Θα ‘τανε γελοίοι αν δεν ήταν επικίνδυνοι...

Κι ο λόγος για τα «παιδιά της ΚΝΕ»* που το τελευταίο διάστημα έχουν βαλθεί να σαμποτάρουν τον αγωνιστικό βηματισμό του συλλόγου ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ σε εκπαίδευση και εργασία, αλλά και στις συγκεκριμένες μάχες που δίνει ο σύλλογος για να υπερασπιστεί και να διευρύνει τα κεκτημένα του. Αυτή η στάση της επιτροπής αγώνα στο σύλλογό μας, απορρέει άμεσα απο την γενικότερη λογική του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Μια λογική βαθιάς ηττοπάθειας, που αρκείται σε προσχεδιασμένα ραντεβού εκτόνωσης της δυσαρέσκειας, χωρίς τη προοπτική της κλιμάκωσης και της νικηφόρας έκβασης των αγώνων. Αρκείται στη συγκρότηση ενός δυναμικού γύρω από το Κόμμα, τη Νεολαία, την παράταξη μέχρι να περάσει η μπόρα, μακριά και έξω από τις διαδικασίες στις οποιές η πρόταση μάχης μιας πολιτικής δύναμης δοκιμάζεται και κρίνεται, κερδίζει η χάνει. Αυτές τις διαδικασίες στις οποίες καθένας από εμάς μπορεί να θέτει τα προβλήματα του, αυτά να συζητιούνται και να αποφασίζονται δράσεις προκειμένου να επιλυθούν.

Πιο συγκεκριμένα η επιτροπή αγώνα ηλεκτρολόγων μηχανολόγων διατηρεί μια στάση στην ουσία της εχθρική απέναντι στις γενικές συνελεύσεις. Αυτό μπορεί κανείς να το συμπεράνει όταν λοιδορούνται οι προσπάθειες για διεξαγωγή γ.σ. κι από το λιγοστό οίστρο που επιδεικνύουν τα «παιδιά της ΚΝΕ» για την προπαγάνδιση τους (όταν αυτές δεν εξυπηρετούν τον κεντρικό σχεδιασμό του ΜΑΣ). Η εχθρική αυτή στάση γίνεται ορατή κι από τη διαλυτική παρουσία τους στις γενικές συνελεύσεις. Με την υπερπροβολή εκβιαστικών διλημμάτων που δεν καλείται άμεσα να επιλύσει ο σύλλογος και που δε συμβάλλουν με το τρόπο με τον οποιο τίθενται στην ανάπτυξη των προβληματισμών των φοιτητών για την κλιμάκωση της πάλης τους απέναντι στο νέο νόμο πλαίσιο αλλά και τα τόσα άλλα θέματα που μας απασχολούν το τελευταίο διάστημα. Με τη συστηματική πολλές φορές προσπάθεια δημιουργίας εκφυλιστικών γεγονότων κατά τη διάρκεια της γενικής συνέλευσης, που οριακά ένα προηγούμενο διάστημα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποσκοπούσαν στην παρακώληση και τη διάλυσή της. Η αγωνία των μελών της επιτροπής αγώνα, κάθε φορά που μαζεύονται 120 και παραπάνω άτομα για να γίνει γενική συνέλευση, να επικυρωθεί η de facto διεξαγωγή της από το ΔΣ, πώς πρέπει να ερμηνευθεί; Αντανακλά πραγματικό άγχος για την «ανασυγκρότηση των οργάνων του κινήματος» ή απλά παρακώληση του βασικού οργάνου του. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να ερμηνευθούν οι ψευτοακτιβισμοί κατά τη διάρκεια των διαδικασιών, όπως η ανάρτηση πανό, το ξύλο με τους εκφραστές της κυβερνητικής πολιτικής (ΠΑΣΠ), κίνηση που δήθεν δήλωνε ότι αυτοί είναι ανεπιθύμητοι. Λες κι η γενική συνέλευση του συλλόγου είναι κοινοβούλιο ή το συνέδριο της ΓΣΕΕ και χωρούν σε αυτή τετοιου είδους δράσεις. Μπερδεύτηκαν οι συνάδελφοι της ΚΝΕ, ή αυτό είναι κάτι πιο βαθύ;

Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα την 12/4 στη γενική συνέλευση του συλλόγου αποτελούν άμεση συνέπεια της συγκεκριμένης λογικής και στάσης απέναντι στους συλλόγους κα τις διαδικασίες τους. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με την απόφαση της προηγούμενης γενικής συνέλευσης είχε καλεστεί τακτική γ.σ. προκειμένου να καθορίσει ο σύλλογος τη δράση τις τελευταίες μέρες πριν το πάσχα, αλλά και το στίγμα της συνέχισης του αγώνα με πρώτο σταθμό την Πρωτομαγιά αλλά και τις 3/5, ημέρα που στη Βουλή θα συζητιέται το καυτό θέμα της παιδείας (και ποιος ξέρει; η Αννούλα μπορει και να πετάξει από το μανίκι της κανα νόμο πλαίσιο!). Στην ίδια διαδικασία είχε καταψηφιστεί από τους φοιτητές η πρόταση για εκλογοαπολογιστική συνέλευση στις 12/4. Μιας διαδικασίας – πασαρέλας φοιτητοπατέρων, που κρίθηκε ότι θα άλλαζε εντελώς την ατζέντα της κουβέντας του συλλόγου, σε κατεύθυνση αποκλιμάκωσης της δράσης του και ενεργοποίησης των εκλογικών μηχανισμών. Παρόλα αυτά «τα παιδιά της ΚΝΕ» επέμειναν στο σχεδιασμό τους, και ενώ τη Τρίτη 12/4 στην αίθουσα 5 είχε μαζευτεί κόσμος για να πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη συνέλευση του συλλόγου, αυτοί επέβαλαν με μικροφωνική και απανωτές τοποθετήσεις, βρυχηθμούς (Κ.Κολλημένος) και τσιρίδες (οποιάσδποτε Κνίτισσας) ότι η τακτική συνέλευση δε θα πραγματοποιηθεί. Αντί αυτής με θαυμαστά «αμεσοδημοκρατικό» τρόπο ορίστηκε προεδρείο από δύο μέλη της ΚΝΕ και ξεκίνησε απολογισμός της δράσης του απερχόμενου ΔΣ από ένα τρίτο μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας ενώ στην αίθουσα 5 επικρατούσε πραγματικό χάος. Από την πλευρά του σχήματος έγιναν επανειλλημένες προσπάθειες να δωθεί ένα τέλος στο σπάσιμο της συνέλευσης διακόπτοντας τη λειτουργία της μικροφωνικής. Η απάντηση της ΚΝΕ ήταν η επίθεση σε μέλη του σχήματος επιδιώκοντας να συνεχιστεί η τοποθέτηση/διαδικασία-τραγέλαφος. Ο κόσμος αποσβολωμένος από το πραξικόπημα το οποίο είχε πραγματοποιηθεί μπροστά στα μάτια του, αδυνατούσε να δεί τον εαυτό του μέσα σε μια τέτοια διαδικασία. Αυτό μας οδήγησε και μας στο να καταγγείλουμε την ωμή διάλυση της συνέλευσης και να αποχωρήσουμε.

Για μας τα όσα συνέβησαν αποτελούν συνέχεια μιας λογικής που δεν μπορεί να περιγράψει ένα νικηφόρο σχέδιο και να εμπνεύσει τον κόσμο του αγώνα. Γι’ αυτό και δεν έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτόν και στις διαδικασίες που βρίσκεται, συζητά και αποφασίζει, φτάνοντας μέχρι το σημείο να σπάει τις αποφάσεις του συλλόγου. Τη συγκεκριμένη μάλιστα πρακτική είχαμε συνηθίσει, να τη χρησιμοποιούν δυνάμεις όπως η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, που στηρίζουν χρόνια τώρα την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, για να τσακίσουν τις αντιστάσεις και τις αγωνιστικές διεργασίες στους κόλπους των συλλόγων. Δε μας εκπλήσει η κατρακίλα της ΚΝΕ. Σε μια τέτοια περίοδο που τα ερωτήματα βαθαίνουν και γίνονται αμείλικτα, η αδυναμία απάντησης από την πλευρά της, την οδηγεί στην αντίπερα όχθη από αυτήν του κινήματος. Από τη δική μας πλευρά δηλώνουμε ότι θα επιμείνουμε στη λογική που έχουμε καταθέσει τόσες φορές στο σύλλογο, για τη συγκρότηση ενός φοιτητικού κινήματος που θα γκρεμίσει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για το νέο νόμο πλαίσιο, που θα αποτελέσει πόλο έλξης και σημείο αναφοράς για το σύνολο της νεολαίας και θα πυροδοτήσει ευρύτερες κοινωνικές διεργασίες προκειμένου να ανατραπεί η επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας. Για να γίνουμε η γενιά της ρήξης και της ανατροπής. Για να επικρατήσουν οι ανάγκες και τα δικαιώματα μας και όχι η εξαθλίωση, ο φόβος και η υποταγή.

*ο όρος «τα παιδιά της ΚΝΕ» δεν αναφέρεται στο ποίημα του Γ. Ρίτσου, αλλά στο τραγούδι του Τζίμη Πανούση «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα»

ΑΡ.ΑΓ.Ε - ΕΑΑΚ

Απόφαση Συλλόγου Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων 15/3

Απόφαση ΣΦ Μηχανολόγων–Ηλεκτρολόγων (15/3/2011)

Βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο που γινόμαστε μάρτυρες πρωτοφανών εξελίξεων σε διεθνές επίπεδο. Πέρα από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. που η μία μετά την άλλη γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και νιώθουν τα απειλητικά χνώτα του Δ.Ν.Τ. (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ), το αδιέξοδο του σημερινού συστήματος έχει δημιουργήσει ένα ντόμινο κοινωνικών εκρήξεων και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Τα πρόσφατα παραδείγματα της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Τυνησίας προμηνύουν ότι το 2011 θα είναι μία χρονιά όξυνσης κοινωνικών αντιθέσεων και κορύφωσης λαϊκών αγώνων. Μπροστά στον κίνδυνο και την απειλή της υποταγής και της εξαθλίωσης η νεολαία, όπως φάνηκε και στην Αίγυπτο, λειτουργεί ως πυροδότης κινημάτων και εξεγέρσεων με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου πολιτικού σκηνικού.

            Με βάση όλα τα παραπάνω, τα επιχειρήματα και οι αναλύσεις που ακούγονταν τόσο καιρό από τα ντόπια και ξένα αστικά μίντια  και την κυβέρνηση, περί «ελληνικού φαινομένου» και «ελληνικής κρίσης» καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα. Γίνεται αντιληπτό λοιπόν ότι η οικονομική κρίση είναι ένα φαινόμενο παγκόσμιο και αποτελεί μία ευκαιρία για το κεφάλαιο, το οποίο καταργώντας κατακτήσεις και δικαιώματα του λαού προσπαθεί να ενισχύσει την κυριαρχία του. Στην Ελλάδα αυτή η κατάσταση κορυφώνεται τον τελευταίο χρόνο με την έλευση της τρόικας και την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ. Η επίθεση με το πέρασμα του καιρού εντείνεται, καθώς  ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σε πλήρη σύμπνοια προχωρούν στην επικαιροποίηση του μνημονίου (μνημόνιο Νο 4) που προβλέπει ότι πρέπει μέχρι το 2015 να εξασφαλιστούν 50 δις, που θα προέρχονται από αποκρατικοποιήσεις, μειώσεις μισθών και νέες φορολογικές αυξήσεις.

Τα μέτωπα που αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει, εν όψει και της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 25 Μαρτίου, είναι, εκτός των άλλων, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ενώ το αμέσως επόμενο είναι αυτό της παιδείας και του νέου νόμου πλαίσιο για τα πανεπιστήμια.

            Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι που διαμορφώνει η κυβερνητική πολιτική, ξεσπούν πολλοί ελπιδοφόροι αγώνες από τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Λαμπρό παράδειγμα αποτελούν οι κλαδικές απεργίες, όπως αυτή των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και των υπαλλήλων στον τομέα της υγείας. Αγώνες που χαρακτηρίζονται τόσο από αποφασιστικότητα  (βλ. συνέχιση της απεργίας στα ΜΜΜ παρότι αυτή κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική) αλλά και οξυμένες μορφές πάλης (κατάληψη του υπουργείου υγείας). Οι κινητοποιήσεις αυτές κόντρα στις ξεπουλημένες ηγεσίες, που στόχο έχουν την εκτόνωσή τους, αλλά και παρά την ακραία συκοφάντηση από τα ΜΜΕ, βάζουν ως στόχο όχι απλά και μόνο την ικανοποίηση κάποιων συντεχνιακών αιτημάτων, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία, αντιτίθενται  στην κατάργηση βασικών κοινωνικών παροχών. Σημαντικό κόμβο των κινητοποιήσεων αποτέλεσε η Γενική Απεργία της Τετάρτης 23/2, όπου δεκάδες χιλιάδες φοιτητών και εργαζομένων, συμμετείχαν στις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην πιο ληστρική επίθεση (κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ) σε εργαζόμενους και νεολαία τα τελευταία χρόνια, βροντοφωνάζοντας την αγανάκτηση και την οργή τους. Παράλληλα, 300 μετανάστες εργάτες, πραγματοποιώντας ένα συγκλονιστικό αγώνα 45 ημερών απεργίας πείνας και εκφράζοντας τη φωνή των μεταναστών απαιτώντας την νομιμοποίηση όλων, κατάφεραν να εκβιάσουν την κυβέρνηση και να αποσπάσουν κατακτήσει για όλους τους εργαζόμενους, αποδεικνύοντας ότι με αποφασιστικούς αγώνες μπορούν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα νίκες. Τέλος ένας πρωτοφανούς έντασης και διάρκειας αγώνας εξελίσσεται από το Δεκέμβρη στα οδοφράγματα της Κερατέας όπου σύσσωμη η κοινωνία της κωμόπολης αντιστέκεται τόσο στη δημιουργία ΧΥΤΑ που θα οδηγήσει στην υποβάθμιση της ζωής και του τόπου τους, όσο και στα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων που έχουν αναλάβει το έργο. Οι κάτοικοι της Κερατέας στα πλαίσια του δίκαιου αγώνα τους υιοθέτησαν οξυμένες πρακτικές στο δρόμο και δεν δίστασαν να υπερβούν τα όρια της αστικής νομιμότητας.

            Τα παραπάνω γεγονότα φανερώνουν ότι υπάρχει δυνατότητα υπέρβασης της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί από την σκοπιά του λαϊκού κινήματος. Τέτοιοι αγώνες μπορούν να εμπνεύσουν συνολικά την κοινωνία εγχαράσσοντας στη συλλογική συνείδηση την προοπτική της νίκης και της ανατροπής. Γι αυτό το λόγο είναι επικίνδυνοι για την κυβέρνηση και όλους τους εκφραστές της αντιλαϊκής πολιτικής. Είναι λοιπόν αναγκαίο για το κράτος να θωρακιστεί κατασταλτικά και ιδεολογικά απέναντί τους καταργώντας στην ουσία οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας. Αυτό πραγματοποιείται με την αύξηση της αστυνομοκρατίας στις γειτονιές, την ένταση της καταστολής και της αστυνομικής βίας (χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Κερατέας η οποία έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε κατεχόμενη πόλη από τις αστυνομικές δυνάμεις) αλλά ακόμα και με την εκπαίδευση σωμάτων στρατού για την καταστολή διαδηλώσεων και κοινωνικών εκρήξεων. Απόδειξη στο τελευταίο είναι η άσκηση «Καλλίμαχος» στο στρατόπεδο του Κιλκίς, όπου ουσιαστικά ήταν μια αναπαράσταση διάλυσης πορειών από το στρατό. Από την άλλη η κυβέρνηση προσπαθεί με διάφορα νομοθετήματα να ποινικοποιήσει, όλο και αυξανόμενες κινήσεις πολιτών, που αρνούνται την πληρωμή των διοδίων και των συγκοινωνιών, προασπίζοντας το δικαίωμα για δωρεάν μεταφορές.

            Η επίθεση της κυβέρνησης στα δημοκρατικά δικαιώματα εντείνεται με την άνευ προηγουμένου στοχοποίηση και υπονόμευση του πανεπιστημιακού ασύλου με κορύφωση την άρση του ασύλου στη Νομική Αθήνας. Το επίθεση στο άσυλο, το οποίο το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα  επί χρόνια προάσπιζαν συλλογικά και οργανωμένα μέσα από τις διαδικασίες τους. Αποτελεί μια κίνηση οχύρωσης από μεριάς του κράτους και της κυβέρνησης απέναντι στην τεράστια κοινωνική οργή που σπέρνει η  πολιτική της κοινοβουλευτικής δικτατορίας ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ και ΕΕ  και απέναντι στους μαζικούς, ακυδεμόνευτους αγώνες που βγαίνουν καθημερινά στο προσκήνιο. Ειδικά σε μια συγκυρία που το φοιτητικό κίνημα καλείται να δώσει μια τεράστια μάχη ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και το νόμο πλαίσιο με συνελεύσεις - καταλήψεις – διαδηλώσεις, η συγκεκριμένη κίνηση δείχνει τις διαθέσεις της κυβέρνησης απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο. Άλλωστε το άσυλο θα αποτελέσει βασικό εργαλείο στο οπλοστάσιο του φοιτητικού κινήματος που καλείται να ορθώσει ανάστημα σ' ένα νόμο που θα αλλάζει ριζικά τη λειτουργία του πανεπιστημίου όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Στο ζήτημα του ασύλου λοιπόν, η θέση μας είναι σαφής και ασυμβίβαστη: το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα είναι τα μόνα αρμόδια να αποφασίζουν για το άσυλο, μέσα από τα όργανα και τις διαδικασίες τους. Σε μια περίοδο που οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική κορυφώνονται, δεν θα δεχτούμε καμία καταπάτηση και καμία συκοφάντηση του θεσμού του ασύλου, που πάντα αποτελούσε για αυτούς εφαλτήριο. 

            Το εργατικό κίνημα λοιπόν, θα πρέπει να βαθύνει την πολιτική του στοχοθεσία και να απαιτήσει τη διαγραφή του ληστρικού χρέους, την αποδέσμευση από ΟΝΕ και ΕΕ, την εθνικοποίηση των βασικών πυλώνων της οικονομίας και των τραπεζών και να επιδιώξει να ασκήσει εργατικό έλεγχο σε αυτά. Τα παραπάνω θα πρέπει να δεθούν με τα πάγια αιτήματα για ραγδαίες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους. Ταυτόχρονα θα πρέπει το εργατικό κίνημα να υιοθετήσει αναβαθμισμένες μορφές πάλης. Οι απεργίες διαρκείας, οι καταλήψεις κέντρων λήψης αποφάσεων θα πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη της συζήτησης των εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων και να προκαλέσουν τριγμούς στα επιτελεία της κυβέρνησης.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ για τα πανεπιστήμια

            Από την αρχή κιόλας του χειμερινού εξαμήνου ακούσαμε τη Διαμαντοπούλου να εξαγγέλλει πως αυτό το έτος θα είναι έτος παιδείας και να θέτει επί τάπητος το θέμα των πανεπιστημίων καλώντας όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα σε έναν στημένο διάλογο με στόχο την κατάθεση ενός νέου νόμου πλαισίου. Ο σύλλογός μας όπως και πολλοί άλλοι σ’ όλη την Ελλάδα (φτάσαν τις 90 σχολές υπό κατάληψη στην απεργία της 15ης Δεκέμβρη) από την πρώτη στιγμή πήρε θέση μάχης για την ανατροπή της πιο αντιδραστικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της τελευταίας 20ετίας. Μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις οι φοιτητές έδωσαν μια πρώτη απάντηση στα σχέδια του υπουργείου, προτάσσοντας δυναμικά τις ανάγκες και τα συμφέροντά τους. Παράλληλα, με τα μάτια στραμμένα πάντα στην κοινωνία, βρέθηκαν στο δρόμο μαζί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της, παλεύοντας ενάντια στη συνολική πολιτική της κυβέρνησης. Παρά το γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα δεν πρόλαβε να οξυνθεί όσο θα θέλαμε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναβολή της κατάθεσης του νομοσχεδίου. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι η μάχη τελείωσε, απεναντίας τώρα αρχίζει καθώς οι νέες δηλώσεις του υπουργείου αποτελούν casus belli για τους φοιτητές. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η απερχόμενη σύνοδος των πρυτάνεων στο Ναύπλιο που ουσιασιαστικά προσθέτει τις τελευταίες πινελιές στο νόμο έκτρωμα που θα κατατεθεί μέσα στις επόμενες βδομάδες στη βουλή.

Με τον αναβαθμισμένο νόμο πλαίσιο, η κυβέρνηση δεν δείχνει να αναδιπλώνεται αλλά ίσα ίσα επιτίθεται ακόμη πιο σφοδρά:

·      Αναδιαμόρφωση της φοιτητικής καθημερινότητας – Εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Η είσοδος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω προπαρασκευαστικού έτους, η κατάργηση των ακαδημαϊκών διαλέξεων και η θέσπιση απουσιολόγιου, οι αλυσίδες μαθημάτων και τα προαπαιτούμενα και τέλος οι διαγραφές φοιτητών με την παράλληλη προώθησή τους σε ΙΕΚ, αλλάζουν ριζικά τη ζωή των φοιτητών στο πανεπιστήμιο. Τα παραπάνω ωθούν τον φοιτητή στην εξατομίκευση και την αλλοτρίωση, απομακρύνοντας τον από συλλογικές αναπαραστάσεις και διεκδικήσεις μέσα σε ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο-σχολείο που στόχος του είναι η δημιουργία πειθήνιων εργαζομένων.

·      Πλήρης και οριστική αποστοίχηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία. Μέσα από ατομικά προγράμματα σπουδών, ο φοιτητής παλεύει για να μαζέψει προσόντα και δεξιότητες ώστε να εμπλουτίσει τον ατομικό φάκελο προσόντων του, που αντικαθιστά πλήρως το ενιαίο πτυχίο. Θεσπίζεται έτσι ένας νέος τρόπος απόδοσης επαγγελματικών δικαιωμάτων που σε συνδυασμό με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων θα κατατάσσει τον εργαζόμενο σε μια 8βάθμια κλίμακα, αναγκάζοντάς τον να μπει σε έναν φαύλο κύκλο επανακατάρτισης και ανταγωνισμού προκειμένου να αποκτήσει καλύτερους όρους εργασίας. Ειδικά για τους μηχανικούς η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται με τις επικείμενες αλλαγές στο ΤΕΕ και το άνοιγμα του επαγγέλματος που θα έχουν ως αποτέλεσμα την κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τους αυτοαπασχολούμενους οδηγώντας τους όχι απλά στην ανεργία αλλά πετιούνται πραγματικά στο δρόμο χώρις καμία προοπτική εύρεσης δουλειάς κι άρα τελικά οδηγούνται οριστικά στην εξαθλίωση. Επίσης, οι άνεργοι και οι μισθωτοί μηχανικοί, η πλειοψηφία δηλαδή των μηχανικών νιώθουν στο πετσί τους την επιθετικότητα του κατασκευαστικού κεφαλαίου και έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι την εργασιακή κατάσταση που επιφυλάσσει η πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η κατάργηση του ενιαίου 5 ετούς διπλώματος - πτυχίου του μηχανικού και η κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων μέσα από ένα συνεχή κύκλο ανασφάλιστης και πολλές φορές τζάμπα εργασίας (της λεγόμενης «μαθητείας»), καθώς και ο πολλαπλασιασμός και η σκλήρυνση των εξετάσεων για τη κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, εντείνει ακόμα περισσότερο την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, συμπιέζει στο χαμηλότερο επίπεδο τους μισθούς και εκτοξεύει τα ωράρια σε πρωτοφανέροτα επίπεδα (10ωρα, 6ημερα). Ταυτόχρονα οι τεράστιες εργατικές εισφορές που καλούνται να πληρώνουν οι εργαζόμενοι μηχανικοί (1800 ευρώ το χρόνο), ανεξάρτητα από το αν δουλεύουν ή είναι άνεργοι, ωθούν ολοένα και περισσότερους νέους πτυχιούχους στη μη εγγραφή τους στο ΤΕΕ και στη μη ασφάλιση τους στο ΤΣΜΕΔΕ. Τέλος το ΤΕΕ και το ΤΣΜΕΔΕ δε χορηγούν κανένα επίδομα ανεργίας, με τη γελοία δικαιολογία της ελεύθερης φύσης του επαγγέλματος (βλ. Δεν υπάρχει άνεργος μηχανικός).

·      Σαρωτική περικοπή χρηματοδότησης και φοιτητικών παροχών. Δρομολογούνται συγχωνεύσεις, με συνένωση και κατάργηση τμημάτων (βλέπε κατάργηση των ΤΕΙ Θεσσαλονίκη και Πειραιά), με άξονα την ανταποδοτική και μειωμένη χρηματοδότηση. Παράλληλα, αυτονόητες ανάγκες όπως η δωρεάν σίτιση-στέγαση, τα πάσο και τα συγγράμματα θα παρέχονται με αναβαθμισμένο το κριτήριο της απόδοσης του φοιτητή. Ένα ακόμα είναι η υποχρέωση του πανεπιστημίου για δωρεάν στέγαση (που ήδη είναι προβληματική και ελλιπής) η οποία υπάγεται πλέον στις διαθέσεις των καλλικρατικών δήμων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τη λίστα συγγραμμάτων που έχει μετατραπεί ήδη σε λίστα βιβλίων (ένα βιβλίο για κάθε μάθημα) και επιδιώκουν να την κάνουν λίστα βιβλίων προς αγορά.          Συγκεκριμένα, η νέα εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας προβλέπει πως ο κάθε φοιτητής, πλέον, θα δικαιούται ανά μάθημα μόνο ένα δωρεάν βιβλίο (όχι ένα δωρεάν σύγγραμα που μπορεί να περιλαμβάνει παραπάνω βιβλία) και ό,τι χρειάζεται παραπάνω «απλά» θα πληρώνεται! Οι φοιτητές που πήραν παραπάνω συγγράμματα πρέπει να τα επιστρέφουν, διαφορετικά δε θα μπορούν στο εξής να πάρουν κανένα βιβλίο δωρεάν αφού θα διαγράφονται απ' το σύστημα ΕΥΔΟΞΟΣ. Παράλληλα, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο κατάργησης του συμπληρωματικού συγγράμματος (κοινώς κομμένες οι σημειώσεις). Εάν οι φοιτητές επί πτυχίω, που έχουν παραλάβει παραπάνω συγγράμματα, δεν τα επιστρέφουν θα διώκονται με πειθαρχικά! Κι όλα αυτά θα αποτελούν παραδείγματα από το μακρινό παρελθόν, μιας και οι εξαγγελίες μιλούν ακόμα και για καταβολή διδάκτρων.

·      Εξωπανεπιστημιακές διοικήσεις. Τα πρυτανικά συμβούλια και η σύγκλητος αντικαθίστανται από τα Συμβούλια Διοίκησης. Όργανα τα οποία θα συγκροτούνται από managers, μεγαλοκαθηγητές και εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου. Αυτό έχει δύο όψεις: Από τη μία με τα νέα διοικητικά συμβούλια η προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής θα γίνεται με πολύ πιο άμεσο τρόπο. Από την άλλη, η δημιουργία κλειστών και μονωμένων από το φοιτητικό κόσμο και την «πανεπιστημιακή κοινότητα» Συμβουλίων Διοίκησης, που θα μπορούν να συνεδριάζουν και εκτός Ασύλου, θα έχει σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό της επίδρασης της φωνής των φοιτητικών συλλόγων και των εργαζομένων του πανεπιστημίου στη λήψη των αποφάσεων. Εικόνα από το μέλλον αποτέλεσε άλλωστε η πρόσφατη συνεδρίαση επιτροπής εξωτερικής αξιολόγησης για την Ιατρική που πραγματοποιήθηκε στο Electra Palace.

Στα πλαίσια αυτά κινείται και η προσπάθεια του Τμήματος Ηλεκτρολόγων για αλλαγή του προγράμματος σπουδών της σχολής. Από ότι έχει ανακοινώσει ο πρόεδρος του Τμήματος, φαίνεται πως η διάθεση του Τμήματος είναι να προσαρμοστεί στις διατάξεις του Νομοσχεδίου Γιαννάκου αλλά και Διαμαντοπούλου πριν καν αυτό κατατεθεί. Συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για τομείς που μπορεί να φτάνουν ακόμα και στο …2^ο έτος, για αλυσίδες σε όλα τα μαθήματα και για μείωση του αριθμού των μαθημάτων σε λιγότερα που θα σημάνει τη γιγάντωση της ύλης (ανά μάθημα).

Όπως γίνεται λοιπόν αντιληπτό το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη μάχη των τελευταίων δεκαετιών. Ο αγώνας για την ανατροπή του νέου νόμου πλαισίου απαιτεί κάθε φοιτητής να προτάξει τη συλλογική συνείδηση και διεκδίκηση απέναντι σε κάθε λογική εξατομίκευσης και προσωπικών συμφερόντων. Πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό ότι η μάχη ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο είναι κομμάτι της συνολικής πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, γι’ αυτό κι ο συντονισμός και η συμπόρευση με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας επιβάλλεται. Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι η υπομονή και η υποταγή στις επιταγές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ ίσως και να βελτιώσουν ένα μέλλον που ήδη διαφαίνεται καταδικασμένο. Όταν αυτοί δηλώνουν ότι θα είμαστε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες εμείς απαντάμε ότι θα γίνουμε η γενιά της ανατροπής μέσα από τους μαζικούς ανυποχώρητους αγώνες, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να νικήσουν. Άλλωστε η δυναμική του φοιτητικού κινήματος έχει ιστορικά αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει συνολικότερα την κοινωνία και να αποτελέσει πυροδότη ευρύτερων λαϊκών εκρήξεων και κινημάτων.

            Τέλος, είναι προφανές ότι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν περιορίζεται μόνο στα πανεπιστήμια αλλά επεκτείνεται και στη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πολλά σχολεία θα κλείσουν, γεγονός που αφενός θα οδηγήσει σε μαζικές απολύσεις εκπαιδευτικών, αφετέρου θα κάνει πιο αποπνικτική την ήδη βεβαρυμμένη σχολική καθημερινότητα. Γίνεται ξεκάθαρη λοιπόν η ανάγκη συγκρότησης ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου που θα ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης και θα συμπορευτεί με τα υπόλοιπα μέτωπα της εργασίας και ιδιαίτερα στην κατεύθυνση υπεράσπισης αλλά και κατάκτησης μίας αξιοπρεπούς εργασιακής προοπτικής, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους στον κλάδο και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

            Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, η επόμενη περίοδος θα πρέπει να αποτελέσει την ηχηρή μας απάντηση απέναντι στον Νόμο Πλαίσιο και τα σχέδια της Διαμαντοπούλου, απέναντι στις αλλαγές στα εργασιακά των μηχανικών και στο μαύρο μέλλον της ημιεργασίας – ημιανεργίας που μας ετοιμάζουν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

·       Άμεση απεμπλοκή της χώρας από την επιτήρηση ΕΕ και ΔΝΤ. Δεν θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση τους!

·       καταργηση του τρομονομου

·       ΝΑ ΜΗN ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ των ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ

·       ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΏΡΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ και το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. ΚΑΝΕΝΑ ΙΔΒΕ. ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΠΟΥΔΩΝ, πτυχίων, σχολών, ιδρυμάτων. Μόνος αρμόδιος για τις υποθέσεις μας, είμαστε εμείς μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις.

·       ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΑ Κ. Ε. Σ

·       ΕΝΑ ΠΤΥΧΙΟ ΑΝΑ ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ενιαίο γενικό, με ίσα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα, μοναδική προϋπόθεση για δουλειά.

·       ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ, ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΡΙΖΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

·       Καμιά επαναδιαπραγμάτευση - κατάργηση του ασύλου. - Διεύρυνση του στα σχολεία και στους χώρους δουλειάς.

·       Κατάργηση της δράσης κάθε λογής εργολάβων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΘ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ Μονιμοποίηση συμβασιούχων που εργάζονται υπό αυτό καθεστώς (π.χ. καθαρίστριες), επαναπρόσληψη προσωπικού για την κανονική λειτουργία της λέσχης, αξιοπρεπείς μισθούς και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα.

·       Καμία επιχειρηματική δραστηριότητα μέσα στα πανεπιστήμια.

·       ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ - ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΦΕΕ, ΦΕΑΠΘ. ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΦΕΕ ΟΠΟΤΕ ΚΙ ΑΝ ΓΙΝΕΙ.

·       ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΙΣΗ, ΣΤΕΓΑΣΗ, ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ, για όλους τους φοιτητές ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ.

·       ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ, (ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΜΑ) ΔΕ ΘΑ ΑΝΕΧΤΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΤΕΣΤ Ή ΕΡΓΑΣΙΑ. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ Ή ΟΙ ΠΡΟΟΔΟΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΡΟΥΝ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΑ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΒΑΘΜΟ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΕΛΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ

·       ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΣΤΟΥΣ 7 ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ. ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.

·       ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΖΕΛΕΠΗ.

ΠροχωροΥμε σε:

·                     ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ  ΑΠΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 16/3 εώς και ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/3.

·                     ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 17/3 με συγκέντρωση 12:00 στο Πολυτεχνείο ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ για την παιδεία

·                     ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ  ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΕ ΓΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ. Ο ΝΟΜΟΣ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΚΙ ΕΜΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

·                     ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΜΗΜΑ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΥΛΙΚΩΝ. ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤHΡΟΥΝΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΜΑΖΙΚΩΝ ΚΟΨΙΜΑΤΩΝ.

·                     Συντονισμό με γενικές συνελεύσεις φοιτητών – σπουδαστών που κινούνται σε  ανάλογη κατεύθυνση με τη δικιά μας. Επιδιώκουμε και συντονισμό με τους αγωνιζόμενους μαθητές και τα εργατικά σωματεία

·                     Σύσταση ανοιχτής σε όλους συντονιστικής επιτροπής, υπόλογης σε αυτήν για την υλοποίηση της απόφασης και για τον καθορισμό των εκδηλώσεων και των δραστηριοτήτων του συλλόγου.

·                     Νεα γενικη συνελευση Δευτερα 21/3 αιθ. 5 13.00

·                     ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟς ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟς ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ‘‘Δομημενου προγραμματισμου’’

·                     συμμετεχουμε σε συντονισμο με το σ.μ.τ. στην κινητοποιηση εναντια στην αντιπροσωπεια του τ.ε.ε. εναντια στην καταργηση των ελαχιστων αμοιβων και την πιστοποιηση των επαγγελματικων δικαιωματων 21/3.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ-ΧΑΦΙΕΔΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΚΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ.

      Την Τετάρτη 23/2 , εκατοντάδες φοιτητών και εργαζομένων ,συμμετείχαν στη μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην πιο ληστρική επίθεση (κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ) σε εργαζόμενους και νεολαία τα τελευταία χρόνια . Η πρόθεση της Αστυνομίας να διαλύσει την πορεία ήταν εμφανής από την αρχή , με αποκορύφωμα λίγο πριν το τέλος αυτής, όπου σύσσωμα ΜΑΤ και Ασφάλεια άρχισαν να κυνηγούν στα τυφλά διαδηλωτές με σκοπό τη σύλληψή τους.

Κατά τη διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού αυτού, ασφαλίτες , αφού ακινητοποήσαν τον σύντροφο και  συνάδελφό μας Χρήστο Τζελέπη ,τον ξυλοκόπησαν και ύστερα τον προσήγαγαν στη Γ.Α.Δ.Θ απ’ όπου και μας ανακοινώθηκαν μετά από ώρες οι κατηγορίες σύλληψής του.

  Άμεσα το πανό των φοιτητικών συλλόγων κατευθύνθηκε προς την αστυνομική διεύθυνση για να δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη του στο συνάδελφο και να φωνάξει δυνατά πως το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ. Με τη λήξη της κινητοποίησης καλέσαμε άμεσα Δ.Σ για να υπάρξει ψήφισμα αλληλεγγύης στον Χ.Τ καθώς την επομένη στις 11 περνούσε αυτόφωρη διαδικασία  στα δικαστήρια.

    Προς έκπληξη όλων μας , η ΠΚΣ με έναν αρκετά «φυσικό» τρόπο απάντησε μετά από μία ώρα, λέγοντας ότι δεν ενδιαφέρεται καν για το συνάδελφο (με πολύ πιο γλαφυρό τρόπο) και ότι αν(!) επιμέναμε για Δ.Σ αυτό θα γινόταν την Πέμπτη 24/2 ,2 ώρες πριν το αυτόφωρο! Παράλληλα διαρκής ήταν και ο τόνος ειρωνείας των συναδέλφων της ΠΚΣ  όσον αφορά την αθωότητα του Χ.Τ (δεν ήμασταν μπροστά,δεν ξέρουμε τι έκανε κτλ..) κάτι το οποίο δεν τόλμησαν να σκεφτούν να αμφισβητήσουν ούτε οι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, γνωστές για τον αντιδραστικό και αντικινηματικό ρόλο που  παίζουν στα Πανεπιστήμια. Το Δ.Σ. προφανώς έγινε το βράδυ χωρίς την ΠΚΣ , η οποία φτάνοντας σε έσχατο σημείο δοσιλογισμού δεν έφερνε καν σφραγίδα για να επικυρωθεί το ψήφισμα (το οποίο είχε περάσει από 23 συλλόγους και το σωματείο του ΟΤΕ στον οποίο εργάζεται ο Χ.Τ) μέχρι και 20 λεπτά πριν ξεκινήσει το δικαστήριο στο οποίο και είχε κανονιστεί συγκέντρωση αλληλεγγύης για το συνάδελφο.

 Η πραγματικά χαφιεδίστικη στάση της ΠΚΣ δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως δεν αντιλαμβάνεται ούτε τον βασικό λόγο ύπαρξης των συλλόγων, που είναι καταρχήν η υπεράσπιση των μελών του. Αυτή η λογική της περιχαράκωσης και ηττοπάθειας  μάλλον είναι πέρα και έξω από τις συλλογικές αναπαραστάσεις αγώνα με τις οποίες έχτισε ο σύλλογος μας την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη των τελευταίων ετών. Εν τέλει ,αυτή είναι και η λογική η οποία σαμποτάρει γενικές συνελεύσεις, παίρνει διαζύγιο από τις καταλήψεις και δεν κάνει καν τον κόπο να μιλήσει για το νέο νόμο-πλαίσιο, πόσο μάλλον για ένα μαζικό φοιτητικό κίνημα ανατροπής.

Η δίκη διενεργήθηκε τελικά δύο μέρες μετά τη σύλληψη με τη μαζικότατη παρουσία αλληλέγγυων συμφοιτητών και συναγωνιστών. Η αντιφατικότητα των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας, η παράλληλη παρουσία δυνάμεων ΜΑΤ εντός του κτιρίου των δικαστηρίων και η απροκάλυπτη στάση εισαγγελέα και προέδρου να μην αναγνωρίζουν καμία αλήθεια στις μαρτυρίες της υπεράσπισης, οδήγησαν στην τελική απόφαση καταδίκης του συντρόφου μας.

Για εμάς, το αποτέλεσμα της δίκης δεν αφορά την υποκειμενική «σκληρότητα» των εν λόγω δικαστικών «λειτουργών» αλλά είναι ξεκάθαρα πολιτικό. Σε μια συγκυρία που το κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του ξεζουμίζουν το εργατικό δυναμικό και συμπιέζουν τα δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας προς τα κάτω, η λαϊκή οργή θα ξεχύνεται στους δρόμους με όλο και πιο αναβαθμισμένο τρόπο. Επιχειρώντας παράλληλα, η κυβέρνηση, να καταθέσει στο άμεσο διάστημα, τον πιο αντιδραστικό Νόμο-Πλαίσιο από τη μεταπολίτευση και μετά, γνωρίζει πολύ καλά πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το φοιτητικό κίνημα, λόγω της νικηφόρας προοπτικής του αλλά και των πολιτικών προεκτάσεων που μπορεί να έχει στο ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Σε μία τέτοια περίοδο λοιπόν, που διαρρηγνύεται κάθε κοινωνική συμμαχία για την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ επιλέγει την ωμή καταστολή και την καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, καταλήγοντας ακόμα και στην ποινικοποίηση της συμμετοχής στην πορεία.

Τα γεγονότα αυτά δεν είναι πρωτοφανή για το σύλλογό μας , καθώς η ιδιαίτερη δυναμική μας στα κινήματα έχει στοχοποιηθεί  από την αστυνομία αρκετές φορές , χωρίς καμία επιτυχία όμως ,κάτι που οφειλόταν ανέκαθεν στην έμπρακτη αλληλεγγύη προς τους συναδέλφους μας. Ως ΑΡ.ΑΓ.Ε. δηλώνουμε απερίφραστα ότι η εξέλιξη της δίκης αυτής, δεν μας τρομοκρατεί. Αντίθετα, μας παροτρύνει να εντείνουμε την πάλη μας ενάντια στην πραγματικότητα που επιβάλλουν Κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ, στην επικείμενη κατάθεση από το υπουργείο του νέου νόμου-έκτρωμα για το πλαίσιο λειτουργίας του πανεπιστημίου. Οι εξελίξεις λοιπόν αυτές, θα βρουν το σύλλογό μας σε αγωνιστική επαγρύπνηση προκειμένου να απαντήσει στην κατάργηση των δικαιωμάτων μας για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, πτυχία με αξία – δουλειά με δικαιώματα, για ελεύθερο συνδικαλισμό και Άσυλο στα πανεπιστήμια. Σε αυτό το έδαφος ο καθένας καλείται να διαλέξει πλευρά, ή με την ενσωμάτωση και το στημένο διάλογο ή με το δρόμο του κινήματος και της μαχητικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων και των αναγκών μας, υπερβαίνοντας τις λογικές ηττοπάθειας, σεχταρισμού και διακηρυκτικής «ανυπακοής». Το φοιτητικό κίνημα μέσα από τις γενικές συνελεύσεις με καταλήψεις συγκρούσεις και διαδηλώσεις,  θα ανατρέψει την επίθεση στην εκπαίδευση και συνδεόμενο με τα ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας ,θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα για ένα κοινωνικό κίνημα ανατροπής .  

ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ
ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ,
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

  ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1/3 13:00, αιθ. 5 Ηλεκτρολόγων

ΑΡ.ΑΓ.Ε. - Ε.Α.Α.Κ.

ΠΑΙΔΕΙΑ… ΜΑΧΗΣ

Από την αρχή κιόλας του χειμερινού εξαμήνου ακούσαμε τη Διαμαντοπούλου να εξαγγέλλει πως αυτό το έτος θα είναι έτος παιδείας και να θέτει επί τάπητος το θέμα των πανεπιστημίων καλώντας όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα σε έναν στημένο διάλογο με στόχο την κατάθεση ενός νέου νόμου πλαισίου. Ο σύλλογός μας όπως και πολλοί άλλοι σ’ όλη την Ελλάδα από την πρώτη στιγμή πήρε θέση μάχης για την ανατροπή της πιο αντιδραστικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της τελευταίας 20ετίας. Μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις οι φοιτητές έδωσαν μια πρώτη απάντηση στα σχέδια του υπουργείου, προτάσσοντας δυναμικά τις ανάγκες και τα συμφέροντά τους. Παράλληλα, με τα μάτια στραμμένα πάντα στην κοινωνία, βρέθηκαν στο δρόμο μαζί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της, παλεύοντας ενάντια στη συνολική πολιτική της κυβέρνησης. Παρά το γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα δεν πρόλαβε να οξυνθεί όσο θα θέλαμε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναβολή της κατάθεσης του νομοσχεδίου. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι η μάχη τελείωσε, απεναντίας τώρα αρχίζει καθώς οι νέες δηλώσεις του υπουργείου αποτελούν casus belli για τους φοιτητές.

               

Με τον αναβαθμισμένο νόμο πλαίσιο, η κυβέρνηση δεν δείχνει να αναδιπλώνεται αλλά ίσα ίσα επιτίθεται ακόμη πιο σφοδρά:

·        Αναδιαμόρφωση της φοιτητικής καθημερινότητας – Εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Η είσοδος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω προπαρασκευαστικού έτους, η κατάργηση των ακαδημαϊκών διαλέξεων και η θέσπιση απουσιολόγιου, οι αλυσίδες μαθημάτων και τα προαπαιτούμενα και τέλος οι διαγραφές φοιτητών με την παράλληλη προώθησή τους σε ΙΕΚ, αλλάζουν ριζικά τη ζωή των φοιτητών στο πανεπιστήμιο. Τα παραπάνω ωθούν τον φοιτητή στην εξατομίκευση και την αλλοτρίωση, απομακρύνοντας τον από συλλογικές αναπαραστάσεις και διεκδικήσεις μέσα σε ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο-σχολείο που στόχος του είναι η δημιουργία πειθήνιων εργαζομένων.

·        Πλήρης και οριστική αποστοίχηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία. Μέσα από ατομικά προγράμματα σπουδών, ο φοιτητής παλεύει για να μαζέψει προσόντα και δεξιότητες ώστε να εμπλουτίσει τον ατομικό φάκελο προσόντων του, που αντικαθιστά πλήρως το ενιαίο πτυχίο. Θεσπίζεται έτσι ένας νέος τρόπος απόδοσης επαγγελματικών δικαιωμάτων που σε συνδυασμό με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων θα κατατάσσει τον εργαζόμενο σε μια 8βάθμια κλίμακα, αναγκάζοντάς τον να μπει σε έναν φαύλο κύκλο επανακατάρτισης και ανταγωνισμού προκειμένου να αποκτήσει καλύτερους όρους εργασίας. Ειδικά για τους μηχανικούς η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται με τις επικείμενες αλλαγές στο ΤΕΕ και το άνοιγμα του επαγγέλματος που θα έχουν ως αποτέλεσμα την κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τους αυτοαπασχολούμενους οδηγώντας τους σταδιακά στην ανεργία. Επίσης, οι άνεργοι και οι μισθωτοί μηχανικοί, που είναι και η πλειοψηφία, ωθούνται ακόμη περισσότερο στην ελαστική και ανασφάλιστη εργασίαυψηλές εισφορές στο ασφαλιστικό τους ταμείο, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους και δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας. (μπλοκάκι) ενώ ταυτόχρονα είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν

·        Σαρωτική περικοπή χρηματοδότησης και φοιτητικών παροχών. Δρομολογούνται συγχωνεύσεις, με συνένωση και κατάργηση τμημάτων (βλέπε κατάργηση των ΤΕΙ Θεσσαλονίκη και Πειραιά), με άξονα την ανταποδοτική και μειωμένη χρηματοδότηση. Παράλληλα, αυτονόητες ανάγκες όπως η δωρεάν σίτιση-στέγαση, τα πάσο και τα συγγράμματα θα παρέχονται με αναβαθμισμένο το κριτήριο της απόδοσης του φοιτητή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τη λίστα συγγραμμάτων που έχει μετατραπεί ήδη σε λίστα βιβλίων (ένα βιβλίο για κάθε μάθημα) και επιδιώκουν να την κάνουν λίστα βιβλίων προς αγορά. Ένα ακόμα είναι η υποχρέωση του πανεπιστημίου για δωρεάν στέγαση (που ήδη είναι προβληματική και ελλιπής) η οποία υπάγεται πλέον στις διαθέσεις των καλλικρατικών δήμων. Κι όλα αυτά θα αποτελούν παραδείγματα από το μακρινό παρελθόν, μιας και οι εξαγγελίες μιλούν ακόμα και για καταβολή διδάκτρων.

·         Εξωπανεπιστημιακές διοικήσεις . Τα πρυτανικά συμβούλια και η σύγκλητος αντικαθίστανται από τα Συμβούλια Διοίκησης. Όργανα τα οποία θα συγκροτούνται από managers, μεγαλοκαθηγητές και εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου . Αυτό έχει δύο όψεις: Από τη μία με τα νέα διοικητικά συμβούλια η προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής θα γίνεται με πολύ πιο άμεσο τρόπο. Από την άλλη, η δημιουργία κλειστών και μονωμένων από το φοιτητικό κόσμο και την «πανεπιστημιακή κοινότητα» Συμβουλίων Διοίκησης, που θα μπορούν να συνεδριάζουν και εκτός Ασύλου, θα έχει σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό της επίδρασης της φωνής των φοιτητικών συλλόγων και των εργαζομένων του πανεπιστημίου στη λήψη των αποφάσεων. Εικόνα από το μέλλον αποτέλεσε άλλωστε η πρόσφατη συνεδρίαση επιτροπής εξωτερικής αξιολόγησης για την Ιατρική που πραγματοποιήθηκε στο Electra Palace.

 Σε ένα τέτοιο πλαίσιο λοιπόν που ακόμα και το άσυλο θεωρείται κατάλοιπο από τα παλιά και επανανοηματοδοτείται ως «ακαδημαϊκό άσυλο» της απρόσκοπτης διεξαγωγής έρευνας και μαθημάτων δεν θα μπορούσαν να χωράν οι συνελεύσεις, οι μαζικές παραστάσεις και οι καταλήψεις. Παραπομπή φοιτητών σε πειθαρχικά συμβούλια εάν και εφόσον παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου, με τη δυνατότητα να επιβάλλονται ποινές που θα αρχίζουν από μία επίπληξη και την ακύρωση της συμμετοχής σε εξεταστικές περιόδους και θα τελειώνουν στη αποβολή/διαγραφή του φοιτητή. Σε αυτό το πανεπιστήμιο κάθε παράπλευρη δραστηριότητα θα χαρακτηρίζεται ως παρασιτική και θα πρέπει να αποβάλλεται. Από την άλλη, η ύπαρξη του ασύλου το οποίο έχει συμβάλλει εδώ και χρόνια τα μέγιστα στην ανάδειξη των πανεπιστημίων σε χώρους έντονης ριζοσπαστικοποίησης και πολιτικοποίησης, αμφισβητείται όσο ποτέ, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια οποιαδήποτε δυνατότητα είχαν οι φοιτητικοί σύλλογοι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους, να εξαλειφθεί. Η άρση του ασύλου δεν είναι μόνο μια επίθεση ενάντια στο φοιτητικό και λαϊκό κίνημα, που επί χρόνια το προάσπιζαν συλλογικά και οργανωμένα μέσα από τις διαδικασίες τους. Είναι παράλληλα και κίνηση οχύρωσης από μεριάς του κράτους και της κυβέρνησης απέναντι στους μαζικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες που βγαίνουν καθημερινά στο προσκήνιο. Στο ζήτημα του ασύλου η θέση μας είναι σαφής και ασυμβίβαστη: το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα είναι τα μόνα αρμόδια να αποφασίζουν για το άσυλο, μέσα από τα όργανα και τις διαδικασίες τους. Σε μια περίοδο που οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική κορυφώνονται, δεν θα δεχτούμε καμία καταπάτηση και καμία συκοφάντηση του θεσμού του ασύλου, που πάντα αποτελούσε για αυτούς εφαλτήριο.

Όπως γίνεται λοιπόν αντιληπτό το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη μάχη των τελευταίων δεκαετιών. Ο αγώνας για την ανατροπή του νέου νόμου πλαισίου απαιτεί κάθε φοιτητής να προτάξει τη συλλογική συνείδηση και διεκδίκηση απέναντι σε κάθε λογική εξατομίκευσης και προσωπικών συμφερόντων. Πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό ότι η μάχη ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο είναι κομμάτι της συνολικής πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, γι’ αυτό κι ο συντονισμός και η συμπόρευση με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας επιβάλλεται. Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι η υπομονή και η υποταγή στις επιταγές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ ίσως και να βελτιώσουν ένα μέλλον που ήδη διαφαίνεται καταδικασμένο. Όταν αυτοί δηλώνουν ότι θα είμαστε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες εμείς απαντάμε ότι θα γίνουμε η γενιά της ανατροπής μέσα από τους μαζικούς ανυποχώρητους αγώνες, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να νικήσουν. Άλλωστε η δυναμική του φοιτητικού κινήματος έχει ιστορικά αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει συνολικότερα την κοινωνία και να αποτελέσει πυροδότη ευρύτερων λαϊκών εκρήξεων και κινημάτων.

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΤΟΝΩΣΕΙΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Πίσω στα αμφιθέατρα… αυτή τη φορά για συνέλευση!

Τους τελευταίους μήνες γινόμαστε μάρτυρες πρωτοφανών εξελίξεων σε διεθνές επίπεδο. Πέρα από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. που η μία μετά την άλλη γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και νιώθουν τα απειλητικά χνώτα του Δ.Ν.Τ. (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ), το αδιέξοδο του σημερινού συστήματος έχει δημιουργήσει ένα ντόμινο κοινωνικών εκρήξεων και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Τα πρόσφατα παραδείγματα της Αιγύπτου και της Τυνησίας προμηνύουν ότι το 2011 θα είναι μία χρονιά όξυνσης κοινωνικών αντιθέσεων και κορύφωσης λαϊκών αγώνων. Μπροστά στον κίνδυνο και την απειλή της υποταγής και της εξαθλίωσης η νεολαία, όπως φάνηκε και στην Αίγυπτο, λειτουργεί ως πυροδότης κινημάτων τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε εξεγερσιακές καταστάσεις με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου πολιτικού σκηνικού.

                Με βάση όλα τα παραπάνω, τα επιχειρήματα και οι αναλύσεις που ακούγονταν τόσο καιρό από τα ντόπια και ξένα αστικά μίντια  και την κυβέρνηση, περί «ελληνικού φαινομένου» και «ελληνικής κρίσης» καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα. Γίνεται αντιληπτό λοιπόν ότι η οικονομική κρίση είναι ένα φαινόμενο παγκόσμιο και αποτελεί μία ευκαιρία για το κεφάλαιο, το οποίο καταργώντας κατακτήσεις και δικαιώματα του λαού προσπαθεί να ενισχύσει την κυριαρχία του. Στην Ελλάδα αυτή η κατάσταση κορυφώνεται τον τελευταίο χρόνο με την έλευση της τρόικας και την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ. Η επίθεση με το πέρασμα του καιρού εντείνεται, καθώς  ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σε πλήρη σύμπνοια προχωρούν στην επικαιροποίηση του μνημονίουιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ενώ το αμέσως επόμενο είναι αυτό της παιδείας. Ειδικά για τον κλάδο των μηχανικών οι αλλαγές που προβλέπονται θα έχουν ως αποτέλεσμα την κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τους αυτοαπασχολούμενους οδηγώντας τους σταδιακά στην ανεργία. Επίσης, οι άνεργοι και οι μισθωτοί μηχανικοί, που είναι και η πλειοψηφία, ωθούνται ακόμη περισσότερο στην ελαστική και ανασφάλιστη εργασία (μπλοκάκι) ενώ ταυτόχρονα είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν υψηλές εισφορές στο ασφαλιστικό τους ταμείο, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους και δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας. (μνημόνιο Νο 4) που προβλέπει ότι πρέπει μέχρι το 2015 να εξασφαλιστούν 50 δις, που θα προέρχονται από αποκρατικοποιήσεις, μειώσεις μισθών και νέες φορολογικές αυξήσεις. Τα μέτωπα που αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει είναι, εκτός των άλλων, οι

                Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι που θέλουν να μας επιβάλλουν ξεσπούν πολλοί ελπιδοφόροι αγώνες από τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Λαμπρό παράδειγμα αποτελούν οι κλαδικές απεργίες, όπως αυτή των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και των υπαλλήλων στον τομέα της υγείας. Αγώνες που χαρακτηρίζονται τόσο από αποφασιστικότητα  (βλ. συνέχιση της απεργίας στα ΜΜΜ παρότι αυτή κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική) αλλά και οξυμένες μορφές πάλης (κατάληψη του υπουργείου υγείας). Οι κινητοποιήσεις αυτές κόντρα στις ξεπουλημένες ηγεσίες, που στόχο έχουν την εκτόνωσή τους, αλλά και στην ακραία συκοφάντηση από τα ΜΜΕ, βάζουν ως στόχο όχι απλά και μόνο την ικανοποίηση κάποιων συντεχνιακών αιτημάτων, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία, αντιτίθενται  στην κατάργηση βασικών κοινωνικών παροχών. Παράλληλα 300 μετανάστεςστην 4^η εβδομάδα απεργίας πείνας και εκφράζοντας τη φωνή των μεταναστών απαιτούν την νομιμοποίηση όλων. Τέλος ένας πρωτοφανούς έντασης και διάρκειας αγώνας εξελίσσεται από το Δεκέμβρη στα οδοφράγματα της Κερατέας όπου σύσσωμη η κοινωνία της κωμόπολης αντιστέκεται τόσο στη δημιουργία ΧΥΤΑ που θα οδηγήσει στην υποβάθμιση της ζωής και του τόπου τους, όσο και στα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων που έχουν αναλάβει το έργο. Οι κάτοικοι της Κερατέας στα πλαίσια του δίκαιου αγώνα τους υιοθέτησαν οξυμένες πρακτικές στο δρόμο και δεν δίστασαν να υπερβούν τα όρια της αστικής νομιμότητας. πραγματοποιούν ένα συγκλονιστικό αγώνα καθώς βρίσκονται

                Τα παραπάνω γεγονότα φανερώνουν ότι υπάρχει δυνατότητα υπέρβασης της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί από την σκοπιά του λαϊκού κινήματος. Τέτοιοι αγώνες μπορούν να εμπνεύσουν συνολικά την κοινωνία εγχαράσσοντας στη συλλογική συνείδηση την προοπτική της νίκης και της ανατροπής. Γι αυτό το λόγο είναι επικίνδυνοι για την κυβέρνηση και όλους τους εκφραστές της αντιλαϊκής πολιτικής. Είναι λοιπόν αναγκαίο για το κράτος να θωρακιστεί κατασταλτικά και ιδεολογικά απέναντί τους καταργώντας στην ουσία οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας. Αυτό πραγματοποιείται με την αύξηση της αστυνομοκρατίας στις γειτονιές, την ένταση της καταστολής και της αστυνομικής βίας(χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Κερατέας η οποία έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε κατεχόμενη πόλη από τις αστυνομικές δυνάμεις) αλλά ακόμα και με την εκπαίδευση σωμάτων στρατού για την καταστολή διαδηλώσεων και κοινωνικών εκρήξεων. Απόδειξη στο τελευταίο είναι η άσκηση «Καλλίμαχος» στο στρατόπεδο του Κιλκίς, όπου ουσιαστικά ήταν μια αναπαράσταση διάλυσης πορειών από το στρατό. Από την άλλη η κυβέρνηση προσπαθεί με διάφορα νομοθετήματα να ποινικοποιήσει ,όλο και αυξανόμενες κινήσεις πολιτών, που αρνούνται την πληρωμή των διοδίων και των συγκοινωνιών, προασπίζοντας το δικαίωμα για δωρεάν μεταφορές.

                      Η επίθεση της κυβέρνησης στα δημοκρατικά δικαιώματα εντείνεται με την άνευ προηγουμένου στοχοποίηση και υπονόμευση του πανεπιστημιακού ασύλου με κορύφωση την άρση του ασύλου στη Νομική Αθήνας. Η άρση του ασύλου δεν είναι μόνο μια επίθεση ενάντια στο φοιτητικό και λαϊκό κίνημα, που επί χρόνια το προάσπιζαν συλλογικά και οργανωμένα μέσα από τις διαδικασίες τους. Είναι παράλληλα και ,κίνηση οχύρωσης από μεριάς του κράτους και της κυβέρνησης απέναντι στην τεράστια κοινωνική οργή που σπέρνει η απολυταρχική πολιτική της κοινοβουλευτικής δικτατορίας ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ και ΕΕ  και απέναντι στους μαζικούς, αδεσμεύτους αγώνες που βγαίνουν καθημερινά στο προσκήνιο. Στο ζήτημα του ασύλου η θέση μας είναι σαφής και ασυμβίβαστη: το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα είναι τα μόνα αρμόδια να αποφασίζουν για το άσυλο, μέσα από τα όργανα και τις διαδικασίες τους. Σε μια περίοδο που οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική κορυφώνονται, δεν θα δεχτούμε καμία καταπάτηση και καμία συκοφάντηση του θεσμού του ασύλου, που πάντα αποτελούσε για αυτούς εφαλτήριο. 

                Άλλωστε το άσυλο θα αποτελέσει βασικό εργαλείο στο οπλοστάσιο του φοιτητικού κινήματος που καλείται να ορθώσει ανάστημα στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και στο νέο νόμο πλαίσιο. Ένα νόμο που θα αλλάζει ριζικά τη λειτουργία του πανεπιστημίου όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Το «νέο Πανεπιστήμιο», όπως το ονομάζει το υπουργείο, θα εμπεριέχει την αναδιαμόρφωση της φοιτητικής καθημερινότητας μέσω της εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών, την πλήρη και οριστική αποστοίχηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία, τη σαρωτική περικοπή χρηματοδότησης και φοιτητικών παροχών και τη συγκρότηση εξωπανεπιστημιακών διοικήσεων. Η κυβέρνηση και το υπουργείο δεν μένουν όμως μόνο σ’ αυτά. Στο σύγχρονο μοντέλο πανεπιστημίου δεν θα χωρούν η συνδικαλιστική δράση, η συλλογική διεκδίκηση των φοιτητικών συμφερόντων και η υιοθέτηση ριζοσπαστικών πρακτικών. Η πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις του υπουργείου να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ούτως ώστε το διαχρονικό αγκάθι για κάθε κυβέρνηση, που λέγεται φοιτητικό κίνημα, να εξαφανιστεί από το πολιτικό προσκήνιο. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι ο πιο αντιδραστικός νόμος πλαίσιο από τη μεταπολίτευση κι έπειτα πρέπει να αποτελέσει κόκκινο πανί και μητέρα των μαχών για το φοιτητικό κίνημα. Με καταλήψεις-συγκρούσεις-διαδηλώσεις να βγει στο προσκήνιο για την ανατροπή των σχεδίων της κυβέρνησης.

                Τέλος, είναι προφανές ότι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δεν περιορίζεται μόνο στα πανεπιστήμια αλλά επεκτείνεται και στη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πολλά σχολεία θα κλείσουν, γεγονός που αφενός θα οδηγήσει σε μαζικές απολύσεις εκπαιδευτικών, αφετέρου θα κάνει πιο αποπνικτική την ήδη βεβαρυμμένη σχολική καθημερινότητα. Γίνεται ξεκάθαρη λοιπόν η ανάγκη συγκρότησης ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου που θα ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης και θα συμπορευτεί με τα υπόλοιπα μέτωπα της εργασίας.

                Υπό το βάρος λοιπόν αυτής της συγκυρίας είναι επιτακτικό ο σύλλογός μας να συνεδριάσει και να συζητήσει όλα τα παραπάνω ζητήματα, αλλά και να αποφασίσει τον μάχιμο σχεδιασμό με τον οποίο θα προχωρήσουμε το επόμενο διάστημα. Η 23^η Φλεβάρη πρέπει λοιπόν να βρει όλους τους φοιτητές στο δρόμο σε συμπόρευση με τους εργαζομένους, ώστε αυτή η πανεργατική απεργία να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ και να αποτελέσει την πρώτη ηχηρή μας απάντηση απέναντι στον Νόμο Πλαίσιο και τα σχέδια της Διαμαντοπούλου. 

·       ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ, ΔΕΥΤΕΡΑ 21/2, αιθ.5 Ηλεκτρολόγων.

·       ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 23/2,  προσυγκέντρωση  9.30 καμάρα.

Τα πέτρινα χρόνια της Εκπαίδευσης - Ντοκιμαντέρ

Ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε και στην κατάληψη του συλλόγου φοιτητών Μήχ./Ηλ. στις 8/12/10

Περιγραφή του ντοκιμαντέρ: 

"Ένας αιώνας εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, για ένα σχολείο στο οποίο κυριαρχεί η ιδεολογική χειταγώγηση, ένας όγκος ανερμάτιστων πληροφοριών, η λεηλάτηση της εφηβείας, η παραπαιδεία και η καταστολή. Το εκπαιδευτικό κίνημα, αυτό που τρώει τη σκόνη της κιμωλίας καιόχι τις εγκυκλιακες συμμορφώσεις ή τις"φρόνιμες" παραινέσεις των μεγαλοσυνδικαλισταράδων, δίνει, έναν αιώνα τώρα, αγώνες για ένα σχολείο ανοιχτό σε όλα τα παιδιά, "με λογισμό και μ΄όνειρο"".

μέρος 1

μέρος 2

μέρος 3

μέρος 4

μέρος 5

Πρωτομαγιά 1936 - Θεσσαλονίκη - Ντοκιμαντέρ

Συνολική Διάρκεια:  35 λεπτά

μέρος 1

μέρος 2

μέρος 3

μέρος 4

ΠΟΡΕΙΕΣ 15/12, Θεσσαλονίκη

1ο μέρος

2ο μέρος

από BabylonMedia

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΝΕ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΩΝ.

Βιώνουμε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τη νεολαία και τους εργαζόμενους της χώρας. Η οικονομική και πολιτική δικτατορία της κυβέρνησης, της Ε.Ε και του ΔΝΤ επιτίθεται καθημερινά στα δικαιώματα και τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Την ίδια στιγμή, παρά τις δυσκολίες, χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βαδίζουν ολοένα και πιο αποφασιστικά στο δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα ενάντια σε αυτό το βάρβαρο καθεστώς. Το φοιτητικό κίνημα σε αυτή τη συγκυρία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης, τόσο απέναντι στους νόμους της Διαμαντοπούλου για την εκπαίδευση όσο και ενάντια στην αντεργατική επίθεση συνολικά.

Οι δυνάμεις των σχημάτων της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στρατεύονται στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης και ανασυγκρότησης του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και σε αυτή τη βάση προωθούν μια λογική ανατρεπτικής κοινής δράσης της αριστεράς εντός του κινήματος. Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και η ΕΑΑΚ έχουν διαλέξει αντίπαλο: το ΔΝΤ, την ΕΕ, την εργοδοσία, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τους υποστηρικτές της (ΝΔ, ΛΑΟΣ) καθώς και τους εκπροσώπους τους μέσα στις σχολές.

Στον αντίποδα, οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ενώ επιλέγουν την αποχώρηση από τις μαζικές διαδικασίες των συλλόγων συγκροτώντας μέτωπα γύρω από τον εαυτό τους, αρνούνται να στρατευτούν σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση για το κίνημα επενδύοντας στην ήττα και τον κατακερματισμό των αγώνων. Βρίσκουν τον αντίπαλο τους σε δυνάμεις του κινήματος, στήνοντας διαρκώς ενδοαριστερούς εμφυλίους και στοχοποιώντας με ιδιαίτερο ζήλο τις δυνάμεις τις αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Κορύφωση του κατήφορου που έχει επιλέξει η ηγεσία της ΚΝΕ αποτελούν τα στημένα και προβοκατόρικα γεγονότα που συνέβησαν στο Πάντειο.

Πιο συγκεκριμένα, τα πραγματικά γεγονότα είναι τα εξής: Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δυνάμεις της ΚΝΕ προέβησαν σε μια σειρά από προκλήσεις και τραμπουκισμούς σε βάρος αγωνιστών της ΕΑΑΚ με στόχο τη φίμωση του σχήματος και την καταπάτηση του χώρου παρέμβασής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η επιλογή γίνεται σε μια σχολή που κυριαρχούν εμφανώς οι δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, χωρίς αυτό, όπως φαίνεται να ενοχλεί την ηγεσία της ΚΝΕ. Συνέχεια αυτής της επιλογής ήταν η τοποθέτηση τιμητικής πλακέτας στη μνήμη της ηρωικής κομμουνίστριας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου σε έναν από τους ελάχιστους χώρους που διατηρεί το σχήμα της ΕΑΑΚ στη σχολή με την υπογραφή ΚΝΕ- ΚΚΕ, στο πλαίσιο εκδήλωσης που πραγματοποίησαν. Τα μέλη της ΕΑΑΚ επέλεξαν να μη δημιουργήσουν ένταση μέχρι και το πέρας της εκδήλωσης. Αντίθετα μετά από αυτή παρέδωσαν με διάθεση συνεννόησης και χωρίς καμία φθορά, τη συγκεκριμένη πλακέτα στα μέλη της ΚΝΕ έτσι ώστε να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της σχολής.

Αμέσως μετά από αυτό, η ηγεσία της ΚΝΕ εξέδωσε μια χυδαία ανακοίνωση, στην οποία κατηγορεί τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ, ως «ΕΚΟΦΙΤΕΣ» και «Αντικομμουνιστές», τους παρομοιάζει με «απογόνους των Ες- Ες» και «Χρυσαυγίτες» και την ίδια στιγμή εξαπολύει ως «απάντηση» τραμπούκικες επιθέσεις εναντίον τους.

Είναι φανερό ότι όλο το παραπάνω σκηνικό αποτελεί ντροπιαστική μεθόδευση και προβοκάτσια από τη μεριά της ΚΝΕ με στόχο την περαιτέρω περιχαράκωση των δυνάμεών της και στοχοποίηση της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Μια μεθόδευση που δε διστάζει μάλιστα να χρησιμοποιήσει, πέρα από βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον της ΕΑΑΚ, την ίδια τη μνήμη της ηρωικής αγωνίστριας Σ. Βασιλακοπούλου και να την κηλιδώσει εντάσσοντας την στους μικροπολιτικούς της σχεδιασμούς. Αγωνιστές όπως η Βασιλακοπούλου δεν έχουν θέση σε τέτοια γεγονότα. Πρέπει να τιμούνται και να μένουν ζωντανοί στη μνήμη του λαού δείχνοντας το δρόμο για ακόμη πιο αποφασιστικούς και νικηφόρους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας που θα καταφέρνουν να δικαιώσουν τελικά την ίδια την οδυνηρή απώλειά τους. Δυστυχώς, είναι ξεκάθαρο, ότι η συγκεκριμένη στάση της ΚΝΕ δεν εκκινεί από μια προσπάθεια τέτοιας υπεράσπισης της μνήμης της Σ. Βασιλακοπούλου αλλά από την εμμονική συνέχιση της προσπάθειας της ΚΝΕ να απομονώσει τα μέλη της από κάθε αγωνιστική παρέμβαση πέραν του εαυτού της.

Από την πλευρά μας δηλώνουμε ότι θα παραμείνουμε προσηλωμένοι στον καθημερινό αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση σε εκπαίδευση και εργασία, για τα συμφέροντα της νεολαίας και των εργαζομένων, έχοντας πάντα ως έμπνευση τη Σωτηρία και όλες τις ηρωικές μορφές του κινήματος των περασμένων χρόνων. Δεν θα ακολουθήσουμε την ηγεσία της ΚΝΕ στον ολισθηρό δρόμο της, χωρίς αρχές, σύγκρουσης. Καλούμε, μάλιστα τους αγωνιστές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ να γυρίσουν την πλάτη σε αυτές τις μεθοδεύσεις, συμβάλλοντας με τον τρόπο τους μέσα από τις μαζικές διαδικασίες του κινήματος για την κλιμάκωση και την πολιτικοποίηση των αγώνων στην πάλη που έχει ανάγκη η εποχή μας. Θεωρούμε ότι η αναγκαία αντιπαράθεση είναι με το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής και όχι με την υπόλοιπη αριστερά, ωστόσο δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν θα επιτρέψουμε κανενός είδους τραμπούκικες επιθέσεις που στόχο έχουν να πλήξουν την παρέμβαση των σχημάτων της ΕΑΑΚ μέσα στις σχολές.

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση