνα. Δε θα φοβάται να αναμετρηθεί με βασικά πολιτικά ερωτήματα της εποχής μας και θα είναι κομμάτι ενός νέου εργατικού κινήματος που είναι ενάντια στην εργοδοτική, αστικοποιημένη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, στην κατεύθυνση συγκρότησης ενός αντίπαλου δέους. Αυτό το αντίπαλο δέος δε μπορεί παρά να είναι ένα ταξικό κέντρο αγώνα που θα επιβάλλει συνεχώς προωθητικές κατακτήσεις που θα διευκολύνουν το δρόμο για τη συνολική ανατροπή των ευρωπαϊκών πολιτικών και για τη χάραξη ενός άλλου δρόμου. Είναι αναγκαίο στο σήμερα να καταφέρουμε να ενοποιήσουμε τα παραπάνω σε μια συνολική πολιτική γραμμή ρήξης και ανατροπής. Πιάνοντας το νήμα από τις επιμέρους κινηματικές αντιστάσεις και δίνοντας τους το απαραίτητο περιεχόμενο και κατεύθυνση. Δεν αρμόζει στην δικιά μας αριστερά να βρίσκεται πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου αλλά αντιθέτως πρέπει να είναι μπροστάρης στη νέα άνοιξη των αγώνων. Αγώνες που θα φέρουν συνολικά τη γενιά μας απέναντι στις πολιτικές κυβερνήσεων – ΕΕ –κεφαλαίου και θα βάλουν μπροστά τις ανάγκες μας για μόρφωση δουλειά ειρήνη και ελευθερίες.

Με αυτή την έννοια απαιτείται από μεριάς μας μια συνολική κατεύθυνση πάλης με κέντρο τους φοιτητικούς συλλόγους και καθοριστικό μέσο οργάνωσης του αγώνα τα σχήματα ΕΑΑΚ. Μια μεθοδολογία σύγκρουσης με τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις της κυβέρνησης και της ΕΕ για μας είναι κομβικά: αυτή που θέτει τα ζητήματα της εργασιακής προοπτικής, της φοιτητικής μέριμνας, της πάλης για το περιεχόμενο των σπουδών μας, της αντιΕΕ κατεύθυνσης στους συλλόγους και της συνολικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Βασική προϋπόθεση είναι τα σχήματα να αναδεικνύουν το μέλλον της γενιάς μας ως μέλλον της επισφάλειας και να κάνουν κατανοητό στους φοιτητές ότι “με 400 ευρώ δε ζεις, εξεγείρεσαι”, ότι αυτό είναι το μοναδικό μέλλον που περιγράφουν για εμάς. Συνεπώς οι αγώνες για τα δικαιώματα μας σήμερα στην παιδεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα δικαιώματά μας αύριο στην εργασία. Για αυτό πρέπει το φοιτητικό κίνημα να είναι πλάι στο εργατικό, να έχει στραμμένη εκεί την ματιά του με γνώμονα τα κοινά μας συμφέροντα. Παράλληλα, στο κομμάτι της φοιτητικής μέριμνας και των αποκλεισμών η ΕΑΑΚ πρέπει να έχει κατεύθυνση επιβολής των συλλογικών αναγκών μας ενάντια σε όσα μας στερούν. Τα δικαιώματα μας σε σίτιση-στέγαση μεταφορές δεν παζαρεύονται και δε θα γίνουν θυσία στο βωμό της κερδοφορίας τους. Επιπλέον, το αίτημα για μια απελευθερωτική παιδεία στο σήμερα είναι επίκαιρο. Οι τεχνολογικές εξελίξεις, ο συλλογικός πλούτος της ανθρώπινης εργασίας σε θεωρία και πράξη, κάνει επιτακτική την παρέμβαση μας και σε αυτό το επίπεδο. Αυτό πρακτικά σημαίνει την ανάδειξη στα φοιτητικά αμφιθέατρα του τι θέλουμε να σπουδάζουμε και προς ποια κατεύθυνση να στρεφόμαστε, αμφισβητώντας ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο σήμερα παράγεται και ιδιοποιείται η γνώση από μια αντικαπιταλιστική σκοπιά. Γι αυτό κρίνεται απαραίτητη η κριτική στα προγράμματα σπουδών η συνεχής πάλη των σχημάτων για καμία διάσπαση των πτυχίων μας, για συνολική εποπτεία επί του αντικειμένου και μόνη προϋπόθεση για εργασία το πτυχίο μας. Τέλος για όλα τα παραπάνω αποτελεί όρος η συνεχής αντιΕΕ πάλη των σχημάτων και η προσπάθεια για συνολική αναζωπύρωση των φοιτητικών συλλόγων και όλων των ανατρεπτικών διαδικασιών τους. Διαλεκτική είναι η σύνδεση όλων αυτών άρα και η μάχη γι’ αυτά.

Για μια ΕΑΑΚ αντίστοιχη των αναγκών της εποχής μας

Τα τελευταία δύο χρόνια η ΕΑΑΚ έχει περιέλθει σε μια πρωτοφανή κατάσταση την οποία όλοι μας μπορούμε να αναγνωρίσουμε, αλλά πλέον είναι βασικό ζητούμενο να μπούμε στη διαδικασία ξεπεράσματος της σημερινής κατάστασης. Πιο απλά, να περάσουμε από την διάγνωση των προβλημάτων στη λύση τους. Βασικό ζήτημα για μας είναι η ΕΑΑΚ να ξαναγίνει κομμάτι των φοιτητικών συλλόγων και να δρα ως η πρωτοπορία μέσα σε αυτούς. Με αυτή την έννοια, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αποπολιτικοποίησης στους συλλόγους τα σχήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πρέπει και μπορούν να γίνουν η κινητήρια αγωνιστική δύναμη μέσα στους συλλόγους. Δεύτερο ζητούμενο είναι η ΕΑΑΚ να ξαναγίνει ο πόλος εντός των σχολών που μπορεί να συσπειρώνει ένα ευρύ ανένταχτο δυναμικό αγωνιστών και να τους θέτει σε κίνηση σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση βάζοντας αναχώματα στην αστική πολιτική, αλλά και επιβάλλοντας τις ανάγκες του υποκειμένου εντός των πανεπιστημίων. Τρίτον, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να πάψει η αποπολιτικοποίηση και εντός της ΕΑΑΚ και να επιχειρήσουμε ριζικές τομές στην ανασυγκρότηση του μορφώματος. Αυτό περνά μέσα από μια ανοιχτή και εξωστρεφή διαδικασία συζήτησης των σχημάτων γύρω από: 1) το ρόλο και το χαρακτήρα του φοιτητικού κινήματος στην σημερινή κατάσταση, αποτίμηση της προηγούμενης περιόδου και σχεδιασμός για την επαύριο, 2) ψηλάφηση των νέων χαρακτηριστικών του υποκειμένου σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και τις ταξικές συμμαχίες μεταξύ πληττόμενων φοιτητών-εργολαβικών διδακτορικών. Ιδιαίτερα εδώ χρειάζεται πραγματική συγκεκριμένη ανάλυση της κατάστασης, μακριά από σκουριασμένες και επικίνδυνες αντιλήψεις που αναπαράγονται στην αριστερά. 3) εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στο πανεπιστήμιο και ευρύτερα 4) ποιος ο χαρακτήρας της ΕΑΑΚ στα πανεπιστήμια, και ποια αριστερά έχει ανάγκη συνολικά η εποχή. Η συζήτηση αυτή δε θα πρέπει να έχει τη μορφή εσωτερικής αντιπαράθεσης , αλλά να στοχεύει σε εμπλοκή νέων συντρόφων και την ενίσχυση των μπλοκ αγώνα, μέσω της απεύθυνσης σε ρεύματα εντός της σπουδάζουσας νεολαίας που κινούνται σε ανατρεπτική κατεύθυνση. Για αυτό απαιτείται μια μεθοδολογία που περνά σε αυτά τα ζητήματα (και πολλά άλλα) μέσα από μονοθεματικές συζητήσεις των σχημάτων, μία ανοιχτή δηλαδή πλατφόρμα διαλόγου που προτείνουμε να ανοίξει στην ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης, αλλά και πανελλαδικά. Όλα τα παραπάνω έρχονται σε άμεση σύνδεση με την δουλειά που τα σχήματα ήδη κάνουν, αλλά και με τη συνολική και πιο αναγκαία κατεύθυνση ύπαρξης της προγραμματικής διακήρυξης. Η προγραμματική αναβάθμιση και διεύρυνση της ΕΑΑΚ έχει ως στόχο την ύπαρξη σχημάτων σε όλες τις σχολές και την ΕΑΑΚ ως πόλο συσπείρωσης όλων των αγωνιστικών δυνάμεων μέσα σε αυτές. Κόντρα στον εκφυλισμό και σε πολιτικά σχέδια περί ξεπεράσματος της ΕΑΑΚ για ένα παναριστερό μέτωπο επιτάσσεται η παρέμβαση ενός αντικαπιταλιστικού σχήματος ανά σχολή. Μ` αυτή την έννοια η προγραμματική διακήρυξη της ΕΑΑΚ πάνω σε βασικά ζητήματα της εποχής μας(ταυτότητα της νεολαίας, φοιτητικό κίνημα στο σήμερα, σύνδεση φοιτητικού-εργατικού κινήματος κτλ.) καλείται να αναδειχθεί και να συζητηθεί από τα σχήματα ως τα αναγκαία στοιχεία συμφωνίας τόσο στο εσωτερικό του μορφώματος όσο και στον τρόπο απεύθυνσης σε ημιρεφορμιστικές δυνάμεις(οργανωμένες και μη). Αυτό σημαίνει ότι η ανοιχτή πλατφόρμα έχει σχετική αυτοτέλεια και δεν ταυτίζεται με την προγραμματική διακήρυξη. Είναι μια προσπάθεια ανοιχτού συντροφικού διαλόγου και κριτικής των σχημάτων, των αγωνιστών, των οργανώσεων της ΕΑΑΚ σε μια κατεύθυνση πραγματικά ενιαίας ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής και αριστερής κίνησης. Όλα τα πλούσια κείμενα της πλατφόρμας θα είναι μια μορφή ανάδειξης των στοιχείων που μπορούν να φέρουν την προγραμματική και πολιτική αναβάθμιση της ΕΑΑΚ.

Γενική Συνέλευση Σ.Φ. Ηλ./Μηχ. την Πέμπτη 16/3 στις 14:30 στην Α5(Πτέρυγα Ηλεκτρολόγων)

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ συνεχίζοντας τις αντιλαικές πολιτικές της αναμένεται το επόμενο διάστημα να περάσει νέα μέτρα σε βάρος εργαζομένων και νεολαίας. Στα πλαίσια της «διαπραγμάτευσης» η κυβέρνηση πουλά γη και ύδωρ από τον πλούτο του λαού, ενώ ταυτόχρονα εντείνει την υπερεκμετάλλευση με μια σειρά σκληρών μέτρων. Η κυβέρνηση προωθεί την εφαρμογή των μέτρων της πρώτης αξιολόγησης και παράλληλα ετοιμάζεται να ψηφίσει τα ακόμα πιο σκληρά μέτρα της δεύτερης, σε εφαρμογή του μνημονίου που ψήφισε τον Αύγουστο του 2015 κι ενώ προετοιμάζονται τα μέτρα για το 4ο μνημόνιο ή για το ευρωμνημόνιο – κόφτη διαρκείας εντός της ΕΕ και για μετά το 2018. Τα μέτρα αυτά συνιστούν συνέχιση και κλιμάκωσης της επίθεσης της κυβέρνησης και του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό σε όλα τα πεδία: περικοπές σε συντάξεις και μισθούς, φορολογική λαίλαπα, συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα, ιδιωτικοποιήσεις, μαζικοί πλειστηριασμοί λαϊκής περιουσίας. Η κυβέρνηση διακηρύσσει πως θέλει να «κλείσει» την δεύτερη αξιολόγηση σύντομα, να ενταχθεί στο πρόγραμμα της «ποσοτικής χαλάρωσης» και αξιοποιώντας και την ρευστότητα που περιμένει από τα «επενδυτικά εργαλεία» του διεθνούς κεφαλαίου και της ΕΕ (ΕΣΠΑ, πακέτο Γιούνκερ, δάνεια από ΕΤΕΠ κα) να μπει σε ένα νέο κύκλο «ενάρετης ανάπτυξης». Αφήγημά της παραμένει η «δίκαιη ανάπτυξη», με «παραγωγική ανασυγκρότηση» και «κοινωνικό κράτος». Βεβαίως όρος της καχεκτικής, ασταθούς και χωρίς θέσεις εργασίας ανάπτυξης σήμερα είναι η ανάπτυξη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Για πολύ κόσμο η οικονομική κατάσταση παραμένει απελπιστική και μάλιστα θα χειροτερέψει. Η «υπεραπόδοση των εσόδων» για το 2016 και η εμφάνιση πλεονάσματος 7 δις ευρώ (αν και δεν είναι σαφές πόσο πραγματική είναι, δεδομένου ότι δεν έχουν εξοφληθεί τα χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες) οφείλεται στη συντριβή των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό και μόνο δείχνει τον βαθιά ταξικό χαρακτήρα της μνημονιακής πολιτικής Η απλήρωτη εργασία, η εντατικοποίηση και υπερεκμετάλλευση στους χώρους εργασίας, ενισχύονται στο γενικότερο πλαίσιο της μείωσης μισθών και μεροκάματων, που συνεχίζεται. Η οριακή μείωση της ανεργίας οφείλεται κατά βάση στην επέλαση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, που πλέον ξεπερνάνε το 50% για τις νέες θέσεις εργασίας. Όλα αυτά παραπάνω έρχονται να επηρεάσουν και την καθημερινότητά μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που σπουδάζουμε και τις δυσκολίες που συναντάμε, είτε με την εργασιακή μας προοπτική και τον τρόπο που θα εργαστούμε. Ζούμε όμως ένα παρόν που μόνο για λίγους είναι εύκολο και έχουμε μπροστά μας ένα μέλλον που όλο και περισσότερο μας το κλέβουν.

Η πρώτη διάσταση της φοιτητικής μας ζωής είναι αυτή που έχει να κάνει με τον τρόπο που σπουδάζουμε στο κατ’ επίφαση “δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο”, που κάθε μέρα είναι όλο και λιγότερο δημόσιο όλο και λιγότερο δωρεάν και τελικά ένα πολύ διαφορετικό πανεπιστήμιο από αυτό που έχουμε ανάγκη. Είναι λιγότερο δημόσιο και δωρεάν επειδή κάθε μέρα και ένα μεγαλύτερο κομμάτι του κόστους φοίτησης μετακυλύεται στις πλάτες μας. Η φοιτητική μέριμνα υποβαθμίζεται και παραδίδεται στους εργολάβους και τα κέρδη τους, κι αυτό φαίνεται στους ελέγχους στην λέσχη που εντείνονται και στην υποβάθμιση της ποιότητας του φαγητού, όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο. Στην διάλυση των εστιών και της φοιτητικής στέγασης και στην πλήρη αδιαφορία του πανεπιστημίου για τις μεταφορές και την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε με τον ΟΑΣΘ. Όταν και εν μέσω όλων των υπόλοιπων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στη σχολή, το περιεχόμενο της γνώσης που μας παρέχεται έχει να κάνει λιγότερο με τις ανάγκες μας για επιστημονική επάρκεια και περισσότερο με τις ανάγκες των μεγάλων επιχειρήσεων για κέρδοφορία. Ενδεικτικό είναι το φαινόμενο της σύνδεσης διπλωματικών με εταιρίες στο τμήμα των Ηλεκτρολόγων. Τελικά σπουδάζουμε σε ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο που το μόνο που μας παρέχει είναι κατακερματισμένες γνώσεις και ένα πτυχίο-διαβατήριο κατά πάσα πιθανότητα για την μετανάστευση ή την ανεργία.

Εδώ καλούμαστε να περιγράψουμε αυτό το μέλλον που συνεχώς μας κλέβουν. Η γενιά των 700 είναι σήμερα η γενιά των 400, με φθίνουσα τάση. Κι αυτό ενταγμένο σε ένα πλαίσιο που το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων μηχανικών εργάζεται με εξαρτημένη σχέση εργασίας («μπλοκάκι»), μένει ανασφάλιστο (λόγω των υπέρογκων ποσών που απαιτούνται) και δουλεύει με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας. Εφόσον λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια τέτοια δύσκολη κατάσταση που δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί ανοίγεται είτε ο δρόμος της αυτο-εντατικοποίησης και του ατομικού δρόμου στο κυνήγι ενός απατηλού ονείρου για κοινωνική ανέλιξη, που συχνά συνδυάζεται με την μετανάστευση.

Όλα αυτά σε ένα κόσμο, όπου το σύστημα προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα των λίγων, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να καταστείλει οποιαδήποτε διαφωνία στα σχέδια του. Το κράτος με την καταστολή των κινημάτων και την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και το παρακράτος με το μακρύ χέρι του συστήματος, τους φασίστες και τους νεοναζί εξαπολύουν, σε αγαστή συνεργασία, την επίθεση τους στον εσωτερικό εχθρό. Σε όποιον μάχεται δηλαδή για τα δικαιώματα του, στον πρόσφυγα και τον μετανάστη που ψάχνει για μια καλύτερη τύχη. Προσπαθώντας λοιπόν να διχάσουν τους καταπιεσμένους, επενδύουν στο ρατσισμό και την ξενοφοβία στρέφοντας την οργή, τη μιζέρια και το φόβο ενάντια στον ξένο και τον αδύναμο. Δεν διστάζουν μάλιστα να φέρουν στο προσκήνιο σενάρια πολέμου και απειλής από τον εξωτερικό εχθρό (βλ. Ελλάδα-Τουρκία).

Εμείς όμως έχουμε να προτείνουμε την δικιά μας εναλλακτική στο There is no alternative της Κυβέρνησης , της ΕΕ και του Κεφαλαίου!

Το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς αποτελεί ένα παράδειγμα αγώνα που κερδίζει στο σήμερα. Όταν οι υποσχέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για προστασία της πρώτης κατοικίας κατέρρεαν με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, το κίνημα έδωσε την απάντηση του. Αυτό που καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να κάνει, να προστατεύσει την λαϊκή κατοικία από τράπεζες και λοιπούς, το κατάφερε προς το παρόν το κίνημα. Η οργάνωση «από τα κάτω», με την συμμετοχή συνελεύσεων γειτονιάς, σωματείων και φοιτητικών συλλόγων κατάφερε προς το παρόν να ανακόψει την επίθεση στη λαϊκή κατοικία. Το δικό μας ΤΙΝΑ λοιπόν δεν αφορά το τι θα κόψουμε, αλλά το τι θα κατακτήσουμε! Με οργάνωση «από τα κάτω», συντονισμό και μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, αγωνιζόμαστε για τη μόρφωση που μας αξίζει, για γνώση για τις ανάγκες του λαού και της νεολαίας! Παλεύουμε για εργασιακή προοπτική σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες μας και όχι τα κέρδη των αφεντικών! Για την ειρήνη και τις ελευθερίες κόντρα στην καταστολή και το σύστημα που γεννά και χρησιμοποιεί τον πόλεμο, τον φασισμό και τον ρατσισμό.

Για μια τέτοια όμως παραγωγή και άσκηση πολιτικής «από τα κάτω» θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε τόσο την διαδικασία της συνέλευση ως διαδικασία, αλλά και το επίπεδο της κουβέντας, Ως ΑΡΑΓΕ ΕΑΑΚ δεν συμβιβαζόμαστε με μια κατάσταση οπού η συνέλευση θα καταντά σε αντιπαράθεση συνδικαλιστών. Θέλουμε να ανοίξει μια πλατιά συζήτηση για το πώς η συνέλευση θα εμπλέκει κάθε φοιτητή του συλλόγου. Επιδιώκουμε πριν από κάθε συνέλευση και το πλαίσιο μας να αποτελεί μια ανοιχτή αγωνιστική διαδικασία που θα διαμορφώνει το πολιτικό περιεχόμενο και τις δράσεις που είναι αναγκαίες στην περίοδο. Για αυτό και καλούμε κάθε μέλος του συλλόγου να συζητήσουμε για το πλαίσιο μας πριν και κατά την διάρκεια της συνέλευσης.

Να μην γίνουμε η γενιά που προτίμησε την σιωπή μπροστά στην επίθεση

Να γίνουμε η γενιά που προτίμησε την ανυπακοή και την ανατροπή!

Καταγγελία ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης

Όπου δε φτάνουν η τρομοκρατία και οι διώξεις του κράτους, φτάνει το μακρύ του χέρι.

Σε μια περίοδο που το όνομα της αριστεράς ξεφτιλίζεται όταν το χρησιμοποιούν αυτοί που υπογράφουν μνημόνια και εξαπολύουν επίθεση στη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, σε μια περίοδο που οι ίδιοι άνθρωποι ανταλλάσουν αγκαλιές και ξεπλένουν τους φασίστες της Χ.Α., ενώ διώκουν και προσπαθούν να καταστείλουν όποιο κίνημα αντιστέκεται στην καταστροφική πολιτική τους, σε αυτή την περίοδο τα θρασύδειλα τσιράκια και οι υμνητές του συστήματος βγαίνουν να καταδώσουν αγωνιστές σαν το μακρύ χέρι ενός κράτους που πολύ καλά το βολεύει αυτού του είδους ο κοινωνικός κανιβαλισμός.

Αυτός είναι ο λόγος για την ιντερνετική στοχοποίηση καταδοτικού τύπου, μαρξιστών πανεπιστημιακών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ από τον Θάνο Τζήμερο. Σύμφωνα με τον ίδιο η άλωση των πανεπιστημίων είναι έργο μαρξιστών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ. Καλεί μάλιστα να διαδοθεί ποιοι είναι αυτοί οι “ομιλούντες σκελετοί του σταλινικού μουσείου” ώστε να γίνει γνωστό ποιοι είναι αυτοί που φταίνε για την κατάσταση διάλυσης της παιδείας.

Οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, ο κόσμος της αριστεράς και οι αγωνιστές του κινήματος όμως ξέρουν ποιος φταίει για την διάλυση της παιδείας και δίνουν αγώνα ενάντια σε αυτούς χρόνια τώρα. Όταν κυβερνήσεις προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις σπουδές και τα πτυχία μας, όταν η υποχρηματοδότηση οδηγούσε καθημερινά τα πανεπιστήμια στον μαρασμό η ΕΑΑΚ έδωσε τον αγώνα ενάντια στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν ο κάθε Τζήμερος. Ένα πανεπιστήμιο κοινωνικά νεκρό που να εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ένα πανεπιστήμιο απαλλαγμένο από το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και οτιδήποτε γενικά δεν ταιριάζει στην καπιταλιστική «κοσμοαντίληψή τους».

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί το κράτος και τα τσιράκια του ενοχλούνται τόσο από όποιον αγωνίζεται. Η πειθήνια τήρηση των συμφωνιών της κυβέρνησης θέλει άλλωστε και την καταστολή όποιου προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Οι διώξεις στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς στην πόλη μας, τους φοιτητές της Ξάνθης που διώκονται για αντι-φασιστική πάλη και ένα σωρό άλλες διώξεις μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Την τακτική κυβέρνησης και παρά-κράτους ενάντια στον εσωτερικό εχθρό.

Εμείς, οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, έχουμε να δηλώσουμε σε καθέναν που επιζητεί αυτήν την κοινωνική σφαγή και τον κανιβαλισμό της κουκούλας και των καταδοτών ότι θα μας βρει απέναντί του. Ότι το κίνημα που αγωνίζεται ενάντια στον φασισμό και τη κοινωνική βαρβαρότητα, ενάντια στα μνημόνια και τον εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλλουν, δεν τρομοκρατείται! Είμαστε κομμάτι των κινημάτων που διώκονται και θα τασσόμαστε με τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Κανένας Τζήμερος δεν μας τρόμαξε και καμιά τρομοκρατία δεν θα σταματήσει τη δράση μας. Θα είμαστε απέναντι σε κάθε κυβέρνηση και τους παρατρεχάμενούς της.

ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης

Όταν η ζωή σου αξίζει 3 ευρώ/ώρα και ό,τι πάρεις φιλοδώρημα Όταν η ζωή σου αξίζει 3 ευρώ/ώρα και ό,τι πάρεις φιλοδώρημα

Αναδημοσίευση ΑΡ.ΑΓ.Ε. Ε.Α.Α.Κ. από http://www.attack.org.gr

Νεκρός σε τρακάρισμα ντελιβεράς των Μικέλ

Πόσες ακόμη φορές θα αναγκαστούμε να μάθουμε τη φρικτή είδηση του θανάτου ενός συναδέλφου από εργοδοτική δολοφονία?? Ο Μέμο, συνάδελφος διανομέας στα Mikel, μόλις 22 ετών, τραυματίστηκε θανάσιμα την Πέμπτη 2/3 και κατέληξε μια εβδομάδα μετά.

Δεν ήταν η «κακιά στιγμή», δεν ήταν «γραφτό του». Είναι μια αθλιότητα χωρίς τέλος. Το ξέρουμε όλοι πια, τα παιδιά με τα μηχανάκια δέχονται απίστευτη πίεση στη δουλειά τους. Κακοσυντηρημένα οχήματα, με έξοδα που επιβαρύνουν εξ’ ολοκλήρου το διανομέα, ελλειπής ή και καθόλου εξοπλισμός μοτοσυκλετιστή, άγχος, τρέξιμο, τηλέφωνα και νευρική οδήγηση, όλα ενορχηστρωμένα από εργοδοσίες που δε λογαριάζουν τίποτα μπροστά στην αύξηση των κερδών τους.

Η γνωστή γαλέρα των MIKEL, που μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα, αφού εξαντλεί ολόκληρο το αντεργατικό οπλοστάσιό της με εκδικητικές απολύσεις, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση και τρομοκρατία, διατηρεί 122 καταστήματα στην Ελλάδα, ενώ δεν πέρασαν ούτε 10 μήνες από τις φιέστες για το πρώτο κατάστημά της στο Ντουμπάι. Αφού, λοιπόν, αυτοί μιλάνε με αριθμούς, ας δούμε λίγο πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια:

«Για το 2014 η αλυσίδα, κατάφερε να διπλασιάσει το τζίρο της σε σχέση με το 2013, καθώς οι πωλήσεις της ανήλθαν στα 3,4 εκατ. ευρώ έναντι 1,5 εκατ ευρώ. Τα προ φόρων κέρδη του Ομίλου ανήλθαν στα 2,1 εκατ ευρώ έναντι 991 χιλ. ευρώ το 2013».

Αυτοί είναι οι «κύριοι» με τις γεμάτες τσέπες και τα ματωμένα χέρια! Όλοι αυτοί που μαζί με το δίδυμο ΕΕ-Κυβέρνηση προωθούν την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, γιγαντώνουν τις στρατιές ανέργων, αναγκάζουν όλους εμάς να κυνηγάμε το μεροκάματο του τρόμου, συχνά με αντάλλαγμα την ίδια μας τη ζωή.

Η «μείωση του κόστους» που κυνηγάει το κεφάλαιο και η εργοδοσία, δεν βασίζεται μόνο στον απλήρωτο ιδρώτα των εργαζομένων, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τα εξοντωτικά ωράρια, τη συνεχή πίεση και την υπερ-εντατικοποιημένη εργασία, αλλά χτίζεται με τις θυσίες ανθρώπινων ζωών στο βωμό του κέρδους.

Απάντησή μας, ένα εργατικό κίνημα κόντρα στη λογική του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, που θα συντρίψει την πολιτική που γεννά τα εργοδοτικά εγκλήματα. Αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια!

• Όχι άλλο εργατικό αίμα στη μηχανή παραγωγής κερδών για το κεφάλαιο
• Να πληρώσει η εργοδοσία για το νέο έγκλημα
• Μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς.
• Ίσα εργατικά δικαιώματα και μισθοί για όλους τους εργάτες
• Ανθρώπινοι ρυθμοί δουλειάς – Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

Η ανακοίνωση του συνδικάτου εδώ

Η ανακοίνωση της ΛΑΝΤΖΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ εδώ

Κείμενο κάλεσμα σε συλλογή υπογραφών για Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων

Συλλαλητήριο - Πέμπτη 2 Μάρτη στις 6μ.μ. - άγαλμα Βενιζέλου

αναδημοσίευση από: Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης

 Ο ΛΑΟΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!

Οι περίφημες «διαπραγματεύσεις» για την 2η αξιολόγηση  της κυβέρνησης  με την ΕΕ και το ΔΝΤ, επιφυλάσσουν νέα σκληρά μέτρα. Κάθε «έντιμος συμβιβασμός» είναι και ένας νέος εφιάλτης για το λαό. Προετοιμάζουν νέο Μνημόνιο διαρκείας, συζητούν και σχεδιάζουν μέτρα που στοχεύουν στην απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου:

·            Δημοσιονομικός κόφτης παντού, συρρίκνωση του αφορολόγητου, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. 

·            Επέκταση της ελαστικής εργασίας. Απελευθέρωση των απολύσεων, υποκατώτατος μισθός. 

·            Υποχρεωτικό πέρασμα όλων … από την ανεργία, με  εναλλαγή και μοίρασμα μιας θέσης εργασίας σε πολλούς. 

·            Αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας με την ένταση των πλειστηριασμών. 

·            Ξεκλήρισμα της αγροτιάς, αυτοαπασχολούμενων, επιστημόνων, εργαζόμενων με μπλοκάκι. 

·            Αφανισμός των κοινωνικών αγαθών με τις ιδιωτικοποιήσεις σε ενέργεια, συγκοινωνίες, νερό κλπ. Επίθεση στα δικαιώματα σε Παιδεία και Υγεία με την προώθηση των μεταρρυθμίσεων Ε.Ε. και ΟΟΣΑ.

ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ. Η αντιλαϊκή πολιτική ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ. Η φάκα των Μνημονίων δεν έχει έξοδο. Η “ανάπτυξη” και η “ανταγωνιστικότητα” προϋποθέτουν την ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση  του λαού.

ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ. Σήμερα είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα αγωνιστικό συντονισμό που θα προβάλει ξανά τις διεκδικήσεις και τους στόχους που εκφράζουν τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας: 

·         Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα.

·         Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί στο δημόσιο για την κάλυψη όλων των αναγκών, κυρίως σε δημόσια υγεία και παιδεία. Λειτουργία του δημοσίου σε όφελος των λαϊκών αναγκών και όχι των επιχειρήσεων.

·         Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις με άμεση επαναφορά όσων μας έκλεψαν. Αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις εργασίας παντού.

·         Κανένας «υποκατώτατος» μισθός. Ίση αμοιβή για ίση εργασία. Κατάργηση της ελαστικής εργασίας. 

·         Κάτω ο νόμος Κατρούγκαλου και όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι. Να επιστραφούν τα κλεμμένα των ταμείων. Αποκλειστικά δημόσιο, καθολικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

·         Μείωση του εργάσιμου χρόνου και των ορίων συνταξιοδότησης για να αντιμετωπιστεί η ανεργία.

·         Κάτω τα χέρια από τη λαϊκή κατοικία και περιουσία. Μπλόκο στους πλειστηριασμούς και στις κατασχέσεις. Διαγραφή των χρεών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Αφορολόγητο όριο στις 12.000 ευρώ.

·         Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις του νερού, της ενέργειας, της συγκοινωνίας, του περιβάλλοντος κλπ. Τα δημόσια κοινωνικά αγαθά είναι δικαίωμα και όχι εμπορεύματα. 

·         Διεύρυνση των δημοκρατικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, όλου του λαού και της νεολαίας. Με πλήρη δικαιώματα στην απεργία και στην οργάνωση των εργαζομένων. Όχι στην εργοδοτική και κρατική βία, καταστολή και αυταρχισμό.

·         Όχι στο “ποινολόγιο ανέργων” και στη διαγραφή τους από τα μητρώα του ΟΑΕΔ. Διαγραφή των χρεών τους. Η περίοδος ανεργίας να μετρά ως χρόνος ασφάλισης. 

Να ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ η 2η αξιολόγηση και τα νέα μέτρα-λαιμητόμος για το λαό. Δεν πληρώνουμε το Χρέος. Σύγκρουση και έξοδο από τη φυλακή των δημοσιονομικών πλεονασμάτων, των Μνημονίων, της ΕΕ και του ευρώ. Ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και της εργοδοσίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ  

Πέμπτη, 6μ.μ., στο άγαλμα Βενιζέλου

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Όλοι-ες στο Συλλαλητήριο στις 12/2 στις 5 στην Πλατεία Αριστοτέλους

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ 

Ανυποχώρητος Αγώνας για τις ανάγκες μας , κόντρα στην κοινωνική βαρβαρότητα που μας επιβάλλουν Κεφάλαιο, ΕΕ, ΔΝΤ και Κυβερνήσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

Μπλόκο στις φασιστικές διώξεις των Φοιτητών της Ξάνθης!

Άμεση αθώωση των αγωνιστών!

Ο Σύλλογος Φοιτητών Ξάνθης την περσινή χρονιά πήρε αγωνιστική απόφαση με σκοπό να αντιμετωπιστούν ζητήματα καθηγητικής αυθαιρεσίας και φασιστικής ρητορείας στα μαθήματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής Παύλου είναι υπεύθυνος για τεράστια ποσοστά αποτυχίας στις εξετάσεις, προσβλητική - ρατσιστική συμπεριφορά σε φοιτητές με συνεχείς στοχοποιήσεις και χαρακτηρισμούς. Επίσης υπογράφει κείμενα που λένε επί λέξει «Μιμηθείτε τον Κασιδιάρη... τον Ιωάννη Μεταξά», δηλώνει ανοιχτά υπέρ φασιστικών πρακτικών, διδάσκει στα αμφιθέατρα ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι πηγή προβλημάτων για τα δεινά της χώρας. Παράλληλα μέσα από τα ¨μαθήματα φιλοσοφίας¨ που έκανε προσπαθούσε να συγκροτήσει κύκλο ακροδεξιών φοιτητών τους οποίους υποκινούσε να οργανώνουν αντισυγκεντρώσεις ενάντια στις αγωνιστικές αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου, να μολύνουν με φασιστικά και ναζιστικά σύμβολα τους χώρους της σχολής αλλά και ανηρτημένο υλικό για το προσφυγικό του σχήματος ΕΑΑΚ.

Από την αρχή των συνελεύσεων των φοιτητών του τμήματος ΗΜΜΥ με θέμα τα παραπάνω, ο Γ. Παύλος ξεκίνησε να στοχοποιεί φοιτητές που αντιπαραθέτονταν στις πρακτικές και την ρητορεία και να τους απειλεί με μηνύσεις συμπυκνώνοντας την γενικότερη επίθεση που δέχονται οι φοιτητές και η νεολαία.

Η αρχή των διώξεων υλοποιήθηκε τελικά από τον ομοϊδεάτη του Παύλου φοιτητή οποίος μήνυσε 3 αγωνιστές φοιτητές για κακουργηματικές πράξεις. Από την έκταση που πήρε το θέμα, αλλά και από την προβληματική στάση του Παύλου που αναγνωριζόταν από την πρυτανεία διεξήχθη ΕΔΕ (ένορκη διοικητική εξέταση) σε βάρος του.

Προκειμένου να αμυνθεί αλλά και ταυτόχρονα να συνεχίσει την επίθεσή του στους αγωνιζόμενους φοιτητές ο καθηγητής Παύλου έκανε καταγγελία στην εισαγγελία. Σε αυτήν στοχοποιεί 6 ακόμα φοιτητές (στο σύνολο 9) ως υπαίτιους για το κλίμα «βίας και τρομοκρατίας» στο ΔΠΘ, περιγράφοντας τους ως «φοιτητικό ISIS». Δε δίστασε ακόμα να δώσει υποτιθέμενα στοιχεία για την υπόθεση στην Χρυσή Αυγή η οποία με ερώτηση της στην Βουλή ζητά παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας και του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη δράση του σχήματος των αγωνιστών φοιτητών στην Ξάνθη, ενώ η Χ. Τσαμπάζη, δικηγόρος του Ρουπακιά υπογράφει κείμενα υποστήριξης στον καθηγητή.

Οι 2 υποθέσεις είναι άρρητα συνδεδεμένες αν σκεφτούμε ότι ο καθηγητής είχε γνωστοποιήσει πως θα έβαζε τον ομοϊδεάτη φοιτητή του να αποσύρει τις μηνύσεις εάν οι 3 φοιτητές έπαυαν τη συνδικαλιστική τους δράση! Παράλληλα σε πρόσφατο κείμενό του προς τον Υπουργό Παιδείας και τη Βουλή φαίνεται ξεκάθαρα πως προσπαθεί να γλιτώσει από τις κατηγορίες της ΕΔΕ αποσύροντας τις διώξεις στους φοιτητές ως αντάλλαγμα.

Δηλώνουμε την στήριξή μας στην υπόθεση των 3 αλλά και των 9 αγωνιστών ενάντια στις ανυπόστατες κατηγορίες και διώξεις. Με αυτές τις διώξεις επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν την συνδικαλιστική και αντιφασιστική δράση. Προσπαθούν να χτυπήσουν τον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, τον αγώνα των φοιτητών να έχουν τον λόγο για τους όρους σπουδών, την εργασιακή προοπτική τους και την αντιμετώπιση της φασιστικής πρακτικής και ρητορείας όπου την συναντούν.

Οι φασίστες εξυπηρετούν τους από πάνω, για αυτό μπαίνουν εμπόδιο στις διεκδικήσεις και τα συμφέροντά μας, στέκονται ενάντια στις περιθωριοποιημένες και καταπιεσμένες ομάδες και στο κόσμο του αγώνα που παλεύει ώστε τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς και τα πανεπιστήμια, που ανέκαθεν αποτελούσαν άσυλο προάσπισης κοινωνικών αγώνων , χώροι πολιτικοποίησης και αμφισβήτησης, πρέπει να γίνουν με την πάλη μας «ναρκοπέδιο» για τους φασίστες και τις πρακτικές τους.

Το φοιτητικό κίνημα που ανέκαθεν αντιστεκόταν σθεναρά απέναντι σε κάθε είδους φασιστικής πρακτικής και τοποθέτησης, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Με δυναμικές κινητοποιήσεις πανελλαδικής εμβέλειας θα τσακίσουμε κάθε φασιστικό θύλακα εντός του πανεπιστημίου και της κοινωνίας.

Δεν τρομοκρατούμαστε από τις φασιστικές διώξεις, ούτε πρόκειται να σταματήσουμε τη συνδικαλιστική μας δράση. Το μέλλον μας βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες της νεολαίας για δημοκρατικές ελευθερίες, κοινωνικά δικαιώματα και για μια προοπτική που δεν θα υποτάσσεται στις ανάγκες του συστήματος. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους 3 και στους 9 αγωνιστές της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης και καλούμε κάθε αγωνιστή και κάθε μαχόμενη δύναμη του φοιτητικού κινήματος να στηρίξει όλες τις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης για τους διωκόμενους φοιτητές.

Δεν χαρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα μας στους συλλογικούς αγώνες

Τσακίζουμε τους φασίστες μέσα και έξω από τις σχολές

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡ.ΑΓ.Ε-ΕΑΑΚ: Με αφορμή την εκδήλωση του Α.Π.Θ για TTIP και CETA.

Με αφορμή την εκδήλωση του Α.Π.Θ για TTIP και CETA

  Τη στιγμή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαθαίνει την επίθεση στα δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας και εφαρμόζει κατά γράμμα τις πολιτικές της ΕΕ, προκειμένου το κεφάλαιο να ξεπεράσει την κρίση του, το πανεπίστημιο βρίσκεται σε μια κατάσταση πρωτοφανούς διάλυσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα από τη μία και επιχειρηματικής του ανασυγκρότησης από την άλλη. Ενώ η υποχρηματοδότηση έχει φτάσει το 80% σε σχέση με το 2010, η μέριμνα έχει ξεπουληθεί σε ιδιώτες, τα προγράμματα σπουδών έρχονται να επανακαθοριστούν από τις ανάγκες της αγοράς και η έρευνα και η γνώση υπάγονται πλήρως στο κεφάλαιο, το Α.Π.Θ. συνεχίζει ακάθεκτο να «φτιάχνει τη βιτρίνα του», να δημιουργεί μια «εικόνα προς τα έξω» ότι είναι ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο με διεθνείς διασυνδέσεις (με ποιόν άραγε αν όχι με τους αξιολογητές και τον επιχειρηματικό κόσμο;), κοινωνική απεύθυνση και χαρακτήρα. Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του αξιολύπητου «φαίνεσθαι» που από τη μία θέλει τους φοιτητές και τους εργαζόμενους να εργαζόμαστε μέσα στις χειρότερες συνθήκες μέσα στις σχολές και από την άλλη το ιδιωτικό κέρδος να προελαύνει, το Α.Π.Θ. διοργανώνει την εκδήλωση "Η σημασία των συμφωνιών TTIP και CETA για την Ελληνική Κοινωνία και Πολιτεία". Οπότε για μας είναι πολύ σημαντικό να δούμε προσεκτικά τι είναι αυτές οι δύο συμφωνίες και να έχουμε ξεκάθαρη στάση απέναντι τους.

TTIP και CETA: Δύο συμφωνίες έντασης της υπερεκμετάλλευσης

   Πρώτα από όλα πρέπει να δούμε τι είναι τελικά αυτές οι δύο συμφωνίες και γιατί αποτελεί στρατηγικής σημασίας επιλογή για τους καπιταλιστές απέναντι σε εργαζόμενους και τη νεολαία. Αναλυτικότερα, η TTIP είναι ένα μνημόνιο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) εμπορική συνεργασίας μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Ε, με σκοπό την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου. Βασικοί στόχοι της TTIP είναι:

   Τα εργατικά δικαιώματα στην Ε.Ε. εναρμονίζονται με αυτά στις Η.Π.Α., το οποίο σημαίνει πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και του δικαιώματος στο συνδικαλισμό στην Ε.Ε. καθώς αυτά θεωρούνται φραγμοί για το εμπόριο. Ταυτόχρονα, με βάση τη μελέτη άλλων αντίστοιχων εμπορικών συμφωνιών, όπως ήταν η NAFTA στη Βόρεια Αμερική, η απελευθέρωση του εμπορίου θα σημάνει την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α.                

   Ανοίγουν προς ιδιωτικοποίηση όλες οι δημόσιες υπηρεσίες. Το οποίο σημαίνει ότι μια εταιρία από το Τέξας θα έχει τη δυνατότητα να αναλάβει την υπόθεση της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα ή το νερό, ή την υγεία και πάει λέγοντας. Στα πλαίσια της ΤΤΙΡ δεν θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε κρατικό έλεγχο μιας υπηρεσίας, ακόμα κι αν αυτή είναι η βούληση της κυβέρνησης και των πολιτών που την ψήφισαν.

   Οι προδιαγραφές για τα εμπορεύματα γίνονται ενιαίες για τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε., πράγμα που προκαλεί ανησυχίες, ειδικά για τα τρόφιμα, καθώς οι Η.Π.Α. θεωρείται πως τηρούν χαμηλότερα στάνταρ, ειδικά σε ότι αφορά τη χρήση φυτοφαρμάκων αλλά και γενετικά τροποποιημένων τροφίμων. Στην Ε.Ε., μια εταιρία πρέπει να αποδείξει πως ένα προϊόν είναι ασφαλές για να το κυκλοφορήσει στην αγορά. Στις Η.Π.Α. συμβαίνει το ανάποδο: το κράτος πρέπει να αποδείξει πως το προϊόν είναι επικίνδυνο για να μπορέσει να το αποσύρει από την αγορά.                

   Mε τη δημιουργία του ISDS, κατοχυρώνεται η δυνατότητα μιας εταιρίας να μηνύει ένα κράτος με ευνοϊκούς όρους σε ένα παράλληλο δικαστικό σύστημα, όταν θεωρεί πως αυτό αποτυγχάνει να τηρήσει τους όρους της ΤΤΙP. Aυτές οι αγωγές θα εξετάζονται μυστικά από ειδικά δικαστήρια (και όχι κρατικά) τα οποία θα αποζημιώνουν τις εταιρίες από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δηλαδή, από τα λεφτά των φορολογούμενων.Οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου θα υποχρεούνται να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των πολιτών στο διαδίκτυο και να τις καταδίδουν αν θεωρήσουν πως κάποιος είναι ύποπτος για παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων. Καταργείται έτσι η αρχή των προσωπικών δεδομένων που θεμελιώνει την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

    Όσον αφορά τη Ceta είναι μια εμπορική συμφωνία ΕΕ-Καναδά (CETA: Περιεκτική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία) που αποτελεί πρότυπο για παρεμφερείς συμφωνίες του μέλλοντος. Η CETA, παρά τις κάποιες βελτιωτικές τροποποιήσεις, αποτελεί προπομπό ενός  νέου είδους διεθνών συμφωνιών, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τη μείωση των δασμών και την απελευθέρωση του εμπορίου: Η CETA αποδεικνύει περίτρανα ότι η ΕΕ προωθεί με κάθε τρόπο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, αδιαφορώντας για το ότι η συμφωνία αυτή πλήττει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα εκατομμυρίων πολιτών. Διαψεύδει τους λεονταρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αριστερών δυνάμεων όπως η ΛΑΕ, ότι η «ισχυρή διαπραγμάτευση» και η διεθνής συσπείρωση εντός της ΕΕ μπορεί να αμβλύνει την παντοκρατορία του γερμανικού κέντρου και να αποσπάσει σημαντικές κατακτήσεις.

    Για μας οι δύο αυτές συνθήκες είναι γέννημα-θρέμα των συμφερόντων των αστικών τάξεων διατλαντικά. Επομένως είναι σημαντικό η νεολαία να «μην ξανατσιμπήσει» σε δήθεν νέες προτάσεις περί «ανάπτυξης», «παραγωγικής ανασυγκρότησης», «διαπραγμάτευσης» κλπ. Καμία διαπράγματευση δεν είναι εφικτή, καμία διαχείριση της κρίσης του καπιταλισμού δε θα φέρει στη γενιά μας ένα καλύτερο μέλλον, όπως υπόσχονται διάφοροι καλοθελητές με κυβερνητικό ή «αντικυβερνητικό» μανδύα.

 

   Και γιατί τελικά γίνονται όλα αυτά; Τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι κυρίαρχη τάση της σύγχρονης καπιταλιστικής διεθνοποίησης είναι η συγκρότηση κολοσσιαίων ολοκληρώσεων, οικονομικών, στρατιωτικών, πολιτικών. Η κυριαρχία και ο ρόλος των περιφερειακών χωρών  και των αστικών τους τάξεων θα υποβαθμίζεται διαρκώς, χωρίς να καταργείται. Οι αστικές τάξεις τους, αναζητώντας ρόλο στον κόσμο των ολοκληρώσεων, θα επιλέγουν τη συμμαχία παρά τη σύγκρουση μ’ αυτές. Έτσι ενώ η κρίση βαθαίνει και την πληρώνουμε εμείς, οι καπιταλιστές επιλέγουν να διασφαλίζουν με κάθε τρόπο το αναγκαίο κέρδος τους και δε διστάζουν να πατήσουν –στην κυριολεξία- επί ανθρώπινων πτωμάτων. Εξ’ άλλου, πώς μπορούν αλλιώς να χαρακτηριστούν οι TTIP και CETA παρά δύο συνθήκες που συνθλίβουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας, ξεπουλούν τις περιουσίες των λαών, εντείνουν την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας και βάζουν ολόκληρα κράτη κάτω από τα πολυεθνικά-πολυκλαδικά μονοπώλια;

 

   Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το πανεπιστήμιο; Γιατί το Α.Π.Θ. κάνει μια τέτοια εκδήλωση;
Το πανεπιστήμιο εν μέσω κρίσης προφανώς δεν κρατά ένα ουδέτερο ρόλο. Αποτελεί ένα βασικό πυλώνα μέσα από τον οποίο το κεφάλαιο κερδοφορεί, ενώ παράλληλα πλασάρει με τον πιο άσχημο τρόπο ένα δήθεν κοινωνικό χαρακτήρα. Επομένως, δε μας κάνει εντύπωση που το Α.Π.Θ μπαίνει στη διαδικασία να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, για μας βασικό ζητούμενο είναι να μην πέσουμε σε αυτή τη παγίδα. Οι συνθήκες TTIP και CETA όχι μόνο θα επιφέρουν όλα τα παραπάνω, αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο μέσω της διασύνδεσης του με τις επιχειρήσεις, θα παίξει ρόλο στη διαδικασία εφαρμογής διαφόρων πτυχών τους. 

Ενάντια λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση, εμείς καλούμαστε να βρεθούμε στον αγώνα απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου που συνολικά καταστρέφουν το μέλλον μας, διαμορφώνοντας ένα νέο χάρτη στην εργασία που μας θέλει «σύγχρονους σκλάβους» μορφωμένους, αλλά τελικά χωρίς κανένα ατομικό και συλλογικό δικαίωμα. Όσο λοιπόν αυτοί εντείνουν την επίθεση τους, τόσο η δική μας αντεπίθεση από ταξική σκοπιά θα πρέπει να ανοίγει τα φτερά της.

Και κάτι στο κλίμα εορτών...

ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ!